Beck - Colors (2017)

Zou dit wat zijn voor mijn shortlist van 2017, zaaf?

Ik mis nog jouw doorvlochten review en aanbeveling.

Ben hem net voor het 1st in zijn geheel aan het beluisteren. Na een keertje of 3 kan ik aan het doorvlechten beginnen.

Eerste indruk: zet hem er maar op

Lekker niks aan de hand plaatje.

Nou.. in zoverre...

Waar ik Beck altijd enorm hoogachtte om zijn schijnbaar achteloze geniale ideeën, losjes te berde gebracht, sloeg hij met Morning Phase al een andere koers in. Qua making of, althans, dat is mijn beleving.

En waar Morning Phase het voor mij als geheel wel doet, dankzij merendeels erg sterke composities, doet Colors dat voor mij (nog) niet helemaal. Ik stoor me aan de hoeveelheid laagjes, de productionele foefjes, die - zo oordeel ik nu - ten koste gaan van de losheid en spontaniteit. Nogmaals, waar ik 'mijn' Beck om liefhad.

De aandacht voor het productionele werkt op zich wel, als het om losse nummers gaat. Maar als geheel is het voor mij toch teveel van hetzelfde.

Ik blijf erg gecharmeerd van de singles, Dear Life steekt er voor mij bovenuit.

Oh oke, want hier op MuMe staat ie wel tussen de tracklist en op Spotify staat ie er ook tussen.

Ja klopt daarom vond ik het raar dat ie er niet op stond ik miste al wat op de hoes en plaat zelf

Inderdaad een behoorlijk poppy plaat. Toch iets té poppy wat mij betreft. Een aantal te gekke nummers maar helaas ook wat teveel van hetzelfde. Te weinig spanning en te vol gesmeerd. Slechte plaat zeker niet maar niet overtuigend genoeg.

Erg positief gestemd na een eerste beluistering, het mag wat poppy klinken; het is dan wel frisse, fruitige en inderdaad springerige pop en dat mag gerust een compliment heten als je als band al een tijdje meegaat. Hoogtepunten voor nu: I `m So Free, Colors, Dear Life, Wow en Dreams.

Wat is trouwens de meerwaarde van de Dreams ( Colors Remix ) dat lijkt gewoon net op het origineel. Zal er dan vast mee te maken hebben dat het laatste nummer Dreams niet op de cd staat?!

Word hier heel blij van!! I'm so Free heeft een heerlijk '90 gevoel. De singels ware al bekend en klinken ook nu weer fantastisch! Beck verrast weer! Zoals altijd eigenlijk

Ik ben het volledig eens met de recensie van Oor. Het blijft maar in de dezelfde pop-dance hoek doorrammen. Er zit totaal geen lucht in de productie. Het is als een huiskamer waar de gordijnen half dicht zijn en de complete ruimte helemaal volgepropt staat met (op zich hele mooie) meubels. Hoe mooi die meubels ook zijn, je wilt vrij snel die kamer weer uit. En dat heb ik dan ook gedaan. Binnenkort weer eens naar Morning Phase luisteren. En Odelay als ik in een nostalgische bui ben.

Het beste sinds de 90's!!!

Serieus? Dit mag toch niet in de schaduw staan van Sea Change, Morning Phase en zelfs Guero?

Het zit hem in de bridge.

zo jammer.... ja ik ben een man van het oude beck. toen was hij nog niet opgeslokt door de massa, en wat de (achterlijke) massa wil horen. Deze plaat is gewoon net zoals de rest van nu. alle 'grote' namen maken dezelfde muziek en Beck STOND er altijd los van. hij is verloren, het is klaar en gedaan. Deze plaat heb ik 1 keer geluisterd, maar nummers zoal WOW slaan echt alles, alle planken mis. Jammer dat (net zoals bij coldplay, laatste 2 albums) de wereld dit plat draait OMDAT het geluisterd wordt.


SLECHT!

Prima onderbouwde mening hoor . Ik neem aan dat je ook geen brood eet of koffie drinkt?

Ik blijf het een fijn plaatje vinden, vooral Wow is een heerlijk nummer.

"Wow"is voor mij ook het overtuigendste nummer op deze plaat!

Integraal een heuse traktatie voor tijdens het hardlopen, dit album. Daar vind ik (in mijn geval) een album als deze ook het meest geschikt voor. Ik kan mij niet voorstellen dat ik hier aandachtig/serieus naar zou kunnen luisteren met een subliem surround setje thuis. Daar is het gewoonweg te oppervlakkig voor.

Flinke teleurstelling dit. Naast de van tevoren uitgebrachte nummers is alleen het openingsnummer overtuigend. De rest is nogal fillermateriaal en zorgt voor een te eendimensionaal album. Het is dat Dreams één van de allerbeste nummers van de laatste jaren is, waardoor het toch nog een redelijke beoordeling van me krijgt.

Arcade Fire ja, maar je scheert nu wel alles over een hele grote kam. Bovendien wie is de 'oude Beck' dan? Was Loser ook geen grote hit voor die 'achterlijke' massa?

Ik blijf erbij dat ik het pop-gehalte van dit album heel goed te verteren vind, al snap ik je emotie wel.

Grappig. Ik ken Beck alleen van Loser en besloot dit eens aan te klikken. Tot mijn verbazing hoor ik gladde, gelikte radio-pop met de diepgang van een dobberend luchtbed. Leuk en zomers, het is zeker niet slecht. Toch ga ik hier verder weinig aandacht aan schenken, want deze vrolijke kauwgumpop vind ik niet echt passen bij het jaargetijde. Het is sowieso niet mijn ding. Afgaande op sommige reacties zal ik de oudere albums eens checken.

Ondanks mijn aanvankelijke scepsis ben ik deze plaat toch blijven draaien. Poppy? Absoluut. Te poppy? Nee toch niet. Als ik hem op het juiste moment opzet word ik er buitengewoon blij van.

Ik vind het nogal onzin dat Beck opgeslokt zou zijn door de massa. Als Beck zin heeft om een opgewekte popplaat te maken moet hij dat zelf weten, ongeacht wat je van het resultaat vindt.

In maart 1993 verscheen het debuutalbum “GOLDEN FEELINGS” van Bek David Campell, die onder zijn artiestennaam Beck internationale bekendheid heeft verworven. De op 8 juli 1970 in Los Angeles California geboren zanger, componist, producer en multi-instrumentalist heeft de gave om verschillende muziekstijlen eigen te maken. Of het nu folk, rock, soul, electronic, hip-hop, country of psychedelische muziek is, Beck voegt er iets eigens aan toe en dat maakt van hem een bijzondere muzikant. In 1994 scoorde hij een internationale hit met “LOSER”, afkomstig van zijn album “MELLOW GOLD” en hij heeft sindsdien niet meer zoveel succes met een single gehad, maar zijn naam is wel gevestigd. Het dertiende album “COLORS” ligt sinds vorige week in de winkels en is een prima vervolg op zijn vorige plaat, “MORNING PHASE”, dat in februari 2014 uitkwam. Mooie popliedjes, met hier en daar scherpe randjes, waanzinnig goed gespeeld, gevarieerd met verschillende muzikale stijlen…eigenlijk zoals je het van Beck mag verwachten. De stem van Beck herkenbaar, karakteristiek en hij weet ook de koortjes goed neer te zetten, daardoor krijgt de plaat een warme sfeer en de smaakvolle kleine psychedelische invloeden geven het geheel een kleurrijk geheel, en laat dat nu perfect aan te sluiten bij de titel…”COLORS”. Prachtplaat!

Niks mis met dit album, maar je luistert dit natuurlijk in een heel andere setting dan Morning Phase. Dit is absoluut makkelijke popmuziek, en in de catalogus van Beck albums zal dit vast geen eeuwigheidswaarde hebben. Zal ook het streven van Beck vast niet zijn geweest. Maar er zit veel energie en optimisme in de nieuwe songs van Beck, en ze vormen een prima begeleiding bij allerlei activiteiten. Ik word er blij van, lekker ongecompliceerd. Zo zal het ook zijn bedoeld. Binnen dit idioom is dit album voor mij 4,5 ster. Met voor mij als toppers Colors, I’m so free, Dreams, Fix Me.

Met Colors tapt Beck uit een heel ander vaatje, dan wat ik verder van hem ken en dat is eigenlijk een constante in zijn carrière, die inmiddels een kwart eeuw beslaat. Kenmerkende overeenkomst voor mij was eigenlijk, dat ik er nooit zoveel aan vond. Dat veranderde met de voorgange 'Morning Phase' en ook deze plaat gaat er bij mij goed in.

Wat Beck fantastisch doet op deze plaat, is een aantal muziekstijlen op een weergaloze wijze vermengen waardoor er enerzijds simpelweg perfecte popmuziek ontstaat en anderzijds scheidslijnen tussen muzieksoorten verdwijnen alsof ze nooit bestaan hebben. Door het hoofdelement van disco weg te halen, zie dikke discobeat, maar de gitaartjes en andere versiersels te houden en te vermengen met jaren 60 pop of psychedelia en/of jaren 80 doompop ontstaat er een soort vrolijkheid waarvan de bron uiterst lastig te achterhalen valt. Een vrolijkheid die Colors negen van zijn tien nummers volkomen vast houdt.

Er staat een totale misser op het album, dat er, smaken even opzij gezet, niet op had mogen staan, omdat het een totale stijlbreuk is met de rest van de plaat. 'Wow' heeft hier gewoon niets te zoeken. Natuurlijk mag een artiest doen wat hij wil, maar hier had een kleine waarschuwing op zijn plaats geweest. Nee, ik vind hip-hop niets, maar blijf bij mijn mening.

Verder is Colors een groot feest van (geluidjes)herkenning, dat bij beluistering uiterst vrolijk stemt. Het is een heel knap in elkaar gezet album waar producer Greg Kurstin en Beck samen voor verantwoordelijk zijn. Samen spelen zij het album naar een prima hoogte.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Bij vlagen zo zoet dat je tanden er spontaan van uit je mond vallen. Als je dit album veel wilt gaan luisteren, is het verstandig om even naar je zorgverzekering op te hogen. De sinlges Wow en Dreams vind ik heel erg goed te pruimen, maar bij de rest van de nummers voel ik me bijna ongemakkelijk.

Nou, zo erg is het toch niet allemaal? Ik houd mijn tandartsverzekering gewoon bij het oude, hoor. Aangename elektropop van de heer Hanson. De singles zijn idd. wel de hoogvliegers, maar de rest is zeker geen wegwerpartikel. Hooguit mis ik het hoge stuiterballengehalte van voorgaande, meer uitbundige Beck-platen. Een vrolijke niks-mis-mee-plaat is het geworden. Geen topper in zijn oeuvre, maar het is de kunst om een voldoende te blijven scoren. Wat mij betreft slaagt Beck daar in.

Wat een treurig verval van iemand die altijd fris en origineel klonk. Dichtgesmeerde productie en totaal zielloze liedjes. Doet het goed in een kledingzaak.

Jezus Beck wat een drama

Je hoort niet eens meer dat het Beck is. Generieke pop, meer niet. Dertien in een dozijn.

Doe mij maar 13 van deze dan

De vier nummers die ik hier inmiddels van gehoord heb, passen nogal goed in hippe schoenenwinkels, Starbucks-filialen en iPhone-commercials (dat is voor mezelf geen pluspunt). Conformistisch geproduceerd, weinig/geen gevoel. Ultraprofessioneel vervaardigd, dat wel, maar dat kan zo z'n keerzijdes hebben. Al met al niet mijn ding, en Beck kan beter. De trigger om de rést van het album eens te proberen ontbreekt iig.