Wobbler - From Silence to Somewhere (2017)

Lars Fredrik Frøislie is het meesterbrein achter de uit Noorwegen afkomstige formatie Wobbler. De band werd al eind jaren 90 opgericht maar het debuut Hinterland verscheen pas in 2005. Sindsdien heeft de band nog twee albums uitgebracht, waarvan het laatste alweer uit 2011 dateert. Het vervolg From Silence to Somewhere toont aan waar de kracht en inspiratie van deze band ligt, de jaren 70 prog rock van grootheden als Camel, Gentle Giant en Yes. Nergens vormen deze inspiraties echter een blok voor hun muzikale uitingen.

Direct in de eerste track van het vier nummers tellende album wordt je teruggevoerd naar begin jaren 70. Het retro gevoel is zowel terug te vinden in de complexe muzikale passages als de aanstekelijke zang. Zoals ze het zelf noemen een enigmatisch en avontuurlijk brouwsel in de oude ketel. 21 minuten telt het titelnummer maar liefst, met een constante afwisseling in stijlen, instrumentatie en zang. Het nummer voelt aan als een achtbaanrit door de prog van de jaren 60 en 70, waarbinnen ook de renaissancemuziek een rol speelt. Keyboards, orgels, windinstrumenten en percussie voeren je van de ene naar de andere muzikale passage. We gaan van Yes naar King Crimson en van Banco del Mutuo Soccorso naar Emerson, Lake and Palmer. De indrukwekkende tocht wordt na een korte muzikale intermezzo voortgezet met Fermented Hours. Het thema van metamorfose waar het album om draait komt hier volledig tot uiting. Het hammond orgel speelt een hoofdrol, maar wordt aangevuld met de mellotron en gitaarlijnen. Daarnaast zorgt het klokkenspel voor een fijne verbinding tussen de vocalen en muzikale lagen. Het slotstuk tikt de 13 minuten aan en geeft nog maar eens aan uit welke bodemloze put de bandleden hun instrumentale passages halen. In dit laatste nummer wordt het geheel wat zwaarder en aandoenlijker, maar de kracht van de vele melodieën blijft behouden. From Silence to Somewhere is hiermee een geslaagde en klankrijke comeback van de band. Als de band zes jaar nodig heeft om tot dit resultaat te komen dan hopen we dat we ze in 2023 weer mogen verwelkomen met een nieuw album.

4,5*

Afkomstig van mijn sitePlatendraaier

Bij het vorige album Rites at dawn was mijn probleem dat ik daar herhaaldelijk (zeg maar zo ongeveer de hele tijd) Anderson, Howe en Squire in hoorde, een insteek die zich zó sterk aan me opdrong dat ik de muziek niet meer als "nieuw" of "eigen" kon beluisteren. Gelukkig begon dat bezwaar na verloop van tijd steeds minder te spelen, ook al omdat de nummers zo afwisselend waren en de algehele spirit net zo uplifting is als bij Yes. Hoewel dit nieuwe album nog altijd de sfeer van 70's-prog ademt heb ik ditmaal niet zo'n last van passages die soms bijna als pastiches klinken, want de invloeden zijn steviger ingemetseld in de eigen nummers (hoewel in het laatste nummer Steve Hackett en Peter Gabriel wel regelmatig rondwaren) en de solo's staan gelukkig steeds in dienst van de composities. Daar staat tegenover dat die nummers zelf iets minder pakkend en beklijvend lijken dan op Rites at dawn ; omdat díé plaat na verloop van tijd zo bleek te groeien ben ik een beetje huiverig om over From silence to somewhere nu al een oordeel te vellen, maar vooralsnog hoor ik hier eerder een technisch sublieme en ongetwijfeld eerlijke herhalingsoefening in dan een plaat die mijn leven nog verder gaat verrijken nu ik Rites at dawn al in de kast heb staan (bij de W, dus vlak boven de plank met de Y, als je begrijpt wat ik bedoel).