Radical Face - Ghost (2007)

Hij geeft er zelf een soort antwoord op: radicalfacetour

Alles wat deze man uitbrengt vind ik interessant. Ghost voor het eerst gehoord in 2007, toen helemaal grijsgedraaid en nu weer opnieuw aan het ontdekken, samen met de Electric President releases. Tijdje terug heeft hij nog een interessant project gedaan

Heb deze nu net even geprobeerd, hiervoor had ik alleen S/T van Electric President geluisterd... En tja...het is wel leuk. De sound is lekker en goed, sferische samples en mooie warme muziek, maar de muziek lijkt zoveel op elkaar. Ben Cooper gebruikt voor bijna al zijn muziek een beetje hetzelfde trucje, en dat valt voor mij heel erg op, en dat gaat mij storen. Dan vind ik S/T nog wat interessanter, maar ook de link tussen die albums is groot...(het is de zelfde man uhuh) de akkoordenschema's zijn zo verdomd op elkaar lijkend, om even bescheiden te doen op sowieso 70% van alle nummers. Misschien komt het dat ik zelf ook muziek maak dat het zo opvalt, stem en sound vind ik allemaal prima, zelfs goed, maar het lijkt allemaal voor mij te veel op elkaar, sorry. Als ik zou stemmen (wat ik nog niet doe) zou het denk ik op een 3*** komen.

Dat is toch het nummer van de Nikon reclame nu?

Ja dat hoorde ik ook al

Leuke band, relaxte en frisse zomermuziek.

Zomermuziek... Ik vind dit juist ontzettende herfstmuziek

Ongelooflijk, drie jaar na de release van dit album komen er opeens allemaal vrienden naar me toe of ik Radical Face ken, wat zo'n reclame al niet kan uitrichten. Leuk voor Ben Cooper, hij verdient wel wat meer bekendheid.

Ik ken hem ook van de reclame van Nikon, dat sprak me wel erg aan!
Nu aan het hele album aan het luisteren!

(Ik ben nu bij 'Let the river in')
Ik krijg een beetje een associatie met Modest Mouse als ik dit hoor!
Vooral bij Let The River In!

Zelfde als Lakai...
Ik hoorde dit op tv en moest en zou weten wat het was.
Nu ben ik het album aan het beluisteren het het bevalt me prima.
Welcome Home, Son vind ik nog steeds de meest magische van allemaal maar de rest klinkt ook mooi.

Een mooi album!

Hier en daar vind ik de stem van de zanger wel wat slepend. Is ook de bedoeling denk ik, maar ik vind het net iets te soms.

Het luistert prima weg, maar het laatste deel van het album kakt wat in wat mij betreft met Sleepwalking en Homesick.

Als ik goede muziek ontdek, vraag ik me wel eens af hoe het komt dat ik juist op dat ene album ben gestuit. Is dat toeval of is dat het lot? Normaliter lees ik mij intensief in voordat ik aan een album begin – Sigur Rós uitgezonderd. Maar Ghost schafte ik aan naar aanleiding van een positieve recensie in OOR. Via iTunes en later op LP; en ik heb er geen minuut spijt van gehad.

Bij Ghost vraag ik me meer dan ooit af of toeval of lot in het spel was. Het genre folk ligt mij namelijk niet zo heel erg. En het ingetogen positieve stukje in de OOR was er een zoals zovelen; korte recensies die overwegend positief zijn. Maar onder het mom ‘ik doe eens lekker gek’ probeerde ik ‘m uit en liet me verrassen. En werkelijk, het duurde niet lang voordat Ghost mijn top 10 sierde.

Radical Face is een project van Ben Cooper, die naam maakte met de groep Electric President. Onder de naam Radical Face bracht hij in 2007 het album Ghost uit, een fijne verzameling van folkliedjes met een snufje elektronica. Het klinkt ambitieus, maar dat is het allesbehalve, maar Ghost is een conceptalbum. Het gaat niet direct over geesten, maar over de vele verhalen die een oud huis zoal kan vertellen. Ieder liedje vertelt een verhaal, vaak vertelt vanuit het perspectief van een huis, maar ook vanuit het perspectief van spoken. De sfeer is er echter niet naar; die is romantisch, nostalgisch, melancholisch en bijna gezellig te noemen. Als je niet op de teksten let komt dat enkel en alleen naar voren via het sporadisch gebruik van geluidseffecten van onder anderen krakende vloeren en wind. De plaat ademt herfst en oude huizen uit. Ik moet vaak denken aan het huis uit Gilliam’s Tideland – die muziek lijkt voor dat huis en zijn omgeving geschreven te zijn.

Wat me zo aanspreekt aan dit album is de sfeer. Het idee dat Ben Cooper dit album op heeft genomen in zijn eigen studio, thuis in een schuurtje, en bovendien helemaal alleen, komt op een of andere manier goed naar voren. Cooper is verre van een goede zanger; zijn krakerige stem kan sommige noten niet halen, en ik ben ontzettend blij dat dit zo is. Het heeft gewoon iets, iets rauws, maar ook iets toegankelijk en menselijk. De sfeer wordt ook versterkt door het prachtige artwork; Ghost is een herfstplaat pur sang.

Waar Cooper echter ook in uitblinkt zijn, zoals OOR het al stelde, gouden melodieën. Bijna ieder liedje heeft wel iets interessants, op het gebied van melodie en opbouw. Het instrumentale Asleep On a Train bevat verdwaalde pianoklanken, krakende vloeren en een lichte bedrijvigheid op de achtergrond, met die weeïge harmonica die over de golven van de nostalgie zweeft. Welcome Home, Son zal je wellicht afgelopen zomer in een reclame van Nikon voorbij hebben horen komen. Een heel aardig liedje met een mooie opklaring op 2:47. Let the River In is van een mysterieuze schoonheid; de melodie is bij vlagen erg mooi, bijna aandoenlijk. De zang van Cooper is bovendien troostend en zacht. Glory is het eerste echte pareltje van de plaat. Een ritme waar spooksoldaten in de houding marcheren en een melodie fluiten; ze lijken zo uit de Burgeroorlog onze tijd binnen gemarcheerd te zijn. Heel mooi ook hoe de piano speels met het gefluit meevliegt. Is die piano misschien een klein jongetje dat vol ontzag met de marcherende soldaten mee rent? Op 4:02 breekt het nummer helemaal open; met een gevoel van ongelooflijke vrijheid en kalmte.

The Strangest Thing is weeral een mooi liedje, dat opgevolgd wordt door het knusse Wrapped In Piano Strings. De gitaarintro past perfect in een feelgoodfilm, hoewel de tekst anders suggereert. Along the Road is werkelijk het hoogtepunt van de plaat; hier raakt Cooper een diepere laag. De zang heeft, onder het gekraak van een eeuwenoud huis, iets verontrustends; tegelijkertijd heeft het iets berustend. Op 1:51 komt, na de lang uitgesponnen intro, heel fijn percussiewerk met een wat dwalende piano. Maar wat is die piano mooi: die prachtige nuance die wordt gemaakt vanaf 2:20 is subliem. Vanaf 2:33 komt de zang weer in en wat is dat een mooie ontwikkeling. Ik wil het niet euforisch noemen, maar ik krijg sterk het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken.

Haunted is een rustpunt voordat de storm begint. Winter Is Coming is van een opvallende schoonheid. Opvallend, omdat ik vaak niet te porren ben voor uptempo folknummers. Maar dit werkt uitermate goed. Het ritme is stuwend, de zang staat onder druk en er dreigt iets. De storm die je eventjes op 1:17 en 1:25 hoort heeft iets… stormachtigs. Of zoiets. Een hele mooie ontwikkeling op 3:45, een gemoedelijke, troostende en uiteindelijk comfortabele en geborgen conclusie eindigt dit uptempo pareltje. Ghost eindigt met een relatieve dip. Sleepwalking en het uitgeklede Homesick zijn over het algemeen prima liedjes die echter niet opgewassen zijn tegen de pracht van de voorgaande nummers. In zekere zin is Homesick een perfecte afsluiter, de conclusie is wat mij betreft duidelijk.

Ghost kon me niet direct interesseren. Ik had bijvoorbeeld wat tijd nodig om Winter Is Coming helemaal te doorgronden, maar het was het allemaal waard. Ghost heeft het allemaal: een heerlijke nostalgische sfeer en mooie melodieën. Een min of meer ontoegankelijk album dat absoluut de moeite van het luisteren waard is. Als ik dit hoor zou ik niets liever willen dan in een alleenstaand huis wonen, midden in een goudkleurig korenveld, zittend op de veranda in een schommelstoel. Het is bovendien vrij uniek dat een folkplaat mij zo kon boeien. Gaat dat horen!

Ik weet niet op welke zender het was, maar gisteren hoorde ik zo in een keer Welcome Home, Son op de radio. Echt ongelooflijk, tussen alle meuk die ik aan moest horen kwam deze in een keer geweldig!

Typische muziek die voor mij zonder enige moeite nostalgische gevoelens opwekt, ik hou daar wel van. Heel album is misschien weer iets te veel van het goede, beetje teveel van hetzelfde.

Dat heb ik ook met dit album, Noere. Teveel van hetzelfde.

Na van de mooie EP Touch the Sky te hebben genoten als leuk voorproefje heb ik ook eens deze full-length van Radical Face beluisterd. Heerlijk sfeervolle neo-folkistische plaat. Ik ben het zelf niet met bovenstaande meningen eens dat het teveel van hetzelfde is, maar het ligt er natuurlijk aan van wat voor stijl je houd. Ik vind deze stijl gewoon fantastish, dus ik zou hier dan ook lang naar kunnen luisteren. Deze muziek roept inderdaad, zoals Noere al zei, nostalgische gevoelens op.

Ook ik ben dankzij de reclame van Nikon in aanraking gekomen met Welcome Home, Son. Het stukje muziek was genoeg om dit album eens op te zoeken. Maar toen ik Glory hoorde, vergat ik het eerdergenoemde nummer. Wat een schitterend nummer is dat zeg. De opbouw is echt heel mooi. Afijn, ik ga het nog maar eens luisteren.

Na dit album in 3 dagen zo'n dertien keer beluisterd te hebben ga ik een 4.5 geven. Alleen al vanwege de zin And I slept on the ocean last night in Along The Road, hemels, niet meer en niets minder.

Hoorde het liedje 'welcome home' langskomen op de radio. Zie nu dat het in de top 40 staat. Vind het een heel gaaf nummer, maar hoe komt dat nummer nu ineens in de top 40, vraag ik me af.

Ik ga komende tijd het album even goed beluisteren. Ben benieuwd naar de rest.

Zoals je in de eerdere berichten kan zien hebben heel veel mensen dit leren kennen via de reclamen van Nikon. Daardoor heeft ook de radio het opgepakt en wordt het nu dus gewoon veel gedraaid..

Grappig dat Radical Face nu pas in de hitlijst staat maar het is hem gegund (ben vooral verrast dit soort muziek daar dus blijkbaar ook kan belanden). Goed nieuws trouwens: op 4 oktober komt dan eindelijk deel 1 van The Family Tree uit genaamd Roots.
De cd zelf zal dan via zijn website besteld moeten worden omdat hij alles in eigen beheer heeft (waarschijnlijk ook de reden van vertraging?!). Downloads kunnen wel via de grote sites als Amazon gedaan worden.
Ik kijk er naar uit.

Liefhebbers van deze cd kan ik ook zijn andere project Electric President aanbevelen.

De reden van de vertraging is dat hij aanvankelijk een hele tijd op zoek is geweest naar een label maar dat was nogal lastig omdat het aankomende album onderdeel is van een trilogie en weinig labels durven zoiets aan. Uiteindelijk heeft hij besloten zelf een label op te zetten. Ook dat kost een hoop tijd natuurlijk.

Dat zeg ik

Ja, maar je plaatste er een vraagteken achter dus ik dacht dat het een vermoeden was dat ik voor je kon bevestigen.

naar aanleiding van de nikon reclame maar eens opgezocht wat het nou is.
en dan kom je hieropuit,
man oh man wat een plaat, lekker vrolijk en gezelig, heerlijke nummers.
hier en daar een kleine misser maar verder is er niks op aan te merken.

alleen jammer dat ik ze nu pas ontdek.
4*

Het is een eenmansproject van Ben Cooper

aha, ok weer wat geleerd

En om dan nog wat bij te leren (tevens een tip want zo afwijkend is het nu ook weer niet van Radical Face): Ben Cooper zit in Electric President.

Ik heb dit album nu al heel de zomer geluisterd en langzaam aan gaat dit album mijn top tien binnenkruipen. Ik kan werkelijk geen minpuntje vinden op dit prachtige album.

Ook ik heb kennis mogen maken met Radical Face dankzij de Nikon reclame.
Ik kon Welcome Home al een tijdje, maar het album had ik nooit beluisterd.
Sinds enkele weken beluister ik het zo nu en dan en wat is het mooi!

Ben Cooper weet je met zijn melodieën te vangen en hij laat je niet meer los!
Er zitten hele mooie instrumentale 'verrassinkjes' in dat het net wat interessanter maken.
De teksten zijn ook mooi, maar die lijken toch enigzins op de achtergrond te staan.
Af en toe vang je zo'n zin op en dan kun je bijna niet anders dan het mooi vinden.

"I watched you crawl into my bed
with curses spilling from your head.
You said: "We're just the walking dead"
so I pulled the trigger and we floated off."

Tegen het eind begin ik het wat minder te vinden
en dan bedoel ik echt de laatste 2 liedjes pas.
Het wordt niet vervelend, maar de 'toppers' zijn toch echt nummer 2 tot en met 9.
Het intro-nummer is overigens ook geweldig!

Na lang denken,
ik geef deze 4 sterren.