Trivium - The Sin and the Sentence (2017)

Ik ben een beetje teleurgesteld met dit album maar toch weten de heren van Trivium een beter werkje neer te zetten dan het zo slechte Trivium - Silence in the Snow (2015) album van hun. Tot mijn grootste verbazing vond ik persoonlijk de titelsong nog steeds het beste wat de heren in dit album hebben uitgebracht, voor de rest zijn de nummers als 'Betrayer' ook wel hard alleen schrok ik op het moment dat ik 'The Wretchedness Inside' aan het luisteren was en er een metalcore gevoel naar boven kwam: ik haat metalcore! Toch in het algemeen erg vermakelijk albumpje die je lekker weg kan luisteren en de mannen volgen het goeie pad weer.

Absoluut beter dan het vorige album, het nogal eentonige en softe Silence In The Snow, maar de band schiet ook ditmaal iets tekort. Een overdaad aan melodieuze passages en refreintjes zijn hier hoofdzakelijk debet aan. Jammer, want sporadisch knalt het album als vanouds, met intense brute zang en een heerlijk opgefokt tempo. Meer dan eens zakt de boel echter nogal in, met enkele songs die de band onwaardig zijn. Het geweldige openende titelnummer is de beste track.

Ten tijde van Silence in the Snow was Heafy niet in staat om te screamen wat een wat vlak album opleverde met alleen clean vocals. Ik vond dat toch nog best een prima album, en vind het ter afwisseling in het oeuvre van de band ook nog goed passen. The Sin and the Sentence is dan een terugkeer naar de wat meer harde stijl, maar ik vind het nog niet heel veel beter als het album daarvoor. Het openingsnummer is gelijk 1 van de betere, waarbij het meest pakkende gedeelte ook gelijk aan het begin zit met de nummers die daarop volgen tot aan The Heart From Your Hate. De laatste 2 nummers zijn wel weer goed, in het middenstuk is het nergens echt slecht maar niet geweldig, op The Wretchedness Inside na dan. De drums vallen in positieve zin op, het aantrekken van Alex Bent is een goede zet geweest. Ook mag wel gezegd worden dat de vocals gekenmerkt zijn door overtuigingskracht, het is een fijne mix tussen screams en clean, echter nog niet zo goed als op de albums hierna. Met recht werd deze plaat verwelkomt door fans en criticasters en kan het gezien worden voor de band als een terugkeer naar een plek in de top van de mainstream metal. Voor mij staat hij wel wat lager dan hetgeen ze hiervoor al gedaan hebben.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. The Sin And The Sentence
7. Silence In The Snow
8. Ember to Inferno