Blonde Redhead - 23 (2007)

wat erg zeg, zet interpol eindelijk eens iets boeiends op het podium voor hun fans, is het weer niet goed!

Nee vond t niet erg want.....boeiend was het sort of wel. Maar inderdaad gewoon echt niet goed met de zangeres als grootste boosdoener imho. Lees overigens her en der dat ze live wel vaker tegenvallen. Komt meer voor, bandjes met prima studiowerk die het op het podium niet waarmaken. Kennelijk valt deze band in die categorie, in ieder geval dan toch afgelopen dinsdag. Neemt niet weg dat ik aan het plaatje zelf erg veel plezier beleef en zonder dat optreden was ik er nooit op gekomen om dit eens te draaien. Het is ze dus bij deze vergeven.

Afgelopen Rock Werchter was de afsluiting van Blonde Redhead misschien wel het hoogtepunt van heel Werchter voor mij. Hoewel de geluidskwaliteit, zoals je al aanhaalt, niet geweldig was, vond ik de sfeer dat wel. Maar goed, ik was niet naar Interpol dus heb verder ook geen flauw idee hoe ze waren.

Ik heb ze een keer of vijf live gezien en geen enkele keer was het slecht. Ik vind het juist een erg sterke liveact.

Ok, zou prima kunnen. Dan ga ik er voor nu maar even van uit dat ik net even pech heb gehad. Geluid bij hoofdact was ook tig keer zo goed dus dat zal meegeholpen hebben in de beleving.

Bizarre ontwikkeling zeg . Ik vind deze per draaibeurt beter worden Eindigt straks nog in mijn 2007 top 10.

Dat had ik bij mn tweede biertje in 013 nou niet gedacht.

opgehaald voor een midprice ...

en wat blijkt ? daar had ik in 2007 best de volle mep voor over gehad. wat een aangenaam plaatje !

Dit album had ik ook gekocht naar aanleiding van een tip. Had nog nooit gehoord van dit collectief (het zei me eigenlijk weinig) maar het heeft zich echt ontluikt als een ontdekking van 2007. Het album geeft me echt een energiek lentegevoel. De stem is misschien in het begin even wennen maar de nummers ansich staan als een huis. Die stem die wegebt en galmende gitaren zijn 'Het' helemaal (onmiskenbare shoegaze invloeden). Spring and by summerfall vind ik het lekkerste nummer.

Het heeft destijds een poosje geduurd tot ik deze helemaal kon apprecieren maar ondertussen is het helemaal goedgekomen. Het probleem was die stem, ze deed wat vreemd aan en het was wennen. Maar op den duur kwam het goed en begon die stem minder uit te steken, ik vond het zelfs iets hebben na een tijdje. De muziek bleek er uitermate voor geschikt en vormde een betoverend geheel dat steeds meer tot me doordrong.
Het is dan ook muziek van zeldzame schoonheid die steeds opnieuw blijft boeien. De apartheid van het geluid dat deze groep produceert is een grote succesfactor, ik ken maar weinig muziek die hier erg op lijkt. Dromerige pianoklanken en een zachte drum worden opeens weggeveegd door gitaarwalmen om daarna weer vervangen te worden door blazers die een vreemde pianomelodie ondersteunen. Alles is verassend en op de 1 of andere manier bezwerend, de muziek neemt je echt helemaal mee. Altijd als deze opstaat, verdwijnt de wereld rondom mij dan ook eventjes. De gitaarmuren schermen me af en bouwen een grens op tussen mij en de rest van deze planeet.
Het is ook wel een plaat die de volle aandacht verdient, knap hoe de afwisseling altijd voor leuke wendingen zorgt, het ene moment is de muziek speels, dan weer dromerig en op andere momenten bots je op tegen een climax gestuwd door gitaren, meesterlijk gewoon.
Het heeft een tijd geduurd maar nu weet ik het wel : 5*

Een vriend spoort me al tijden aan om dit dringend eens te proberen. Nu is het er dus pas echt van gekomen, de eerste luisterbeurt zit erop. Eerste indruk: aardige plaat, maar overrompeld ben ik nog niet. Wie weet gaat het nog komen

pff, wat een hoop mensen die toch aan de stem moeten wennen en het aanvankelijk bagger vinden

ik vind blonde redhead echt een heel mooie band, beter dan portishead en massive attack.

als band ... ja
maar de muziek van bv massive attack is toch wel een stuk rijker.

blonde redhead zit vol met spanning, drama en gevoel... muzikaal is het ook vrij complex, zij het hapklaar gesneden, maar vooral vol of, zo je wil, rijk...
alsof die vele (noise-)gitaren op zichzelf nog niet genoeg zouden zijn (het geluid ervan staat me heel erg aan) worden de arrangementen ondersteunt met minimalistische new wave ritmes en jaren 70 progressive synth met betoverende airspirals en bliebjes. ook wordt er op bijna elk nummer wel een extra instrument bij gehaald. al zijn het vaak dingen als een triangel of claves (en waarschijnlijk electronisch gefabriceerd), vind ik de toepassing ervan getuigen van een geweldig gevoel voor muziek. subtiel, maar doeltreffend. (ik verbaasde me btw nogal over de blazers halverwege SW. dat zag ik niet aankomen, maar klinkt verdomd lekker. ik raad ze aan om te gaan winkelen in trompettenland!)


(voordat de vergelijking met massive attack/portishead uberhaupt serieus genomen wordt... vergeet die FFS! hij gaat niet op)

Mooi gesproken!

Blonde Redhead is inmiddels een vrij bekende alternatieve band in de 'Underground scene. Ik pakte de muziek van deze band pas later op en dat is misschien niet gek, gezien het feit dat Blonde Redhead wat meer luisterbeurten nodig heeft dan de gemiddelde popband. Wilde vergelijkingen met bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en Deerhoof worden snel gemaakt, maar het is juist de unieke sound van Blonde Redhead die ervoor zorgt dat de band niet zomaar aan een vergelijking kan worden onderworpen. Dat bewijst ook het nummer 'The Dress' van Redhead's zevende album '23'. Zangeres Kazu Makino drukt met haar aangename stemgeluid al snel een stempel op het nummer dat wordt gedreven door een mysterieuze, maar erg fijne, sfeer. Ook het titelnummer - dat meteen de toegankelijkste song van de plaat te noemen is - heeft een onbeschrijfbare feel waar vele fans al lange tijd voor vallen. De dromerige pop van Blonde Redhead is waar je voor moet liggen, je ogen voor moet sluiten en - vooral niet te vergeten - je oren voor moet open zetten.

'23' teert verder op deze eenzelfde (dromerige) formule die de Blonde Redhead hanteert. Het is overigens het eerste album dat door de band zelf is geproduceerd. Dit heeft geleid tot het 'spontaner' schrijven van muziek om het geheel lekker simpel en helder te houden, aldus Makino. Dat het er echter alleen maar gecompliceerder op werd, bewijst het nummer SW dat werkelijk het sterkste uit de band naar voren haalt met een arsenaal aan blaasinstrumenten en harmonische stempartijen. Hoewel Blonde Redhead met '23' al haar zevende album heeft klaargestoomd, is de band nog lang geen sleur voor haar vele fans, die ervoor zorgde dat het album in de eerste week al 11.000 maal over de toonbank ging. Daar kan menig beginnend artiest alleen van dromen!

23 was mijn eerste kennismaking met Blonde Redhead. Na meedere luisterbeurten kan ik liefhebbers van deze band ook wel aanraden het album Everything Last Winter van de Engelse band Fields eens te beluisteren. Maar zoals ik al eerder zei, heeft Blonde Redhead een unieke sound die niet zo snel ter vergelijking kan worden genomen. 23 heeft mijn wereld niet veranderd en zal voor mij nooit de muziekscene op zijn kop zetten: Het nieuwe album is leuk, is fijn, maar is zeker niet het topje van de muzikale zalm. Voor nu mag het album zich prijzen met een dikke 7.

Tijdens een portie paddo's werd dit album aangezet door een vriend van me, het paste helemaal in de sfeer die avond...

Maar een 4, omdat het her en der toch te zoet is.
Misery Is A Butterfly is bitterzoet en krijgt wél de volle mep.

Vreemd dat ze vooral uit de verenigde staten komen. Qua sound hadden ze net zo goed uit IJsland,Ierland, Belgie,Noord-Frankrijk of Oost-Europa kunnen komen.
Ik vind dit juist daarom zo,n ontzettend leuk en sympathiek album omdat het niet zo typisch Amerikaans klinkt als veel van die andere alto rockdrab die er tegenwoordig uit Amerika vandaan komt.

Dit zijn gewoon mooie melodieën met goed gitaarspel,mooie zang en bij tijd en wijle hele lekkere ritmes. En er zijn tegenwoordig toch niet veel gitaarbandjes-vooral uit amerika-- bij wie ik dat niet veel hoor.
maar mischien moet ik me erdan wat beter in verdiepen on de underground van tegenwoordig. Ik wl ondanks dat toch wel opmerken dat ik dit een heeeeel mooi album vindt! Chapeau!

Het zijn dan ook twee Italianen en een Japanse

Aha! Dus dat verklaart alles!!

Is dat nog gebeurt trouwens?

Ben een selectie van Blonde Redhead-nummers door de jaren heen aan het draaien... wat een briljante band is het trouwens! En het nummer 23 is wel één van de pronkstukken. Eigenlijk een schande dat dit in het voorprogramma van interpol moest staan. Die moet ik nog maar eens zo'n consistent oeuvre zien opbouwen. Voorlopig gaat dat ze nog niet best af. Anyway, ben erg benieuwd naar de volgende plaat!

Ken je het? Zo van die albums waarvan het wel lijkt alsof het niet zozeer is dat jij hen opzoekt, maar eerder dat zij jou opzoeken. Zo van die albums die nèt op dat moment in je leven komen, waarin ze het meeste, heftigste effect kunnen hebben. Zo van die albums die de puzzelstukjes van je op dat moment uiteengevallen leven terug doen passen, maar tegelijkertijd ook het hele klere geval hardhandig tegen de muur smijten, met volstrekte desintegratie tot gevolg. Zo van die albums die je, als ware het een vliegend tapijtje, door desbetreffende periode sleuren, omdat ze je het gevoel geven dat je tenminste niet de enige op deze planeet bent met al die kl*te gevoelens...

Momenteel is dit 'em dus voor mij.

Nee dat ken ik niet. 23 ken ik wel maar die heb ik toch echt zelf opgezocht in de bakken van mijn platenboertje.
Geef mij trouwens Misery is a Butterfly maar.
En... oja, ik vind het ook een schande dat dit in het voorprogramma van interpol moest staan. Zal wel in een vlaag van verstandsverbijstering van de programmeur zijn gebeurd.

Volgens mij had Interpol hun zelf meegenomen. Dat zijn namelijk grote bewonderaars en vrienden van Blonde Redhead. En ik zie er ook het probleem niet zo van in. Interpol hebben veel meer fans die op deze manier dan ook in aanraking kunnen komen met Blonde Redhead. Zo heb ik ze bijvoorbeeld ontdekt.

Kan zijn, maar het lijkt me duidelijk dat de line-up omgedraaid had moeten worden.

zodat minstens 3/4 van de zaal voor het voorprogramma komt?

Ja, onvoorstelbaar is dat he?

Niet onvoorstelbaar, maar wel scheef.

Wat dat betreft liggen kwaliteit en naamsbekendheid inderdaad nog wel ver uit elkaar soms. Najah.... blijft er toch een kwart over die het begrepen heeft.

Wat een super band dit. Was deze cd kwijt ooit in een wat minder interassante cd hoes gestopt. Deze plaat ook gelijk maar .5 punt verhoogd dat is hij meer dan waard. Wel iets minder dan Misery Is A Butterfly maar die is dan ook van buitenaardse schoonheid. Nu maar hopen dat we weer minimaal zo'n goede cd als vervolg krijgen. Ze zijn in ieder geval al een tijdje bezig met het opnemen ervan. Dus we kunnen er in hat aankomende jaar wel weer 1 verwachten. Kijk er nu al naar uit.