Yes - Drama (1980)

Op deze pagina valt het wel mee, maar ik lees met verbazing hoe sommige fans dit album affakkelen. De albumtitel wordt dan letterlijk overgenomen en lees zelfs ergens 'extreem zwak'. Kan er serieus met mijn verstand niet bij.

Dit album pakt mij moeiteloos en past prima bij de klassiekers die de band al eerder uitbracht. Machine Messiah is een geweldige epische kraker met een sublieme finale. Does It Really Happen? en Tempus Fugit zijn erg sterke prog/symfo songs en Into The Lens mag er ook zeker weten. Ook al kan ik maar moeilijk wennen aan een tekst als 'I am a camera'. Geen zwak moment te vinden hier. Zoals je kan verwachten anno 1980 heeft het keyboard een grotere rol in het geheel. Stiekem valt daardoor het smaakvolle gitaarwerk van Howe beter op. Trevor Horn heeft niet het gevoel van Anderson, maar vult zijn leegte bijna helemaal op. Ik vind dit (een beetje tegen de verwachting in) een heel prettig album.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. Relayer
10. Tormato

Ook bij mij krijgt Drama een hoge score. Dit album doet in dat opzicht heel erg denken qua sound aan wat Canadese vrienden Rush toentertijd ook maakten: invloeden vanuit de new-wave, iets klinischere producties en een meer radiovriendelijke sound. Yes verloochent de Yes-sound echter nergens en zorgt nog steeds voor imposante (te kleine) hoeveelheid prachtige composities.

De rol van de twee nieuwelingen Downes en Horn mag hierin niet onderschat worden. Horn klinkt bijna hetzelfde als Anderson en Downes brengt hele sfeervolle toetsenpartijen aan. Ik moet ook maar eens wat van Asia gaan beluisteren. Horn's fretloze baspartijen op Run Through The Light (inclusief Sting-achtige zangpartijen) zorgen ook voor een hele fijne toevoeging aan de muziek, terwijl Squire's bassolo aan het einde van Does It Really Happen ook een stukje kippenvel geeft. Afsluiter Tempus Fugit geeft Howe weer even de mogelijkheid iets zwaarder te spelen. Oh ja, het erg stevig en logge beginnende Machine Messiah is een van de zwaarste tracks tot nu toe, bijna heavy metal te noemen! Wat mij betreft een fantastisch album.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. Tales From Topographic Oceans
8. Yes
9. Tormato
10. Relayer

Yes herstelt zich na het DRAMAtische Tormato!

En dat is naar mijn idee toch erg verrassend te noemen na het slippertje dat Tormato heet. Zeker gezien het feit dat Tormato meer richting de kortere songstructuren begon te bewegen en je dus verwacht dat daar op Drama verder mee wordt geëxperimenteerd. Het is echter voornamelijk een verrassing te noemen omdat Yes zich weet te herstellen zonder twee belangrijke steunpilaren, Jon Anderson en Rick Wakeman, omdat zij de band tegen deze tijd hadden verlaten. Trevor Horn op zang en Geoff Downes op keyboards vervangen de twee mannen die onlosmakelijk met Yes zijn verbonden.

Voordat deze marathon begon was ik niet bekend met dit album, en dus ook niet met Machine Messiah. Ik ben blij dat daar bij deze verandering in is gekomen, want wat een dijk van een song is dit zeg! Naar mijn mening met gemak de beste albumopener van Yes sinds Close To The Edge (nee, ik beschouw The Gates of Delirium niet als albumopener van Relayer). Ik wist echt niet wat ik hoorde toen ik de eerste minuut van Machine Messiah hoorde. Het lijkt potverdorie bijna wel metal, maar dan met de typische Yes-keyboard klanken er overheen die, gezien de tijdsperiode, al behoorlijk 80s-achtig aandoen. Vooral de rustige tussenstukken, waarmee ik bijvoorbeeld het stuk vanaf 5:50 bedoel, bezorgen me echt bakken met kippenvel, maar over de hele linie is dit nummer gewoon ijzersterk! Het kan daarmee naar mijn mening zeker in het rijtje Close To The Edge, The Gates of Delirium en Awaken gevoegd worden.

Het volgende hoogtepunt dient zich aan met Does It Really Happen, waar Chris Squire maar weer eens laat horen een kanjer van een bassist te zijn. Ik krijg meermaals het idee dat Geddy Lee van Rush hier te horen, ook al zou je natuurlijk eerder moeten beweren dat je Chris Squire op een Rush album hoort spelen in plaats van vice versa. Ondanks het feit dat ik een hekel heb aan de archetypische sound van de 80s (maar das een ander verhaal), is dit nummer heerlijk swingend en funky en komen zelfs de 80s synthesizers hier bijzonder goed uit de verf. Bij vlagen doet het nummer me wel wat aan Parallels denken van het album Going for the One, een nummer dat me toen zeer goed beviel. Dit alles neemt echter niet weg dat het middenstuk (vanaf ongeveer 2:45), ondanks Squire's geweldige basswerk, niet helemaal mijn ding is. Vooral de wat saaie en foute zang doet het daar bij mij niet goed.

Hierna volgen twee nummers die mij persoonlijk wat minder doen, namelijk Into the Lens en Run Through the Light. Het wordt hier nergens slecht of belabberd (afgezien van de vreselijke tekst van eerstgenoemde...), maar deze twee nummers glijden constant langs me heen en doen me eigenlijk niets.

Het laatste nummer is op Machine Messiah na mijn favoriet: Tempus Fugit, wat een heerlijke afsluiter. Een fijne openingsriff van Steve Howe, fabuleus bass-spel van Chris Squire, strak drumwerk van Alan White (RIP) en sfeervolle synthesizers van Downes. Daarnaast laat Yes in de coupletten een kant zien die het nog niet eerder heeft laten zien, namelijk een beetje Reggae-achtig (dat is tenminste wat ik er in de verte in hoor).

Al met al is Drama een album waar Yes zich revancheert na het belabberde Tormato, maar waar de band ook niet naar grote hoogtes weet te stijgen. Enerzijds zit het compositioneel allemaal weer erg goed in elkaar, wat een grote voortuitgang is ten aanzien van Tormato. Anderzijds staat de 80s sound zoals deze op dit album alom vertegenwoordigd is mij vaak niet helemaal aan. Ook zijn er een aantal momenten, ik heb ze reeds benoemd, die me hier echt niet aanstaan. Om die reden plaats ik Drama in de stand ook net onder The Yes Album, omdat de sound van de eerdere Yes-albums me veel beter ligt dan de latere 80s sound. Ten slotte nog een kleine opmerking over de zang: ik vind deze zeker niet storend, maar ik kan me ook wel vinden in de opmerking die Edwynn maakte over de zang van Trevor Horn. Soms klinkt hij inderdaad wat als een slap aftreksel van Jon Anderson.

Ondanks deze kritiekpunten ben ik zeer content met de ontdekking van twee nieuwe toppers genaamd Machine Messiah en Tempus Fugit, dus ik mag zeker niet klagen. Op naar de volgende!

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. Tormato - 3*
10. Tales From Topographic Oceans - 3*

Deze heb ik indertijd helemaal gemist, om de eenvoudige reden dat de vriend van wie ik al het Yes-vinyl had overgenomen bij Tormato was opgehouden, dus ik wist niet eens dat dit de eerste Anderson-loze Yes-plaat is. De zang van Trevor Horn hoorde ik zelf kortgeleden voor het eerst via de Return trip-versie van Fly from here uit 2018, en daar beviel zijn stem me eigenlijk onverwachts goed, met name op de prachtige titelnummer-suite. Drama begint eveneens uitstekend met het knallende Machine Messiah, maar daarmee zeg ik weinig controversieels aangezien dat bij de Favorieten afgetekend bovenaan staat. Daarna wordt het eigenlijk alleen maar minder, met composities van nogal doorsnee-kwaliteit en zang die eigenlijk verrassend vlak is, en met de ongelooflijk irritante zanglijn van Run through the night (“I ask my love to give me she-he-he-he-helter”) als dieptepunt. Het laatste nummer is dan een tweede hoogtepunt met die lekkere baspartij, en sowieso doen Squire en Howe hun stinkende best om de muziek die ouderwetseYes-vibe mee te geven, maar zoals gezegd doen een paar vrij matige composities hen te vaak de das om. (Overigens mooi dat dit album ook in de Rhino-reissue-serie zit: boekje en geluid zijn weer piekfijn in orde, en de hoeveelheid bonustracks is gul [met langere speelduur dan het album zelf!], inclusief de drie nummers van de "Paris sessions" met Anderson en Wakeman.)