Radical Face - Ghost (2007)

Ben Cooper is 'bekend' van het bandje Electric President waar hij samenwerkt met Alex Kane
Nu heeft ie onder de naam Radical Face een soortement solo-album op stapel staan.
Ik had nog nooit van Cooper of Electric President gehoord, laat staan Radical Face. Het was het artwork dat me nieuwsgierig maakte, als de hoes al zo mooi is, hoe is de muziek dan wel niet?

Het album opent met Asleep on a Train. Krakerig, piano, harmonica, zweverige zang (gehum in dit geval) zoals ook Sufjan Stevens of Rufus Wainwright het wel eens presenteren. Dit geeft het al gelijk een mysterieus tintje mee waardoor deze jongen op het puntje van zijn stoel is gaan zitten. Een mooi intro is dit zeker wel te noemen.
Dan volgt Welcome Home, Son, een Sufjan Stevens-achtig folk nummer. Hemels, absoluut! Dit is pure magie wat ik hoor, dit streelt het gehoor. Heeft die Sufjan dan stiekem een jonger broertje rondlopen waar wij niets van wisten? Heel mooi is de combinatie van handgeklap, engelenkoor en piano.
Let the River In opent met kinderstemmen gevolgd door melancholieke piano-klanken die weer gezelschap van een klokkenspel krijgt waar de gitaar dan vervolgens ook inzet, waarna een cello het overneemt. Ik raak hier gewoon stil van zo ontroerend mooi als het is. Alsof je regelrecht een sprookje bent binnengewandeld, alleen weet je niet welke omdat je mond nog openstaat van verbazing en je je ogen uitkijkt overal. In dit geval weten mijn oren geloof ik niet wat ze beseffen zoveel moois te horen.....
Fluitend marcheren we door naar Glory. Een pakkende deun die heel vloeiend naar het einde weet te gaan. De zang is haast fluisterend en ondanks dat is het heel krachtig. Wat een verdomd mooi nummer is dit zeg en hoe lekker is de 'rock-uitbarsting' aan het eind. Sigur Ros is hier ook altijd erg sterk in.
Qua Sigur Ros-achtige mystiek kun je rustig door met The Strangest Things. Het heeft een zelfde soort uitstraling. Het is een opvallend nummer met hier en daar wat bijgeluiden die de prachtige melodieën iets extra's meegeven. Maar wat een schoonheid horen we hier toch allemaal. Ik ben er bijna zo stil van dat ik onderhand bijna niet meer verder kan typen....
Wrapped in Piano Strings is meer folk. Dit is te danken aan de akoestische gitaar, maar de Sufjan Stevens-achtige twists maken het dan weer spannend.
Een krakend geluid opent Along the Road. Onheilspellende synths maken het nummer nog mysterieuzer terwijl het allemaal door blijft kraken. Alsof we in de woonkamer van Cooper aanwezig mogen zijn en we vooral stil moeten blijven zitten om de vloer niet te doen kraken, wat dus niet lukt. Het kraken verdwijnt tenslotte om wederom voor zweverige zang plaats te maken. Van de woonkamer naar de hemel.
Maar helaas............. aan het einde horen we de vloer weer kraken en dat doet je beseffen dat je je nog gewoon op aarde begeeft, gelukkig nog wel in gezelschap van Radical Face.
Want Haunted is nu aan de beurt. Iets minder een song, veel meer een sfeerschets. Wel een prachtige en het is er prettig naar luisteren. Ook hier ligt de naam Sigur Ros wat op de loer, maar lijkt er zeker weten niet genoeg op om van een kloon te spreken.
Alsof de eerste vlokken vallen bij het akoestische gitaar-intro op Winter is Coming. Ook hier vallen de backing vocals op. De manier van zang is zoals het ook op Forever Changes van Love te horen is en daar doet dit nummer me een beetje aan denken (minus de psychedelica) en ook krijg ik visioenen van het debuut album dat Simian maakte (dit hele album ademt diezelfde sfeer uit). Heel sterk.
Sleepwalking opent op accordeon en er zijn weer van allerlei bijgeluiden te horen. Langzaamaan merk je dat je in een heel triest klinkend nummer bent beland, een desolaat gevoel bekruipt je al snel.
Het laatste nummer Homesick is een heel klein gehouden liedje wat ook triest overkomt. Je krijgt er nu al heimwee van, heimwee naar nog eens en nog eens.
Zo mooi is dit album en zo blij ben ik met deze ontdekking.
Ik hoop dat mijn euforie van blijvende aard zal blijken te zijn, maar die belevenis van de eerste draaibeurten pakt niemand mij meer af.
Dat hoezen heel belangrijk kunnen zijn blijkt hier wel weer, want anders was dit album mij niet opgevallen en dan was ik waarschijnlijk nooit met deze hemelse muziek in aanraking gekomen.

Laat die geesten nog maar heel lang ronddwalen in dit oude krakerige huis

Mag ik dit album van harte aanbevelen???!!!

Mooi inderdaad. Altijd lastig om aan een meterslange recensie nog wat toe te voegen, maar als er maar zo weinig mee gedaan wordt verdient dit album toch wel weer een berichtje

Want dit soort dromerige, poppy folk is wel voor mij weggelegd. Folk wordt mij al snel te saai, maar als het in een interessant muzikaal bedje wordt gestopt gaat het er hier best in. Omdat ik bij Sufjan Stevens ooit na twee nummers ben afgehaakt (zal het maar eens écht proberen binnenkort) kan ik het daar moeilijk mee gaan vergelijken. Zelf moet ik enerzijds wel wat aan Elliott Smith denken, anderzijds heeft het ook ergens wel iets weg van Mercury Rev. De prachtige melodie schenkt hier een sausje van retro sixtiespop over het folky materiaal.

Nu ik hem zo weer op heb staan: dit verdient er een halfje bij! 4.5!

Ik houd wel van platen die deze folky, melancholische sfeer in zich hebben, maar op de een of andere manier klinkt het hier helemaal niet lekker voor mij. Het is alsof je opeens een plakkertje 'made in taiwan' achterop je antieke eikenhoutenkast vindt.

Geef mij dan maar iets anders van Morr of Centre City Offices dat dezelfde sfeer oproept.

Als ik goede muziek ontdek, vraag ik me wel eens af hoe het komt dat ik juist op dat ene album ben gestuit. Is dat toeval of is dat het lot? Normaliter lees ik mij intensief in voordat ik aan een album begin – Sigur Rós uitgezonderd. Maar Ghost schafte ik aan naar aanleiding van een positieve recensie in OOR. Via iTunes en later op LP; en ik heb er geen minuut spijt van gehad.

Bij Ghost vraag ik me meer dan ooit af of toeval of lot in het spel was. Het genre folk ligt mij namelijk niet zo heel erg. En het ingetogen positieve stukje in de OOR was er een zoals zovelen; korte recensies die overwegend positief zijn. Maar onder het mom ‘ik doe eens lekker gek’ probeerde ik ‘m uit en liet me verrassen. En werkelijk, het duurde niet lang voordat Ghost mijn top 10 sierde.

Radical Face is een project van Ben Cooper, die naam maakte met de groep Electric President. Onder de naam Radical Face bracht hij in 2007 het album Ghost uit, een fijne verzameling van folkliedjes met een snufje elektronica. Het klinkt ambitieus, maar dat is het allesbehalve, maar Ghost is een conceptalbum. Het gaat niet direct over geesten, maar over de vele verhalen die een oud huis zoal kan vertellen. Ieder liedje vertelt een verhaal, vaak vertelt vanuit het perspectief van een huis, maar ook vanuit het perspectief van spoken. De sfeer is er echter niet naar; die is romantisch, nostalgisch, melancholisch en bijna gezellig te noemen. Als je niet op de teksten let komt dat enkel en alleen naar voren via het sporadisch gebruik van geluidseffecten van onder anderen krakende vloeren en wind. De plaat ademt herfst en oude huizen uit. Ik moet vaak denken aan het huis uit Gilliam’s Tideland – die muziek lijkt voor dat huis en zijn omgeving geschreven te zijn.

Wat me zo aanspreekt aan dit album is de sfeer. Het idee dat Ben Cooper dit album op heeft genomen in zijn eigen studio, thuis in een schuurtje, en bovendien helemaal alleen, komt op een of andere manier goed naar voren. Cooper is verre van een goede zanger; zijn krakerige stem kan sommige noten niet halen, en ik ben ontzettend blij dat dit zo is. Het heeft gewoon iets, iets rauws, maar ook iets toegankelijk en menselijk. De sfeer wordt ook versterkt door het prachtige artwork; Ghost is een herfstplaat pur sang.

Waar Cooper echter ook in uitblinkt zijn, zoals OOR het al stelde, gouden melodieën. Bijna ieder liedje heeft wel iets interessants, op het gebied van melodie en opbouw. Het instrumentale Asleep On a Train bevat verdwaalde pianoklanken, krakende vloeren en een lichte bedrijvigheid op de achtergrond, met die weeïge harmonica die over de golven van de nostalgie zweeft. Welcome Home, Son zal je wellicht afgelopen zomer in een reclame van Nikon voorbij hebben horen komen. Een heel aardig liedje met een mooie opklaring op 2:47. Let the River In is van een mysterieuze schoonheid; de melodie is bij vlagen erg mooi, bijna aandoenlijk. De zang van Cooper is bovendien troostend en zacht. Glory is het eerste echte pareltje van de plaat. Een ritme waar spooksoldaten in de houding marcheren en een melodie fluiten; ze lijken zo uit de Burgeroorlog onze tijd binnen gemarcheerd te zijn. Heel mooi ook hoe de piano speels met het gefluit meevliegt. Is die piano misschien een klein jongetje dat vol ontzag met de marcherende soldaten mee rent? Op 4:02 breekt het nummer helemaal open; met een gevoel van ongelooflijke vrijheid en kalmte.

The Strangest Thing is weeral een mooi liedje, dat opgevolgd wordt door het knusse Wrapped In Piano Strings. De gitaarintro past perfect in een feelgoodfilm, hoewel de tekst anders suggereert. Along the Road is werkelijk het hoogtepunt van de plaat; hier raakt Cooper een diepere laag. De zang heeft, onder het gekraak van een eeuwenoud huis, iets verontrustends; tegelijkertijd heeft het iets berustend. Op 1:51 komt, na de lang uitgesponnen intro, heel fijn percussiewerk met een wat dwalende piano. Maar wat is die piano mooi: die prachtige nuance die wordt gemaakt vanaf 2:20 is subliem. Vanaf 2:33 komt de zang weer in en wat is dat een mooie ontwikkeling. Ik wil het niet euforisch noemen, maar ik krijg sterk het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken.

Haunted is een rustpunt voordat de storm begint. Winter Is Coming is van een opvallende schoonheid. Opvallend, omdat ik vaak niet te porren ben voor uptempo folknummers. Maar dit werkt uitermate goed. Het ritme is stuwend, de zang staat onder druk en er dreigt iets. De storm die je eventjes op 1:17 en 1:25 hoort heeft iets… stormachtigs. Of zoiets. Een hele mooie ontwikkeling op 3:45, een gemoedelijke, troostende en uiteindelijk comfortabele en geborgen conclusie eindigt dit uptempo pareltje. Ghost eindigt met een relatieve dip. Sleepwalking en het uitgeklede Homesick zijn over het algemeen prima liedjes die echter niet opgewassen zijn tegen de pracht van de voorgaande nummers. In zekere zin is Homesick een perfecte afsluiter, de conclusie is wat mij betreft duidelijk.

Ghost kon me niet direct interesseren. Ik had bijvoorbeeld wat tijd nodig om Winter Is Coming helemaal te doorgronden, maar het was het allemaal waard. Ghost heeft het allemaal: een heerlijke nostalgische sfeer en mooie melodieën. Een min of meer ontoegankelijk album dat absoluut de moeite van het luisteren waard is. Als ik dit hoor zou ik niets liever willen dan in een alleenstaand huis wonen, midden in een goudkleurig korenveld, zittend op de veranda in een schommelstoel. Het is bovendien vrij uniek dat een folkplaat mij zo kon boeien. Gaat dat horen!

Ook ik heb kennis mogen maken met Radical Face dankzij de Nikon reclame.
Ik kon Welcome Home al een tijdje, maar het album had ik nooit beluisterd.
Sinds enkele weken beluister ik het zo nu en dan en wat is het mooi!

Ben Cooper weet je met zijn melodieën te vangen en hij laat je niet meer los!
Er zitten hele mooie instrumentale 'verrassinkjes' in dat het net wat interessanter maken.
De teksten zijn ook mooi, maar die lijken toch enigzins op de achtergrond te staan.
Af en toe vang je zo'n zin op en dan kun je bijna niet anders dan het mooi vinden.

"I watched you crawl into my bed
with curses spilling from your head.
You said: "We're just the walking dead"
so I pulled the trigger and we floated off."

Tegen het eind begin ik het wat minder te vinden
en dan bedoel ik echt de laatste 2 liedjes pas.
Het wordt niet vervelend, maar de 'toppers' zijn toch echt nummer 2 tot en met 9.
Het intro-nummer is overigens ook geweldig!

Na lang denken,
ik geef deze 4 sterren.

Sprookjesachtige muziek maakt Radical Face op Ghost, een titel die mooi bij de muziek past. Ook het artwork past er goed bij, vooral de foto op het boekje: een paar bomen in de verte, alles is bruingrijs, ook de lucht. Het heeft iets moois, het heeft iets spooky's, het komt van ver, maar het is toch intiem. Dat is de muziek op het oh zo mooie album Ghost.

Toch zorgt Ben Cooper voor voldoende variatie tussen de nummers, met net weer een ander instrumentje, een ander accent (het fluiten op Glory), een andere melodie: vrolijk en/of triest, vlotter / langzaam, zachter / harder. Hij doet dat soms ook binnen een nummer. Maar het album blijft wel de beschreven sfeer houden en vormt zo een prachteenheid. De mooiste nummers vind ik het (bekende) Welcome Home, Let the River In, Glory & Winter Is Coming.

Heb je dit nog niet beluisterd? Ik zou het maar snel doen! Ik ga het vanavond live doen in Paradiso.

Dit eerste album van Radical Face is behoorlijk lastig te beoordelen. Natuurlijk staan er prachtige nummers op, maar het grote probleem is dat de muziekstijl van Radical Face soms lijkt op een trucje. Het onderlinge verschil tussen de verschillende nummers is mijn inziens wat te klein. Ik ben in ieder geval benieuwd in hoeverre hij zich zal ontwikkelen op zijn volgende album. Hoogtepunten op het album zijn het meeslepende Wrapped in Piano Strings en het glorieuze Glory.