Trivium - The Sin and the Sentence (2017)

Heerlijk, een nieuw album van Trivium! Hoewel velen niet te spreken zijn over hun voorgaande album ' Trivium - Silence in the Snow (2015) ' (waar ik persoonlijk gewoon over te spreken ben), brengt Trivium een nieuw album uit met voornamelijk weer de Clean Vocals waar ze een enorme haat op hebben gekregen. Hun eerste nieuwe track "The Sin and the Sentence" klonk super tof waar ik "The Heart from Your Hate" toch weer wat terughoudend vind. Ik ben benieuwd en ik zit 20-10 klaar!

Met Alex Bent hebben ze wel een heel goede nieuwe drummer aangesproken. Hopelijk blijft die het even volhouden want de line-up changes op dat vlak zijn bij deze band bijna niet meer bij te houden.

Ik ben een beetje teleurgesteld met dit album maar toch weten de heren van Trivium een beter werkje neer te zetten dan het zo slechte Trivium - Silence in the Snow (2015) album van hun. Tot mijn grootste verbazing vond ik persoonlijk de titelsong nog steeds het beste wat de heren in dit album hebben uitgebracht, voor de rest zijn de nummers als 'Betrayer' ook wel hard alleen schrok ik op het moment dat ik 'The Wretchedness Inside' aan het luisteren was en er een metalcore gevoel naar boven kwam: ik haat metalcore! Toch in het algemeen erg vermakelijk albumpje die je lekker weg kan luisteren en de mannen volgen het goeie pad weer.

Absoluut beter dan het vorige album, het nogal eentonige en softe Silence In The Snow, maar de band schiet ook ditmaal iets tekort. Een overdaad aan melodieuze passages en refreintjes zijn hier hoofdzakelijk debet aan. Jammer, want sporadisch knalt het album als vanouds, met intense brute zang en een heerlijk opgefokt tempo. Meer dan eens zakt de boel echter nogal in, met enkele songs die de band onwaardig zijn. Het geweldige openende titelnummer is de beste track.

Heel goed album! Voldoende variatie en naar mijn mening voldoende afwisseling tussen Silence In The Snow-achtige elementen en hetgene we van Trivium gewoon zijn namelijk de machtige screams. Ik ga nog wel even wachten om me de fysieke schijf aan te schaffen omdat Trivium wel zo'n band is die best nog wel eens bonusnummers durft zetten op andere versies van de cd en die wil ik hebben als die er zijn.

Voor wie interesse heeft is hier een play-through van Beyond Oblivion te zien. Machtige drummer!

Zo nu en dan probeer ik eens iets van de deze band, maar om de een of andere reden kan ik er nooit wat mee. Ik heb die zanger altijd een verschrikkelijk vervelend ventje gevonden, en op een bepaalde manier werkt zijn muziek me heel snel op mijn zenuwen.
Ik heb deze serieus een kans gegeven maar het begint me steevast na 3 of 4 nummers op mijn zenuwen te werken. Het boekje Trivium was weer even open geslagen, maar net zo snel weer dicht gegooid

Trivium is gewoon niks voor mij meer, maar: zo, die Alex Bent heeft Trivium weer de benodigde peper in de reet bezorgd! Al jaren lang keihard bezig in de metalscene, hij verdient het! Een supercreatieve speler met een hoog energieniveau. Doet me een beetje denken aan Eloy Casagrande die Sepultura weer een nieuwe frisse blik heeft gegeven.

Vandaag de Japanse editie besteld omdat daar, zoals verwacht, een bonusnummer opstaat.

24 april 2020 de nieuwe

Ten tijde van Silence in the Snow was Heafy niet in staat om te screamen wat een wat vlak album opleverde met alleen clean vocals. Ik vond dat toch nog best een prima album, en vind het ter afwisseling in het oeuvre van de band ook nog goed passen. The Sin and the Sentence is dan een terugkeer naar de wat meer harde stijl, maar ik vind het nog niet heel veel beter als het album daarvoor. Het openingsnummer is gelijk 1 van de betere, waarbij het meest pakkende gedeelte ook gelijk aan het begin zit met de nummers die daarop volgen tot aan The Heart From Your Hate. De laatste 2 nummers zijn wel weer goed, in het middenstuk is het nergens echt slecht maar niet geweldig, op The Wretchedness Inside na dan. De drums vallen in positieve zin op, het aantrekken van Alex Bent is een goede zet geweest. Ook mag wel gezegd worden dat de vocals gekenmerkt zijn door overtuigingskracht, het is een fijne mix tussen screams en clean, echter nog niet zo goed als op de albums hierna. Met recht werd deze plaat verwelkomt door fans en criticasters en kan het gezien worden voor de band als een terugkeer naar een plek in de top van de mainstream metal. Voor mij staat hij wel wat lager dan hetgeen ze hiervoor al gedaan hebben.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. The Sin And The Sentence
7. Silence In The Snow
8. Ember to Inferno