Ry Cooder - Into the Purple Valley (1972)

Prachtige muzikale reis door het Amerika van de twintigste eeuw, met Cooders gebruikelijke sublieme (slide)gitaar- en mandolinespel, zijn wiebelige maar innemende stem en de perfecte begeleiding van zijn usual suspects. Hoogtepunten zijn voor mij Johnny Cash' Hey porter en de benauwende versie van Woody Guthrie's Vigilante man, maar belangrijker zijn de eenheid van de plaat en het gevoel van rijkdom van de hier aangeboorde liedjes uit het èchte Great American songbook.

Matig album van de meester van de slide guitar. zijn opvolgers zijn beslist kunstiger.
Enne.... de zangpartijen kan hij wat mij betreft beter aan een ander overlaten, tenenkrommend...

dit album uit 1972 ( by the way geweldige hoes) van het snarenwonder/gitaarvirtuoos Ry Cooder werd destijds, althans in Nederland, als een sensatie ontvangen en de hemel in geprezen door de "betere" muziekrecensenten uit die tijd, zoals Jan Donkers en Wim Noordhoek. volledig terecht. samen met o.a. Boomer's Story zijn dit tijdloze "roots" albums, waarvan de kwaliteit 50 jaar later nog steeds staat als een huis. het thema van de plaat is "the epic journey of Dust Bowl farmers west to California" evoking an almost forgotten period of American history". heeft geen zin om hier hoogtepunten te noemen, want het hele album is een aaneenschakeling hiervan. de man staat bekend om zijn virtuoze spel op diverse snaarinstrumenten, wat hier ook op mandoline goed hoorbaar is in nummers zoals Billy The Kid en Hey Porter. deed ook sessiewerk op het debuutalbum uit 1971 van Little Feat ( bottleneck guitar op de klassieker "Willin" en guitars op "Forty Four Blues"). voor de liefhebbers er staat op YT een geweldige live uitvoering van "Vigilante Man" van een jonge Ry. just the man and his guitar.