Radical Face - Ghost (2007)

Ik heb Radical Face leren kennen dankzij het nieuwe album (het is eens iets anders), en dat vind ik één van de beste albums van 2011. Tijd om deze plaat eens een kans te geven, dacht ik, en zo gebeurde vandaag. Ik zit nu aan het laatste nummer, en dan moet ik concluderen dat het nieuwe album geen nieuwe weg is ingeslagen, maar gewoon verder gaat op het prachtige pad dat Ben Cooper met dit project geëffend heeft.

Dit kwam begin 2007 dan ook heel wat beter aan: de verrassing bij zijn nieuwe was een heel stuk minder juist omdat hij gewoon verder is gegaan waar ie is gebleven. Het koste mij iets meer tijd om in die tweede te komen. Waarschijnlijk omdat de betovering van dit album zo lang blijft doorwerken.
Hoe goed ik zijn nieuwe album ook vind; dit geniet de voorkeur (en heeft daarom een halfje meer).

Sprookjesachtige muziek maakt Radical Face op Ghost, een titel die mooi bij de muziek past. Ook het artwork past er goed bij, vooral de foto op het boekje: een paar bomen in de verte, alles is bruingrijs, ook de lucht. Het heeft iets moois, het heeft iets spooky's, het komt van ver, maar het is toch intiem. Dat is de muziek op het oh zo mooie album Ghost.

Toch zorgt Ben Cooper voor voldoende variatie tussen de nummers, met net weer een ander instrumentje, een ander accent (het fluiten op Glory), een andere melodie: vrolijk en/of triest, vlotter / langzaam, zachter / harder. Hij doet dat soms ook binnen een nummer. Maar het album blijft wel de beschreven sfeer houden en vormt zo een prachteenheid. De mooiste nummers vind ik het (bekende) Welcome Home, Let the River In, Glory & Winter Is Coming.

Heb je dit nog niet beluisterd? Ik zou het maar snel doen! Ik ga het vanavond live doen in Paradiso.

Dit eerste album van Radical Face is behoorlijk lastig te beoordelen. Natuurlijk staan er prachtige nummers op, maar het grote probleem is dat de muziekstijl van Radical Face soms lijkt op een trucje. Het onderlinge verschil tussen de verschillende nummers is mijn inziens wat te klein. Ik ben in ieder geval benieuwd in hoeverre hij zich zal ontwikkelen op zijn volgende album. Hoogtepunten op het album zijn het meeslepende Wrapped in Piano Strings en het glorieuze Glory.

Sprookjesachtige muziek is best een goede beschrijving voor de muziek van Radical Face.
Ook op dit album staan weer een pak mooie nummers, maar de échte magie komt slechts af en toe piepen. Hoedanook een mooie voorbode van de ronduit geweldige opvolger. Hopelijk wordt luik 2 van de trilogie (The Branches) eind dit jaar nog zo een voltreffer.

Ohja, dat Ben Cooper ook maar eens een stop maakt in België! De tot nu toe aangekondigde 'Europese' tour oogt een beetje magertjes met slechts 4 landen. Gelukkig voor de vele Nederlanders hier zijn jullie (tot 2 maal toe!) wel bij de gelukkigen

Sprookjesachtig, doet toch ook sterk denken aan Granddaddy.

Pas laat deze artiest ontdekt (dankzij MuMe) omdat er door de pers weinig aandacht werd besteed. Met Welcome Home kwam dit album (en de daaropvolgende) onder mijn aandacht en gelukkig maar.
De muziek is vrij uniek: sprookjesachtig, dromerig, wat melancholiek maar ook met onderhuidse spanning en verhalende teksten over de mensen die vroeger in de oude huizen woonden. Grotendeels met akoestische instrumenten met soms ook subtiel gebruik van elektronica. Warm en huiselijk kan ik deze muziek ook noemen en hoewel ik dit al een sterk album vind blijkt dit de voorbode te zijn van zijn meesterwerk dat nog zal komen.

Ik zie bij the Family Tree hogere stemgemiddeldes. Ben ik de enige die dit Cooper's beste vindt? Prachtplaat die het qua sound (niet qua lyrics) meer dan haar opvolgers van het geheel moet hebben (en minder van individuele uitschieters).

Net de laatste aflevering van de Netflix serie Dept Q gekeken en dan komt dat laatste nummer... ik kon er maar niet opkomen (want orkestrale versie). Shazam bood geen hulp en net voordat de gewone versie langzaamaan begon op te starten wist ik het uiteraard weer.

Ik zei nog tegen mijn partner: volgens mij heb ik dit album toen ooit van harte aanbevolen. Inmiddels is Welcome Home een zeer bekend nummer (want ook ooit bekend als reclame tune).

Gelijk weer gedraaid en dit blijft toch wel een juweel van een album (en dan schrik van de beoordeling die herman hier voor over heeft: is het echt zo erg?!)

Destijds kon ik hier helemaal niets mee, terwijl ik Morr wel een leuk label vond. Maar ik kan hem wel weer eens uitproberen, wie weet ben ik er inmiddels wel een stuk positiever over.