Antimatter - Leaving Eden (2007)

Ik ben erg benieuwd waar dit album op uitgaat komen. Ik hoop dat het de opvolger wordt van "Planetary Confinement", dit qua sfeer en zang. Ik heb vernomen dat ie rond april uitkomt. Dit album wordt direct gearresteerd.

+1

PT is een mooi album, dus deze ga ik zeker checken.

Afgelopen vrijdag dit album weten te bemachtigen. Na vrijdag geloof 6 keer in zijn volledigheid gedraait. Echt een genot voor de oren. Mick Moss heeft wederom weer prachtige plaat gemaakt. Een iets hardere setting dan zijn voorganger. dit mede door het gitaarwerk van Danny Cavanagh (gitarist van Anathema). Kortom : 5*!!!

mooie treurige plaat met goed gitaarspel.
4 *

Een beetje anathema-fan moet deze plaat hebben.

Ik knal hem de naar 5*

Dit is heel mooi en in en in triest. Het is bijna méér Anathema dan Anathema zelf.

en nog een schop. Wat een gitaarerupties, wat een zang, wat een sfeer... niet elk numme is van het niveau 'redemtpion' maar dat nummer alleen al maakt het een verplichter aanschaf. driewerf hulde

Tot mijn eigen grote verbazing moet ik na enkele luisterbeurten concluderen dat dit misschien wel de mooiste plaat van Antimatter is. Ik sluit me dan ook van harte aan bij de teneur van de hierboven staande berichten omtrent "Leaving Eden"...

Klinkt vooralsnog erg sterk. Leaving Eden

prachtige cd, (nog) beter dan hun vorige werk idd! mooie gitaarsolo's en goed in elkaar stekende nummers! 4,5*

Amen! 4 sterren!

Raar dat hier alleen maar positief gedaan wordt over het feit dat Antimatter bijna een Anathema kloon is. De gelijkenissen zijn wel erg verregaande van het typische Anathema tempo (en de tempo-wisselingen), song opbouw tot zelfs de synthesiser klanken. Goed gecopieerd is idd beter dan slecht uitgevonden. Verder vind ik dat de stem heel erg op die van Eddie Vedder lijkt.

Vergeet niet dat Antimatter ooit is mede-opgericht door een voormalig lid van Anathema en het feit dat één van de broertjes Cavanagh op deze plaat meespeelt.
Dat is bijna hetzelfde om Blackfield te 'beschuldigen' van het klonen van Porcupine Tree.

beste antimatter album tot nu toe, naar mijn mening

dit is wel een van de grootste verassingen tot nu toe dit jaar
waar mij bij het beluisteren van andere antimatter albums steeds weer het gevoel bekroop dat er iets miste, vind ik dit album wel helemaal af. De sombere sfeer en de schitterende klanken omarmen elkaar hier perfect en het meespelen van Danny Cavanagh is een duidelijke meerwaarde.

ik zet in op 4,5

Helemaal eens. Mijn waardering de volle 5 sterren.

al 20 stemmen maar geen enkele toplijst positie?

20ste stem is van vandaag. Dus morgen zal dit album vast wel in de toplijst van 2007 staan.

Hoewel ik alle albums van Antimatter in mijn bezit heb, is dit pas het eerste dat ik over de volle lijn erg goed vind.

Op de vorige platen stonden altijd een aantal sterke nummers, maar ik vond er telkens ook wat mindere nummers tussen. Veelal waren het de nummers van Mick Moss die ik erg goed vond, en waren het die van Duncan Patterson die mij minder aanspraken.

Niet zo gek dus dat ik dit het beste Antimatter album tot nu toe vind. Het zijn duidelijk nummers van Mick, maar wel in een andere setting als voorheen. Minder electronica en/of acoustisch, meer rock en solo's. Mij bevalt dat in ieder geval prima, mede dankzij de gitaarpartijen van Danny Cavanagh, die toch wel mijn favoriete gitarist is.

Die solo op Ghosts is daar een voorbeeld van! Geen technische vingerbreker, maar zo mooi en emotievol, prachtig gewoon!!!

En Mick heeft uiteraard ook een prachtige stem, die inderdaad wat gelijkenissen heeft met die van Eddie Vedder, maar zo mogelijk nog wat dieper en warmer.

Helaas, dit is niet volledig mijn ding en kan me niet (blijven) boeien... Saai, zo zouden sommigen onder ons het verwoorden...

Ik geef het een 3.0, omdat ik in een milde bui ben...

naar 5 sterren...

zo mooi

Doe dan

heb ik gedaan, maar gingen iets teveel platen richting 5 sterren laatste tijd, dus ik moest streng zijn... en weer teryg naar 4,5 ster.
misschien als ik het album orgineel heb dat ie weer richting 5 sterren gaat. Mijn beoordeling tov leaving eden is niet veranderd, wel m'n manier van sterren uitdelen.

Ik had nog nooit van deze band gehoord.

Door jullie reacties toch geïnteresseerd geraakt. Na de 'logische' pindakaas-actie ben ik dit album af en toe aan het luisteren.

Elke keer als hij voorbij komt valt het me op dat ik hem automatisch iets harder zet en ruis uit de omgeving zo veel mogelijk wil beperken.

Ben geen Anathema-kenner omdat ik denk dat die band niet helemaal mijn ding is.

Die Mick kan wel zingen (de Eddie Vedder vergelijking was idd snel gemaakt, maar dat is zeker geen schande) en muzikaal kan mij dit zeker ook bekoren.
Vooral het tempo van de meeste nummers (of; de sfeer, zo je wilt) spreekt me erg aan. Door de mooie gelaagdheid van de muziek en het zalige snarenspel kun je echt als het ware in de muziek opgaan.

Heb het album nog niet met koptelefoon beluisterd maar dit lijkt me een fijne daarvoor.

Ik geef voorlopig een 4*.

(Hmmm, merk inmiddels dat ik alleen hele goede platen een stem geef )

Duidelijk niet mijn ding, dit Antimatter. Het komt nergens los of op gang en daar kan ik niet zo tegen. Eén nummer gaat nog wel, bijvoorbeeld de opener (goede stem, aardige solo), maar een heel album laat ik aan mij voorbij gaan. Dit krijgt geen herkansing.

Heerlijke plaat van Antimatter. Dit maakt het wachten op de nieuwe Anathema draaglijk.

Bah, wat hakt deze erin zeg. Zwaar onder de indruk...

langzame zware rock met slepend gitaarwerk en zwaarmoedig stemgeluid. Licht beetje in straatje van Anathema - Natural Disaster. Tikkie donkerder misschien. Vooral het tergend langzaam opgebouwde Immaculate Misconception is tranentrekkend mooi. Op 3 minuut 55 komt daar een gitaar binnen die menig zucht doet slaken...Trek vergelijking met Comfortably Numb van Floyd hoewel dat wellicht schennis is...

Redemption is zo mooi...

Vedder meets Anathema.......... curieuze maar zeer smaakvolle combinatie

Goed album, zonder meer, alleen........je moet wel in de stemming zijn om het echt te kunnen waarderen. Vandaag heb ik het eens weer lekker geluisterd, en met de somberheid van de dag (winters weer) is dit zooooo briljant en waanzinnig mooi. Maar nogmaals, soms kan dit album mij ook tegenstaan (al ken ik deze band nog niet zo heel erg lang, gek genoeg). Iets wat mij bijv. bij Anathema bijna nooit overkomt, in die zin dat ik dat altijd kan luisteren, in wat voor stemming je ook bent. Dan versterkt het "doom" gevoel mijn slechte dag, maar kan het een goede dag niet de das om doen, puur door de kwaliteit wat die band maakt. Daarom acht ik Anathema nog steeds hoger dan Antimatter. Zo langzamerhand smacht ik toch echt naar weer een nieuw, normaal studio album van Anathema, echt belachelijk dat het zo lang moet duren.

Maar op dit album staan ongetwijfeld goede nummers, zoals The freak show en Leaving Eden. Maar ook de andere nummers zijn goed, al zijn de twee genoemde nummers wel een 5 waard. Ghost is ook goed, Redemption vind ik eigenlijk nog één van de minste nummers.

Ik geef voorlopig een 3,5 omdat dit album zo "moment' gevoelig is voor mijn smaak.