Antimatter - Leaving Eden (2007)

Prachtige CD. Ik heb Antimatter ontdekt toen ik op zoek ging naar vooral rustigere sfeervolle muziek met een donkere ondertoon.

Planetary Confinement is op zich al een pareltje alhoewel je daar duidelijk merkt dat de songs door 2 verschillende mensen zijn geschreven. Mick Moss maakte toen al een diepe indruk op mij met The Weight Of The World en vooral Legions. Schitterende liedjes.

Bij mijn eerste luisterbeurt van Leaving Eden had ik wat schrik door de elektrische gitaar die er uiteindelijk regelmatig bijkomt. Echter na enkele luisterbeurten besefte ik pas dat die elektrische gitaren best ook wel mochten aanwezig zijn op Planetary Confinement.

Sjonge jonge, Redemption alleen al is de moeite waard om deze hele CD te kopen. Schitterend gewoon. Mick begrijpt blijkbaar perfect de noodzaak van het opbouwende binnen bepaalde songs. De elektrische gitaren komen er meestal pas in het tweede deel aan te pas maar op wat voor een manier. Ik ben nog niet vaak CD's tegengekomen waarbij de sfeer van de CD afdruipt (Alhoewel My Dying Bride - Turn Loose The Swans en Endless Blue - Endless Blue hier ook wel schitterend in slagen). Na het luisteren van deze CD vind ik Planetary Confinement telkens iets "missen" op enkele songs na.

Voor iedereen die van sfeervolle, donkere en basically prachtige muziek houdt in combinatie met een schitterende stem en enorm mooi samenvloeiende instrumenten, koop deze CD en geef hem op zijn minst 5 luisterbeurten. Schitterend gewoon.

Zoals we gewend zijn van Antimatter ook ditmaal een sfeervol en lekker dromerig voortkabbelend progressief rockalbum, niet beter of minder dan de andere albums. Dat is dan ook direct het belangrijkste bezwaar: het songmateriaal is wel aan de eenvormige kant. Maar goed, wanneer de songs zo mooi en meeslepend zijn als hier het geval is, wat maakt het dan feitelijk uit.