Blonde Redhead - 23 (2007)

Blonde Redhead is inmiddels een vrij bekende alternatieve band in de 'Underground scene. Ik pakte de muziek van deze band pas later op en dat is misschien niet gek, gezien het feit dat Blonde Redhead wat meer luisterbeurten nodig heeft dan de gemiddelde popband. Wilde vergelijkingen met bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en Deerhoof worden snel gemaakt, maar het is juist de unieke sound van Blonde Redhead die ervoor zorgt dat de band niet zomaar aan een vergelijking kan worden onderworpen. Dat bewijst ook het nummer 'The Dress' van Redhead's zevende album '23'. Zangeres Kazu Makino drukt met haar aangename stemgeluid al snel een stempel op het nummer dat wordt gedreven door een mysterieuze, maar erg fijne, sfeer. Ook het titelnummer - dat meteen de toegankelijkste song van de plaat te noemen is - heeft een onbeschrijfbare feel waar vele fans al lange tijd voor vallen. De dromerige pop van Blonde Redhead is waar je voor moet liggen, je ogen voor moet sluiten en - vooral niet te vergeten - je oren voor moet open zetten.

'23' teert verder op deze eenzelfde (dromerige) formule die de Blonde Redhead hanteert. Het is overigens het eerste album dat door de band zelf is geproduceerd. Dit heeft geleid tot het 'spontaner' schrijven van muziek om het geheel lekker simpel en helder te houden, aldus Makino. Dat het er echter alleen maar gecompliceerder op werd, bewijst het nummer SW dat werkelijk het sterkste uit de band naar voren haalt met een arsenaal aan blaasinstrumenten en harmonische stempartijen. Hoewel Blonde Redhead met '23' al haar zevende album heeft klaargestoomd, is de band nog lang geen sleur voor haar vele fans, die ervoor zorgde dat het album in de eerste week al 11.000 maal over de toonbank ging. Daar kan menig beginnend artiest alleen van dromen!

23 was mijn eerste kennismaking met Blonde Redhead. Na meedere luisterbeurten kan ik liefhebbers van deze band ook wel aanraden het album Everything Last Winter van de Engelse band Fields eens te beluisteren. Maar zoals ik al eerder zei, heeft Blonde Redhead een unieke sound die niet zo snel ter vergelijking kan worden genomen. 23 heeft mijn wereld niet veranderd en zal voor mij nooit de muziekscene op zijn kop zetten: Het nieuwe album is leuk, is fijn, maar is zeker niet het topje van de muzikale zalm. Voor nu mag het album zich prijzen met een dikke 7.

Ken je het? Zo van die albums waarvan het wel lijkt alsof het niet zozeer is dat jij hen opzoekt, maar eerder dat zij jou opzoeken. Zo van die albums die nèt op dat moment in je leven komen, waarin ze het meeste, heftigste effect kunnen hebben. Zo van die albums die de puzzelstukjes van je op dat moment uiteengevallen leven terug doen passen, maar tegelijkertijd ook het hele klere geval hardhandig tegen de muur smijten, met volstrekte desintegratie tot gevolg. Zo van die albums die je, als ware het een vliegend tapijtje, door desbetreffende periode sleuren, omdat ze je het gevoel geven dat je tenminste niet de enige op deze planeet bent met al die kl*te gevoelens...

Momenteel is dit 'em dus voor mij.

Onderstaande is eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn ervaring met het album '23' van Blonde Redhead, een ensemble uit de Verenigde Staten, daterend uit het jaar 2007, ontvouwt zich als een muzikale ontdekkingsreis, waarbij elk nummer als een hoofdstuk bijdraagt aan een rijkere vertelling.

Het titelnummer "23" opent het spektakel met etherische klanken die de luisteraar meenemen op een zwevende reis door de ruimte van emoties en kleuren. De zwevende synthesizers vermengd met de fragiele stem van Kazu Makino, zetten direct de toon voor dit hypnotiserende muzikale avontuur.

Vervolgens ontvouwt "Dr. Strangeluv" zich als een liefdesbrief aan de complexiteit van menselijke relaties. Met een mengeling van melancholie en verlangen, voert dit nummer de luisteraar dieper mee in de introspectieve wereld van de band. De compositie is zowel kwetsbaar als krachtig, een paradox die Blonde Redhead met elegantie hanteert.

"The Dress" is daarentegen een lied dat balanceert op de grens van droom en werkelijkheid. Met zijn ongrijpbare teksten en de etherische instrumentatie, lijkt het nummer de luisteraar mee te nemen naar een ander rijk, waar de regels van de logica niet van toepassing zijn.

"SW" is een nummer dat zich kenmerkt door een minimalistischer geluid dan zijn voorgangers. Hier laat Blonde Redhead zien dat ze met minder ook meer kunnen bereiken. De spaarzame instrumentatie in combinatie met de doordringende vocalen creëert een beklemmende sfeer die lang bijblijft.

Bij "Spring and by Summer Fall" keert de band terug naar een meer conventionele rockstructuur, maar met behoud van hun kenmerkende emotionele diepgang. Dit nummer fungeert als een catharsis, een emotionele uitbarsting die contrasteert met de ingetogenheid van de eerdere nummers.

"Silently" is een fluistering in de wind, een zachte maar indringende oproep tot introspectie. De subtiele opbouw van het nummer zorgt voor een intieme luisterervaring, waarbij elk woord en elke noot resoneert met een diepe emotionele waarheid.

Ten slotte sluit "My Impure Hair" het album af met een gevoel van onafgemaakte zaken, een besef dat sommige verhalen nooit volledig verteld kunnen worden. Dit nummer laat een blijvende indruk achter en nodigt uit tot herhaalde luistersessies, waarbij de luisteraar steeds nieuwe lagen en betekenissen kan ontdekken.

In zijn geheel vormt '23' een diepgaande muzikale ervaring, waarbij Blonde Redhead de luisteraar uitnodigt tot een reis door hun unieke muzikale landschap, vol van dromen, twijfels en openbaringen. Het is een album dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld dient te worden, een testament van de band's meesterschap in het creëren van boeiende, emotioneel geladen muziek.