Volbeat - Rock the Rebel / Metal the Devil (2007)

Inderdaad een aparte stijl die de band hanteert. Country en rockabilly vermengt met rock en metal. Nog een wonder dat er zulke sterke songs uit voortkomen. De zang is een kruising tussen Glen Danzig en Keith Caputo, dus daar moet je van houden. Ik kan er wel wat mee. Lekker energiek album, enthousiast en overtuigend neergezet. Een paar songs zijn aan de flauwe kant, maar het merendeel van de tracks is de moeite waard.

Met de debuutplaat …The Strength - the Sound - the Song had Volbeat in de metalwereld al een verpletterende indruk gemaakt. Een nieuwe sound wat voorkwam uit de liefde voor de rock ’n roll, country en metal. Maar wat is het voor geluid? Velen hebben zich er aan gewaagd om hier een definitie aan te geven. Overbodig. Dis is Volbeat, met een uniek eigen geluid beïnvloed door uiteenlopende stromingen.

Deze tweede plaat is zo mogelijk nog sterker, waar de productie in positieve zin opvalt. Een stap voorwaarts ten opzichte van het vorige, maar zeker niet te glad. Het is een fantastisch album geworden, met verschrikkelijke strakke riffs die me altijd aan Dimebag (Pantera) doen denken, goede drums drums en geweldige zanglijnen van Poulsen.

Ten opzichte van het vorige album zijn meer country-invloeden te horen, zoals in The Human Instrument. Een voorbode voor overige songs, waar dit sfeertje wordt vastgehouden zoals in de The Gardens Tale en Sad Man’s Tongue. Naarmate de plaat zijn weg vindt in de CD-speler worden de songs alleen maar sterker. Het venijn zit hem duidelijk in de staart. Met de recht toe, recht aan platen als Radio Girl, A Moment Forever en You or Them, waar het metalgehalte overheerst.

Een klein kritisch puntje: de zang. De zanglijnen zijn werkelijk fenomenaal en hiermee wordt een eigen geluid gecreëerd. Echter mag het van mij ook wel wat minder om meer gitaarwerk op de voorgrond te krijgen. Voor de afwisseling zou het niet verkeerd zijn. Het lijkt ook wel of elke zin met een uithaal moet eindigen.

Neemt niet weg dat dit album een regelrechte klasbak is en voor mij het beste album van de Deense formatie.

4,5*

The Human Instrument begint met een vervormde gitaar denk ik. Het is moeilijk te zeggen. Dan kom de gitaar dei duidelijk te horen is en hij begint te zingen. Zijn 1 ste zin is titie klitie hootie boogie woogie girl al een grappige zin op zich en hij zingt verder. Na het stukje
I'll rise you from the underworld komt nog een stukje dat ik niet kan beschrijven wat voor instrument het is en het begint weer met titie klitie hootie boogie woogie girl. Het nummer is goed maar niet 1 van mijn favoriet van hun. Het nummer Mr. & Mrs. Ness is goed er valt niet veel op te zeggen het is niet geweldig maar ook niet slecht. The Gardens Tale vind ik dan weer 1 van de mindere. Het spreekt mij niet zo veel aan.

Devil Or the Blue Cat's Song is dan weer een TOP nummer. Het klinkt zeer goed met de gitaar erbij net zoals de drum trouwens. Sad Man's Tongue is een nummer waar hij eerst met een lage stem begint te zingen en dan opeens weer op zijn volbeats . Het is ook een goed nummer. River Queen begint met een stukje gistaar en dan komt de drum erbij hij begint dan een heel geweldige tekst te vinden ook dit nummer vind ik zeker geweldig. A Moment Forever is een zeer geweldige song in het begin zingen ze iets wat onduidelijk is en vroeger verzong ik wat . Maar toen ik de lyrics opzocht was het Give it up my baby don't go don't leave it on top en ik dacht dat het helemaal anders ging zijn . Soulweeper begint met de drum en begint te zingen. en ik vind de tekst zeer geweldig het heeft zeker een goede betekenis . You Or Them is ook een heel goed nummer net als Boa. Bij volbeat is komt de gitaar en de drum er altijd goed bij en natuurlijk de coole tekst niet vergeten. Dit is 1 van mijn lievelings band dus ik waardeer deze muziek. Zo dit was mijn recentie hoopelijk vonden jullie hem goed.

Dat Folsom prison blues stukje in Sad Man's Tongue viel me ook al meteen op maar ach dat maakt het nummer alleen maar leuker.
Verder gewoon weer een sterke Volbeat album die met hun mix van Rock,metal en wat blues en country invloeden weer dicht tegen de vier sterren aan zit.Echt origineel is het allemaal niet,of het zou de uit duizenden herkenbare zang van Michael Poulsen moeten zijn maar des te aanstekelijker.Iets waar de vette productie overigens ook flink aan mee helpt.
Naast het al eerder genoemde Sad Man's Tongue bevallen me the Garden's tale en de twee wat meer metal gerichte nummers op het eind ( You or them,Boa) me het best.
Erg fijn plaatje.

Met Rock The Rebel/Metal The Devil levert Volbeat een knappe plaat af met wederom een mengelmoes van stijlen. Net als op het debuut overheersen de wat lager gestemde gitaren, maar er is nu al meer ruimte voor andere invloeden die wat vaker de voorgrond krijgen, zo ook wat meer akoestische gitaar en blues. De zanger is ook hier vaak niet te verstaan, wie heeft enig idee wat hij zingt in The Human Instrument bijvoorbeeld? Gek genoeg zit daar nu wellicht ook wat van de charme van Volbeat, hoewel dit later een stuk beter wordt maar nooit geheel verdwijnt. Het 1e album dat ik van ze kende is de opvolger hiervan, en daarna de 2 albums daarna leren kennen alvorens ik ze live heb mogen aanschouwen. In die periode naar mijn idee nog steeds het beste wat ze uitgebracht hebben. Wat wel gezegd kan worden is dat hun 1e 2 platen nog het hoogste metal gehalte hebben, en op zijn tijd is dat nu juist wel lekker. Ook de niet al te lange tijdsduur maken dit album met name uitermate geschikt om zo nu en dan even aan te zetten. Een hogere rating geef ik deze niet ten opzichte van het debuut, maar ik prefereer hem wel.

1. Rock The Rebel/Metal The Devil
2. The Strenght/The Sound/The Songs