Radical Face - Ghost (2007)

Ben Cooper is 'bekend' van het bandje Electric President waar hij samenwerkt met Alex Kane
Nu heeft ie onder de naam Radical Face een soortement solo-album op stapel staan.
Ik had nog nooit van Cooper of Electric President gehoord, laat staan Radical Face. Het was het artwork dat me nieuwsgierig maakte, als de hoes al zo mooi is, hoe is de muziek dan wel niet?

Het album opent met Asleep on a Train. Krakerig, piano, harmonica, zweverige zang (gehum in dit geval) zoals ook Sufjan Stevens of Rufus Wainwright het wel eens presenteren. Dit geeft het al gelijk een mysterieus tintje mee waardoor deze jongen op het puntje van zijn stoel is gaan zitten. Een mooi intro is dit zeker wel te noemen.
Dan volgt Welcome Home, Son, een Sufjan Stevens-achtig folk nummer. Hemels, absoluut! Dit is pure magie wat ik hoor, dit streelt het gehoor. Heeft die Sufjan dan stiekem een jonger broertje rondlopen waar wij niets van wisten? Heel mooi is de combinatie van handgeklap, engelenkoor en piano.
Let the River In opent met kinderstemmen gevolgd door melancholieke piano-klanken die weer gezelschap van een klokkenspel krijgt waar de gitaar dan vervolgens ook inzet, waarna een cello het overneemt. Ik raak hier gewoon stil van zo ontroerend mooi als het is. Alsof je regelrecht een sprookje bent binnengewandeld, alleen weet je niet welke omdat je mond nog openstaat van verbazing en je je ogen uitkijkt overal. In dit geval weten mijn oren geloof ik niet wat ze beseffen zoveel moois te horen.....
Fluitend marcheren we door naar Glory. Een pakkende deun die heel vloeiend naar het einde weet te gaan. De zang is haast fluisterend en ondanks dat is het heel krachtig. Wat een verdomd mooi nummer is dit zeg en hoe lekker is de 'rock-uitbarsting' aan het eind. Sigur Ros is hier ook altijd erg sterk in.
Qua Sigur Ros-achtige mystiek kun je rustig door met The Strangest Things. Het heeft een zelfde soort uitstraling. Het is een opvallend nummer met hier en daar wat bijgeluiden die de prachtige melodieën iets extra's meegeven. Maar wat een schoonheid horen we hier toch allemaal. Ik ben er bijna zo stil van dat ik onderhand bijna niet meer verder kan typen....
Wrapped in Piano Strings is meer folk. Dit is te danken aan de akoestische gitaar, maar de Sufjan Stevens-achtige twists maken het dan weer spannend.
Een krakend geluid opent Along the Road. Onheilspellende synths maken het nummer nog mysterieuzer terwijl het allemaal door blijft kraken. Alsof we in de woonkamer van Cooper aanwezig mogen zijn en we vooral stil moeten blijven zitten om de vloer niet te doen kraken, wat dus niet lukt. Het kraken verdwijnt tenslotte om wederom voor zweverige zang plaats te maken. Van de woonkamer naar de hemel.
Maar helaas............. aan het einde horen we de vloer weer kraken en dat doet je beseffen dat je je nog gewoon op aarde begeeft, gelukkig nog wel in gezelschap van Radical Face.
Want Haunted is nu aan de beurt. Iets minder een song, veel meer een sfeerschets. Wel een prachtige en het is er prettig naar luisteren. Ook hier ligt de naam Sigur Ros wat op de loer, maar lijkt er zeker weten niet genoeg op om van een kloon te spreken.
Alsof de eerste vlokken vallen bij het akoestische gitaar-intro op Winter is Coming. Ook hier vallen de backing vocals op. De manier van zang is zoals het ook op Forever Changes van Love te horen is en daar doet dit nummer me een beetje aan denken (minus de psychedelica) en ook krijg ik visioenen van het debuut album dat Simian maakte (dit hele album ademt diezelfde sfeer uit). Heel sterk.
Sleepwalking opent op accordeon en er zijn weer van allerlei bijgeluiden te horen. Langzaamaan merk je dat je in een heel triest klinkend nummer bent beland, een desolaat gevoel bekruipt je al snel.
Het laatste nummer Homesick is een heel klein gehouden liedje wat ook triest overkomt. Je krijgt er nu al heimwee van, heimwee naar nog eens en nog eens.
Zo mooi is dit album en zo blij ben ik met deze ontdekking.
Ik hoop dat mijn euforie van blijvende aard zal blijken te zijn, maar die belevenis van de eerste draaibeurten pakt niemand mij meer af.
Dat hoezen heel belangrijk kunnen zijn blijkt hier wel weer, want anders was dit album mij niet opgevallen en dan was ik waarschijnlijk nooit met deze hemelse muziek in aanraking gekomen.

Laat die geesten nog maar heel lang ronddwalen in dit oude krakerige huis

Mag ik dit album van harte aanbevelen???!!!

Zo zo... Radical Face... Ghost... hm...
Nooit van gehoord... blijkt out of the blue te komen

Maar.. met de weerom uitstekende review van Aerodynamic ben ik toch wel heel erg benieuwd geworden natuurlijk .... hm... hier wil ik me wel eens in verdiepen hoor...

De aanbeveling is aangekomen aERo, nu alleen nog het album 'vinden'.

Gevonden, en... het stelt niet teleur. Dit zou wel eens een top-album van 2007 kunnen worden, maar da's nog wat voorbarig.

Mooi inderdaad. Altijd lastig om aan een meterslange recensie nog wat toe te voegen, maar als er maar zo weinig mee gedaan wordt verdient dit album toch wel weer een berichtje

Want dit soort dromerige, poppy folk is wel voor mij weggelegd. Folk wordt mij al snel te saai, maar als het in een interessant muzikaal bedje wordt gestopt gaat het er hier best in. Omdat ik bij Sufjan Stevens ooit na twee nummers ben afgehaakt (zal het maar eens écht proberen binnenkort) kan ik het daar moeilijk mee gaan vergelijken. Zelf moet ik enerzijds wel wat aan Elliott Smith denken, anderzijds heeft het ook ergens wel iets weg van Mercury Rev. De prachtige melodie schenkt hier een sausje van retro sixtiespop over het folky materiaal.

Nu ik hem zo weer op heb staan: dit verdient er een halfje bij! 4.5!

'k Zal er ook maar eens naar op zoek gaan.

Ondertussen KEN ik het album, en ik moet zeggen... zoals verhoopt: Aerodynamic's aanbeveling is een goede. Dit blijkt dus mijn "ding" wel te zijn

Het was in het begin even wennen, maar nu ben ik er helemaal voor te vinden... zoals Lukas terecht opmerkt een 'dromerige poppy folk'. 't Zit allemaal bijzonder goed in elkaar en het smaakt naar veel meer !!!

Ik ga hem nog meer luisteren, maar iets zegt me dat het album wel eens hoog in mijn eindejaarslijstje zou kunnen komen.....

Zegt het voort allemaal, want dit album is echt de moeite waard!

Goeie recensie, alleen een paar opmerkingen/toevoegingen:

Ik ben het niet helemaal mee eens dat radical face zowel met rufus wainwright als sufjan stevens wordt vergeleken.

Natuurlijk zijn er wat invloeden terug te vinden van Sufjan in deze " folk" muziek en dat zal wel nog veel meer komen in de nabije toekomst van de folk-muziek, maar om een daadwerkelijke vergelijking te maken vind ik te ver gaan, vooral gezien vanaf Seven Swans Sufjan Stevens duidelijk een eigen sound gecreeerd heeft waarin veel brass en houtblazers gebruikt worden, dan wel of niet in combinatie met een banjo melodie.Om dan te zeggen omdat je in Welcome Home een gitaarmelodie hoort gelijk dat Sufjan Stevens het nummer zo had kunnen maken vind ik een beetje kortzichtig.
Het zelfde geld eigenlijk voor de vergelijking met Rufus Wainwright. De combinatie van zijn stem met opera-beinvloedde melodien afgewisseld met geweldige ballads zijn ook weer zijn sound. Als iemand mij dit album zou aanraden aan de hand van het feit dat ik Rufus Wainwright zou ik teleurgesteld zijn.
Sigur Ros daarentegen vind ik wel een goede vergelijnking. Fans van Von (hoewel weinig denk ik), ágætis byrjun en takk... - dus eigenlijk alleen untitled en BA BA TI KI DO - zullen het zeker met mij eens zijn dat dit album wel eens het soort album zou kunnen zijn wat ze gemaakt hadden als ze niet IJslands waren. Persoonlijk ben ik dolblij dat ze wel van dat eilandje komen.

Goed, eigenlijk samenvattend is mijn punt dat dit een geweldig album is en niet zo moet vergeleken worden met andere artiesten, omdat ik dat namelijk zonde vind van alle verassingen die op dit album staan. Desalniettemin zeker een aanrader...

Dat mag: zo'n beetje elke vergelijking op deze site met andere artiesten gaat in dat opzicht mank. 'Namedroppen' is soms noodzakelijk om bij mensen interesse te doen kweken. Dit album verdient het om die interesse te krijgen, niet meer en niet minder. Ik spreek ook niet over een kopie.


Kortzichtig? Valt wel mee toch: het ligt voor mijn gevoel in hetzelfde straatje. Het toont eerder aan dat een artiest als b.v. Sufjan inmiddels een dusdanige eigen stijl heeft dat hij aangehaald wordt als vergelijkingmateriaal. Zo werd Colplay ooit afgedaan als Radiohead light en nu worden bands weer met Coldplay vergeleken.
Lijkt het exact op Stevens? Nee, het ligt een beetje in dezelfde hoek. En ja, ik neem die hoek wat ruim, dat klopt. Liefhebbers van die hoek kunnen dus met een gerust hart Radical Face uitproberen denk ik. Ze worden er een beetje door wakker geschud. Kortzichtig vind ik een zware term die je gebruikt door slechts enkele zinnen uit een lap tekst te filteren. Bij de term kortzichtig krijg ik een wat naar smaakje in de mond. Alsof een super-fan zich aangevallen voelt door een tegenstander. En laat ik nu juist geen Sufjan of Wainwright tegenstander zijn. Dat vind ik dan weer kort door de bocht.


Ik haal slechts die naam aan bij het eerste nummer en dan ook nog eens een klein onderdeeltje van zingen. Dat is nauwelijks een complete vergelijking te noemen. Nu ben ik een groot liefhebber van Wainwright en volg de man al wat jaartjes (zijn album Want, two staat soms zelfs in mijn top 10) en ik weet dondersgoed dat Wainwright een genre op zich is.


En dat zouden anderen er weer niet in horen. Zo zie je maar weer dat vergelijkingen altijd gevaarlijk zijn en betwist worden.


Ja hierin verschillen we duidelijk niet van mening. En ik blijf erbij dat vergelijken soms nodig is om te kietelen, terwijl vergelijkingen nooit echt volledig recht doen aan een album.
En dat juist Stevens en Wainwright en wat dacht je van Sigur Ros wel heel erg sterke namen zijn (wat heet: ze behoren tot mijn favorieten van de jaren '00) om mee te vergelijken maakt het extra link en dat bewijst jouw reactie wel. Maar ik ga er vooralsnog van uit dat mensen zelf zo wijs zijn om te beseffen dat muziek nooit helemaal goed vergeleken kan worden omdat de meeste artiesten opereren vanuit hun eigen invalshoek.
Dus luisteren Sufjan-fans n.a.v. mijn stuk dit album en vinden ze dat ze bedrogen uitkomen dan is dat jammer (en hebben ze slechts flarden uit mijn stuk opgepikt) en vinden ze het geweldig ook al vinden ze het er niet op lijken dan is dat pure winst: weer een zieltje gewonnen voor dit prachtige album namelijk! Bij Radical Face moet je nu eenmaal meer moeite doen om aandacht te vangen.

Prima dus dat jij een wat ander geluid laat horen ondanks het feit dat we beiden enthousiast zijn over dit album, jammer dat je er wel vrij zwaar aan tilt en termen als kortzichtig gebruikt.

Dan nog even Lukas aanhalen:

Stel je voor dat het Sufjan-kwartje bij Lukas alsnog gaat vallen..... dat zou dan mooi twee vliegen in 1 klap zijn (en ben ik even blij die naam toch genoemd te hebben hier). Dubbele winst dus!

En waar blijft je beoordeling Clarkque? Erg belangrijk namelijk omdat een hoge beoordeling ook interesse kan kweken bij users

Ik houd wel van platen die deze folky, melancholische sfeer in zich hebben, maar op de een of andere manier klinkt het hier helemaal niet lekker voor mij. Het is alsof je opeens een plakkertje 'made in taiwan' achterop je antieke eikenhoutenkast vindt.

Geef mij dan maar iets anders van Morr of Centre City Offices dat dezelfde sfeer oproept.

Heel fijn plaatje, al moet ik zeggen dat het qua zang soms wat tegenvalt. In Glory bijvoorbeeld, krijg ik het idee dat hij het net niet haalt qua toonhoogte. Maar dat kan ik door de vingers zien. Ik heb er verder weinig niets aan toe te voegen. Ik ben niet zo thuis in folk, maar als dit een mooi voorbeeld is van een mooi folk-album, dan is mijn interesse gewekt.

lekkere plaat dit. onverwacht pareltje. toevallig opgepikt uit het 2007-lijstje van Aero, maar verder nog niets over gehoord en gelezen. eerst gedachte ging ook uit naar sufjan, terwijl het er om tal van redenen ook weer niet op lijkt. folky, dromerig, sfeervol, verrassend, gevoelig: dit kan mij zeer goed bekoren! ik zet meteen in op 4,5*

Lol, wat spreek ik mezelf weer tegen zeg

Ik heb vandaag nog ergens precies het tegenovergestelde geschreven

Ik denk, ik zeg het zelf maar even, voordat iemand me erop betrapt...

Dus: folk gaat er best in maar als het in een interessant bedje wordt gestoken vind je het saai? Of: Folk wordt je niet snel saai maar als het in een interessant bedje wordt gestoken gaat het er niet in?

Ach, ik snap mezelf hierboven ook wel. Ik kende toen minder in dit genre en dit is bij nader inzien wat dreampopachtiger, en dat pakt dan blijkbaar weer wel goed uit.

Zeer interessant, opzoeken deze plaat! Aerodynamic weet hoe hij een mens kan geintresseerd krijgen
Folk /rock kan niet slecht zijn

Kan best hoor.

Interessant dat Pitchfork dit een schamel 5'je geeft. Nu weten we dat Pitchfork niet heilig is en vanwege de mooie art ben ik maar even de MySpace van Radical Face gaan checken. En Welcome Home, Son heeft me heel positief verrast, echt een heel mooi nummer. Nu maar even de rest binnengepindakaasd (:)) en ik moet zeggen; ik ben wel onder de indruk. Erg mooie muziek, al moet ik 'm nog een paar keer horen voordat ik kan oordelen.

Wat is Winter is Coming toch een geweldig nummer! Zo warm, zo inspirerend... Ik ben altijd heel voorzichtig met uptemponummers, maar dit is toch wel een hele grote positieve uitschieter. Alleen voor dit nummer wil ik mijn stem een halve ster omhoog krikken. Dat zou onrealistisch zijn, dus dat doe ik niet. Heerlijk

zééééér mooie plaat! top 10 matriaal voor dit jaar, wat mij betreft: 4,5*

pitchfork is beschrijvend wel eens interessant, maar qua oordeel heb ik ze nooit vertrouwd.

ik mag dit album in ieder geval wel. enige wat me tot nu toe tegenstaat is de wat vlakke, fluisterende, zang. dat had dynamischer gemogen van me, dat had het geheel meer zeggingskracht gegeven en dat wat zeurderige effect wat het op me heeft weggenomen. die ingetogenheid komt soms tot zijn recht, bij 'Haunted' bijvoorbeeld, maar soms ook niet, bij 'Let the river in' vind ik dat.

'Winter is coming' steekt er overigens ook bij mij bovenuit.

Je moet welke site of reviewer dan ook sowieso niet als heilig zien. En ze afschrijven, omdat je het eens niet eens bent met een recensie al evenmin.

De schrijver van die review maakt duidelijk dat hij de plaat op subjectieve gronden (productie en stem) niet kan waarderen. Nouja, dat kan.

Ik blijf dit een groeibriljantje vinden....ik neig nog steeds meer naar 5 dan naar 4. Deze plaat stond in mijn top 10 van 2007 en ik denk niet dat ik me daar nog van zal bedenken.

Ben 'm aan het herontdekken; hij gaat voor mij een half puntje omhoog. Waarschijnlijk gaat deze een notering krijgen in mijn rotsvaste doch wankelende top 10!

De wat mindere punten - heel sporadisch twijfelachtige zang en een wat tamme uitwerking van het thema geesten - werkt in Ben Cooper's Ghost niet negatief. Die uitwerking, waarbij niet echt een gevoel van spanning of angst (hoewel dat laatste misplaatst zou zijn) wordt opgeroepen, heeft juist een romantische inslag die je niet direct in het paranormale perspectief moet bezien. Wat de zang betreft draagt het sterk bij aan de sfeer en geeft het het geheel ook die ongepolijste indruk die ik graag zie. Het is lief, het is teder, het is herfstbruin met geel en oranje, wat naast de zang ook de muziek zelf oproept.

Glory, met z'n prachtige climax. Wrapped in Piano Strings met het gitaarwerk dat je in een feelgood filmpje waant en de uptempo pracht van Winter is Coming; die, en meer, pareltjes waarvan ik er nog geen enkele van ben tegengekomen en die ik graag nog eens bij iemand anders zou willen ervaren.

Dit lijkt me toch wel een album te gaan worden waarmee ik eventjes zoet zal zijn vanwege de apartheid en variatie die hierop te ontdekken valt.
Want in tegenstelling tot andere folk beschikt deze plaat over een erg rijk geluid waaraan de arrangementen iets extra geven. Soms volstaat het ene akoestische gitaartje wel maar er wordt nooit langzaam sober gebleven. Drumritmes met een kinderlijk fanfare-achtig geluid zorgen voor een versnelling, donkere pianomelodieen brengen dan weer een intermezzo dat snel weer weggeveegd wordt door een meer betoverende melodie die daarbij de steun krijgt van hemelse strijkers,... De nummers mogen dan wel folk zijn, ze worden hier verstopt onder verschillende lagen die daardoor voor een varierend geluid vormen dat me helemaal meeneemt in de sfeer van dit album.
En dan worden er hier en daar nog wat scherpe kantjes toegevoegd zoals krakende geluiden of een schijnbare ruis zodat het album iets tegendraads krijgt en dat bevalt me wel.
Ik begin met 4*, kan nog oplopen want dit plaatje heeft wel iets.

Het zal bij 4 blijven, de muziek bloeit dan wel steeds meer open, de stem van die zanger valt me toch ietwat tegen. Maar verder natuurlijk wel een opperbest plaatje dat mooi heen en weer slingert.

Welcome Home, Son.. wat een heerlijk nummer. Voor mij het meest gedraaide nummer afgelopen zomervakantie op mn iPod

OP basis van de positieve berichten dit maar eens binnen gehaald, samen met Electric President.

En ik moet zeggen, het valt niet tegen! Zéér sferische muziek en dat kan ik over het algemeen wel al waarderen. Ik hoor dingen op basis waarvan ik al kan zeggen dat ik dit heel goed ga vinden.
Struikelblokje is de wat 'neuzelende' zang (klinkt misschien negatiever dan dat ik het bedoel), maar daar kom ik vast nog wel overheen (is bij Sigur Rós tenslotte ook gelukt).

Wordt dus vervolgd.

Wanneer komt er eens iets nieuws van die man?