Dinosaur Jr. - Beyond (2007)

Wat een leuke plaat! En geheel onverwacht, omdat dit ook zo'n reunie was waar ik mijn schouders over ophaalde... Maar het lijkt wel een klassieke Dinosaur-plaat! Opgenomen in de oorspronkelike bezetting (JayLouMurph) en met behoud van de wet van behoud van energie zijn een aantal perfecte popsongs (Almost Ready, Crumble, Been There All The Time, What If I Knew) en tranentrekkers (Pick Me Up, It's Me, I Got Lost) op plaat gekwakt. Eigenlijk is alleen Back To Your Heart (gezongen door Lou Barlow) een minder nummer. Het andere Barlow-nummer, Lightning Bulb, is een degelijke indierocker.

Maar een speciale vermelding krijgt We're Not Alone. Wat een aanstekelijk, teder, lief en toch pittig liedje! J klinkt hier bijna verliefd... halverwege de speeltijd lijkt het liedje afgelopen, maar begint dan toch opnieuw om dan nóg aanstekelijker uit de hoek te komen.

Voorlopig 3.5* maar dat zou zo maar eens hoger kunnen worden.

Ik kende Dinosaur Jr. enkel van hun singles als Start Choppin en I don't think so, maar met deze reünieplaat was het liefde op het eerste gezicht - en ondertussen is het een van mn favoriete bands.

Het fijne is dat ze hier enerzijds bewijzen dat de beste Dinosaur Jr-platen deze zijn in de originele J/Lou/Murph bezetting zijn, maar anderzijds ook dat er na al die jaren niemand anders dan henzelf het gat kan vullen dat ze hebben achtergelaten.
Vanaf de eerste noten is het immers raak: een plaat beginnen met een weergaloze solo (en geweldig nummer), binnenkomen met een kopper in de stijl van You're living all over me... and the rest is history: de band rockt als de beesten en hun unieke sound blijkt ook in 2007 nog uitermate boeiend en zelfs nog fris te klinken. De solo is tegenwoordig een beetje uit de mode, maar Masics herstelt deze in ere met toch echt wel het betere gitaarwerk, mooi passend bij zijn al even karakteristieke zang. De band speelt echt als een geheel en lijkt er plezier in te hebben. Wat een geweldige songs op dit album ook (What if I knew is mn favoriet, maar ik vind quasi alles echt goed).

Met deze plaat (en de twee uitstekende vervolgplaten) kregen ze de aandacht die ze verdienen, en worden ze steeds vaker samen met de Pixies genoemd als grondleggers van de alternatieve rock. De fans van het eerste uur konden enkel tevreden zijn, maar bovendien kregen ze er een hele schare nieuwe fans bij.

Leuk dat de klassieke line-up weer in ere is hersteld, maar als ik eerlijk ben heb ik Barlow nooit echt gemist, noch bij Dinosaur Jr vanaf Green mind noch bij The Fog, dus dit is voor mij eigenlijk gewoon de tiende plaat van J Mascis in samenwerking met wie er dan ook maar per album tot zijn band (lees: begeleidingsgroep) behoorde. Los daarvan kan ik niet erg warm lopen voor dit album, om de eenvoudige reden dat ik niet genoeg echt goede melodieën en pakkende composities hoor. Er staat niets op waar iemand zich voor zou hoeven te schamen, maar er zitten ook maar weinig nummers bij die de intensiteit van bijvoorbeeld Where you been en Hand it over benaderen, en waar de composities en de akkoordenreeksen niet zo spannend zijn doen ook J's gitaarsolo's me niet zo veel. Uitzonderingen zijn de fraaie klassieke Mascis-midtempo-rockers (of -uptempo-ballades) This is all I came to do en We're not alone, maar het absolute hoogtepunt voor mij is Pick me up, dat redelijk neutraal begint maar eindigt met een heerlijke fuzz-solo die op het einde door het gebruik van een "stofzuiger" en een extra geluidsmuur nog even next level gaat. De twee bijdrages van Barlow zijn niet slecht maar hebben nogal onder zijn monotone stem en kleurloze voordracht te lijden. Al met al een plaat die me verrassend genoeg vrij koud laat, eigenlijk de eerste sinds het debuut waarbij me dat overkomt.