Yes - Drama (1980)

Ik niet.

Welke versie AC1? Die van de Buggles?

AC1 heeft een voorkeur voor de Yesversie.
Absluut niet verkeerd, maar ik vind de Buggles versie vooral compacter.
Yes propt het vol met drumfills van Allan White. en Steve Howe en Chris Squire, zijn ook erg aanwezig.
Inhorent aan vooral een stevigere Yes op dit album.

The Buggles waren ook niet vies van bombast, maar hun synthpop stijl maakt het voor mij uiteindelijk wat prettiger luisterbaar.

Ergo, slechts weinig doet bij een Buggles album denken aan een Yes album.

Vandaar dat ik de Buggles hier graag alle credits gun, Drama als opvolger van The Plastic Age en uitgebracht voor Adventures in Modern Recording.

Niets mis daarmee, een behoorlijke ploeg aan sessie-muzikanten, dat dan weer wel.

Op deze pagina valt het wel mee, maar ik lees met verbazing hoe sommige fans dit album affakkelen. De albumtitel wordt dan letterlijk overgenomen en lees zelfs ergens 'extreem zwak'. Kan er serieus met mijn verstand niet bij.

Dit album pakt mij moeiteloos en past prima bij de klassiekers die de band al eerder uitbracht. Machine Messiah is een geweldige epische kraker met een sublieme finale. Does It Really Happen? en Tempus Fugit zijn erg sterke prog/symfo songs en Into The Lens mag er ook zeker weten. Ook al kan ik maar moeilijk wennen aan een tekst als 'I am a camera'. Geen zwak moment te vinden hier. Zoals je kan verwachten anno 1980 heeft het keyboard een grotere rol in het geheel. Stiekem valt daardoor het smaakvolle gitaarwerk van Howe beter op. Trevor Horn heeft niet het gevoel van Anderson, maar vult zijn leegte bijna helemaal op. Ik vind dit (een beetje tegen de verwachting in) een heel prettig album.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. Relayer
10. Tormato

Leuk om te lezen, RuudC. Het maakt dat ik dit album nog eens een keer goed ga luisteren en een kans geef.

In de rijke Yes catalogus vind ik Drama een verademing, zeker na mindere goden als Tales, Relayer en Tormato.
De band klinkt herboren, poepstrak en zelfs verrassend heavy.
Gave plaat en wat mij betreft, beslist het laatste goede Yes album.

Ik ben destijds gestopt bij Tormato. Maar misschien moet ik deze ook maar eens een kans geven.
Ga wat nummers uitchecken .........

Zeker geen Drama zoals wel eens beweerd wordt.
Vrij stevig groepsalbum en leunt zelfs tegen heavyrock aan van tijd tot tijd.
Best Yes waardig, al was deze samenstelling geen lang leven beschoren.
Live kon Trevor Horn het niet echt waar maken. De hoge stukken die Jon Anderson met enig gemak haalde, was voor Horn niet weggelegd. De concerten stelden daardoor enigzins teleur.
Plus dat de critici het album ook niet bepaald vriendelijk hadden onthaald.
Duidelijk niet terecht

..

Inderdaad, toch nog wel de typische YES sound. Wel een echte jaren 80 sound. Moet denken aan Signals van Rush op één of andere manier. Machine Messiah is alvast heel goed. Mmm weeral eentje voor op mijn lijstje te plaatsen. Ik kijk er naar uit want het is weer al even geleden dat ik iets van Yes kocht. De laatste was "Tales from Topographic Oceans". Deze Drama zal iets toegankelijker zijn, denk ik .

Deze is een stuk toegankelijker dan " Tales" TONYLUNA.
Dit is veel meer straightere power prog. Inderdaad wel herkenbaar, maar Steve Howe heeft nog nooit zo stevig geklonken op een Yesalbums.
Tales is veel zweveriger en een typisch jaren 70 produkt.

Ook bij mij krijgt Drama een hoge score. Dit album doet in dat opzicht heel erg denken qua sound aan wat Canadese vrienden Rush toentertijd ook maakten: invloeden vanuit de new-wave, iets klinischere producties en een meer radiovriendelijke sound. Yes verloochent de Yes-sound echter nergens en zorgt nog steeds voor imposante (te kleine) hoeveelheid prachtige composities.

De rol van de twee nieuwelingen Downes en Horn mag hierin niet onderschat worden. Horn klinkt bijna hetzelfde als Anderson en Downes brengt hele sfeervolle toetsenpartijen aan. Ik moet ook maar eens wat van Asia gaan beluisteren. Horn's fretloze baspartijen op Run Through The Light (inclusief Sting-achtige zangpartijen) zorgen ook voor een hele fijne toevoeging aan de muziek, terwijl Squire's bassolo aan het einde van Does It Really Happen ook een stukje kippenvel geeft. Afsluiter Tempus Fugit geeft Howe weer even de mogelijkheid iets zwaarder te spelen. Oh ja, het erg stevig en logge beginnende Machine Messiah is een van de zwaarste tracks tot nu toe, bijna heavy metal te noemen! Wat mij betreft een fantastisch album.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. Tales From Topographic Oceans
8. Yes
9. Tormato
10. Relayer

Bijzonder dat deze band er meermaals in geslaagd is een vervanger voor Anderson op te trommelen met een vrijwel identiek geluid. Je zou denken dat de man uniek of zelfs niet te imiteren is. Luister nu de eerste track van dit album en die bevalt mij zeker in hardheid, beslist niets mis mee.

In elk opzicht een lekkere, strakke prog song.

Ooit was ik een kind.

Inmiddels wat je noemt een ronduit jeugdige jongen.

Zowel in doen en laten als in voorkomen.

Zit wel een nuance in.

Hoor vaak dat ik er heel jeugdig uitzie, vind ik zelf ook wel.

Heb een zijdezachte huid.

Jongensachtig is het woord.

Tikkeltje avontuurlijk ook wel.

Maar toen ik nog kind was dus, iets makkelijker te beïnvloeden misschien. Machtig geïntrigeerd door symfonisch geëngageerde rockmuziek uiteraard ook wel het een en ander van Yes voorbij zien komen.

Dit album altijd links laten liggen.

Anderson deed niet mee, kritieken overwegend niet mals, niet interessant. Zo redeneerde ik toen.

Toen.

Maar nu niet meer. Album komt momenteel wel bam echt binnen jongen. Sowieso vaak wel een handje van om dingen die over het algemeen niet bepaald hooggeprezen bekend staan juist wel heel tof te vinden, en vervolgens ook totaal niet te snappen waarom mensen er niet wat meer voor openstaan. Dit gaat ook wel die kant op nu. Waardeer het in ieder geval al meer dan de poppy Yes die hierop zou volgen. Waar ik ook nog wel een paar nummers erg lekker vind maar alleen al die opener hier is retestrakke badassery die ik verder van deze band eigenlijk nooit ergens heb gehoord. Een blijvertje.

Yes en The Buggles.
Nooit gedacht dat dit duo die uitstekend scoorde met Video Kills The Radio Star een jaar later ineens in Yes zouden zitten.
Chris Squire vond The Buggles goed en vroeg of ze langs kwamen om wat songs te laten horen die wellicht voor Yes geschikt waren. Anderson en Wakeman waren inmiddels uit Yes.
Trevor Horn begon wat te spelen en te zingen en Squire hoorde een stem die verdacht veel op die van Anderson leek. Geoff Downes ( ook een Yesfan net als Horn), zag hij wel als een geschikte opvolger voor Wakeman.
Nieuwe frisse sounds uit zijn keys en Horn dus als leadzanger.
De deal was snel gesloten en Drama kwam rap tot stand.

Afgeschoten door de critici - niet terecht, want dit album veegt de vloer aan met het tamme Tormato - en of de oerfans dit nu echt omarmden. Ik weet niet wat de opinie was toendertijd.
Drama heeft nog altijd iets aparts. Veel steviger, Howe laat echt van zich horen en de produktie is recht voor zijn raap.
Veel meer progrock dan opvolger 90125, maar toch een klein buiginkje naar wat een straightere invalshoek.

Helaas werd deze formatie al snel opgeblazen. De plaat werd als drama onthaald en tijdens de concerten schijnt Horn niet de gedroomde frontman te zijn geweest.
Een minder charmatische persoonlijkheid dan Anderson en stemtechnisch kon hij de hippiekabouter al helemaal niet doen vergeten.
Een optie had geweest om de nummers in een lagere toonsoort te spelen, maar dan haal je ook de oorsprong van de nummers weg. Daar hadden Howe en Squire niet zo veel zin in.

Een kort maar avontuurlijk gebeuren.
Downes ging er met Howe vandoor om Asia op te richten en Horn werd een succesvol producer. Hij is betrokken bij het volgende Yesalbum 90125.

Een Yes dat even wat meer spierballen toont, is zeker geen drama. Op het eerste gehoor vond ik het album wat obligaat maar al snel werd ik wel weer meegezogen in nog maar eens een flinke stapel frivole basloopjes, heerlijk lopende gitaarsolo's en spetterend toetsenwerk. De drums zijn wat dominanter in de mix gezet. Natuurlijk de nadruk op de beat zo met het oog op het nieuwe decennium en waarom ook niet? Yes rockt er aardig op los. Het enige dat me een beetje verbaast is die zang van Horn. Die doet gewoon Jon Anderson na. Inclusief zijn dictie. Sta je tussen al die geweldenaren een beetje een fletse kopie van een andere geweldenaar te zijn. Toch wordt dat allemaal fraai opgevangen door de rest zodat het mij ook weer allerminst stoort.

Edit: Nu ik Big Generator eindelijk een kans heb gegeven geldt dat nu voor dat album

Ok YES liefhebbers. Na veel twijfel toch deze aangeschaft. Ik weet dat met de release van dit album er enorm veel kritiek was op dit album . Een echt drama ........ . Maar door de toch positieve reacties op MM heb ik Drama toch gekocht. Ik verwachte door de inbreng van " The Buggles" dat het wat plat zou klinken. Niks is minder waar. Ik hoor een zeer energieke en creatieve band. En DRAMA haalt zeker en vast het niveau van TORMATO. Wel klinkt Drama wel typisch jaren 80 , maar dat stoort mij niet.

Beoordeling volgt ( net een eerste maal beluisterd )

@ TONYLUNA, vooral het openingsnummer is natuurlijk SUPER

Neal Peart, het hele album is bepaald geen "Drama". Mijn favoriete nummer: "Into the Lens".

@ Hans Brouwer & Neal Peart :

Machine Messiah en nto the Lens zijn ook mijn favorieten.
Mij valt op deze plaat vooral het fenomenaal bas spel van C Squire op . Wat was dat toch een ongelofelijke goede bassist !

Hoi bikkel 2. Nogmaals bedankt voor de tip. Drama is inderdaad een waardig Yes album. De volgende Yes aanschaf wordt waarschijnlijk The Ladder.

Niet doen!

Wel doen!

Persoonlijk hoor, maar wat mij betreft één van hun betere latere werkjes.

In dat geval kan je beter het album "Fly from Here" aanraden. Dat is een persoonlijk advies mijnerzijds.
Trouwens als je een vroeg werkje van Yes zou willen proberen.... Het album "Time and a Word" is zeer de moeite waard.

Fly From Here is geen slechte worp, maar het titelnummer ( overigens een left over van Drama) springt er nogal uit vergeleken met de rest.
Ik vind en dat is uiteraard persoonlijk The Ladder een frisse Yesplaat waar niet zozeer getracht is een krampachtige progplaat te fabriceren.
Er is wel prog, maar smaakvol gemixt met pop en hier en daar worldmusic invloeden. Yes probeert wat andere dingen en dat pakt heel aardig uit naar mijn idee.
Fijne productie ook trouwens.

Dit is een heel fijn album van de heren. Inderdaad sterker dan Tormato, ruwer, harder, minder gelikt dan zijn voorganger, en dat met The Buggles ipv Wakeman en Anderson. De eerste twee nummers zetten voor mij de toon.
Werd inderdaad afgefikt in de pers toentertijd maar het blijkt in retrospect een album dat fier overeind staat zoals Going for The One, Close to The Edge en Tales From Topographic Oceans.
Wat betreft The Ladder sluit ik me aan bij Hans Brouwer. Een album waarin Yes Yes poogt na te doen, maar uiteraard is ook deze mening persoonlijk!

Persoonlijk ben ik via ELP bij ASIA gekomen. Het debuut album stond voor mij als een huis met een evenwicht tusen ruimte om dingen te doen en de compositie van de song. Dan is Drama de meest logische keuze omdat Downes/Howe ook op deze plaat meespelen

Aangenaam overvallen door het bombast van Machine Messiah, het krachtige middenstuk met uitstekende samenwerking tussen keyboard, bas en gitaar, de epische rustige momenten, echt geweldig. Nog steeds een van mijn favoriete yesnummers, samen met Awaken en Close to the edge. Hierin zijn duidelijk de zaadjes te horen van Time again van ASIA.

White car is een mooi rustpuntje met de orkestrale sound van Downes. Doe it really happen heerlijk baswerk van squire met opkomende keyboards van Downes, prima samenzang, sterk nummer.

Into the lens kende ik toen al als I am a Camara maar beide versies waardeer ik. Deze versie is met alle intermezzo's van downes/howe meer Yes. The Buggles vond ik toen een vernieuwende sound hebben die zelfd Rick Wakeman positief opviel. In Lenny aan het eind is het alsof Jon Anderson zelf meezingt.

Run through the light is wat rustiger en komt langzaam op gang met aan het eind vette synths en Howe er over heen, lekker nummer wat mij betreft.

Tempus fugit orgineel nummer, krachtig intro, dan komt er een vette riff op gang, de couletten hebben dan weer een heerlijke wava sound, en tussendoor nog allerlei stukjes,heavier gaat het niet meer worden met Steve.

De Drama concerten nooit meegemaakt, toen was ik 12 jaar.

Learning to fly zou ik zeker aanbevelen, ook het tweede gedeelte genoeg interessants te horen

Yes herstelt zich na het DRAMAtische Tormato!

En dat is naar mijn idee toch erg verrassend te noemen na het slippertje dat Tormato heet. Zeker gezien het feit dat Tormato meer richting de kortere songstructuren begon te bewegen en je dus verwacht dat daar op Drama verder mee wordt geëxperimenteerd. Het is echter voornamelijk een verrassing te noemen omdat Yes zich weet te herstellen zonder twee belangrijke steunpilaren, Jon Anderson en Rick Wakeman, omdat zij de band tegen deze tijd hadden verlaten. Trevor Horn op zang en Geoff Downes op keyboards vervangen de twee mannen die onlosmakelijk met Yes zijn verbonden.

Voordat deze marathon begon was ik niet bekend met dit album, en dus ook niet met Machine Messiah. Ik ben blij dat daar bij deze verandering in is gekomen, want wat een dijk van een song is dit zeg! Naar mijn mening met gemak de beste albumopener van Yes sinds Close To The Edge (nee, ik beschouw The Gates of Delirium niet als albumopener van Relayer). Ik wist echt niet wat ik hoorde toen ik de eerste minuut van Machine Messiah hoorde. Het lijkt potverdorie bijna wel metal, maar dan met de typische Yes-keyboard klanken er overheen die, gezien de tijdsperiode, al behoorlijk 80s-achtig aandoen. Vooral de rustige tussenstukken, waarmee ik bijvoorbeeld het stuk vanaf 5:50 bedoel, bezorgen me echt bakken met kippenvel, maar over de hele linie is dit nummer gewoon ijzersterk! Het kan daarmee naar mijn mening zeker in het rijtje Close To The Edge, The Gates of Delirium en Awaken gevoegd worden.

Het volgende hoogtepunt dient zich aan met Does It Really Happen, waar Chris Squire maar weer eens laat horen een kanjer van een bassist te zijn. Ik krijg meermaals het idee dat Geddy Lee van Rush hier te horen, ook al zou je natuurlijk eerder moeten beweren dat je Chris Squire op een Rush album hoort spelen in plaats van vice versa. Ondanks het feit dat ik een hekel heb aan de archetypische sound van de 80s (maar das een ander verhaal), is dit nummer heerlijk swingend en funky en komen zelfs de 80s synthesizers hier bijzonder goed uit de verf. Bij vlagen doet het nummer me wel wat aan Parallels denken van het album Going for the One, een nummer dat me toen zeer goed beviel. Dit alles neemt echter niet weg dat het middenstuk (vanaf ongeveer 2:45), ondanks Squire's geweldige basswerk, niet helemaal mijn ding is. Vooral de wat saaie en foute zang doet het daar bij mij niet goed.

Hierna volgen twee nummers die mij persoonlijk wat minder doen, namelijk Into the Lens en Run Through the Light. Het wordt hier nergens slecht of belabberd (afgezien van de vreselijke tekst van eerstgenoemde...), maar deze twee nummers glijden constant langs me heen en doen me eigenlijk niets.

Het laatste nummer is op Machine Messiah na mijn favoriet: Tempus Fugit, wat een heerlijke afsluiter. Een fijne openingsriff van Steve Howe, fabuleus bass-spel van Chris Squire, strak drumwerk van Alan White (RIP) en sfeervolle synthesizers van Downes. Daarnaast laat Yes in de coupletten een kant zien die het nog niet eerder heeft laten zien, namelijk een beetje Reggae-achtig (dat is tenminste wat ik er in de verte in hoor).

Al met al is Drama een album waar Yes zich revancheert na het belabberde Tormato, maar waar de band ook niet naar grote hoogtes weet te stijgen. Enerzijds zit het compositioneel allemaal weer erg goed in elkaar, wat een grote voortuitgang is ten aanzien van Tormato. Anderzijds staat de 80s sound zoals deze op dit album alom vertegenwoordigd is mij vaak niet helemaal aan. Ook zijn er een aantal momenten, ik heb ze reeds benoemd, die me hier echt niet aanstaan. Om die reden plaats ik Drama in de stand ook net onder The Yes Album, omdat de sound van de eerdere Yes-albums me veel beter ligt dan de latere 80s sound. Ten slotte nog een kleine opmerking over de zang: ik vind deze zeker niet storend, maar ik kan me ook wel vinden in de opmerking die Edwynn maakte over de zang van Trevor Horn. Soms klinkt hij inderdaad wat als een slap aftreksel van Jon Anderson.

Ondanks deze kritiekpunten ben ik zeer content met de ontdekking van twee nieuwe toppers genaamd Machine Messiah en Tempus Fugit, dus ik mag zeker niet klagen. Op naar de volgende!

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. Tormato - 3*
10. Tales From Topographic Oceans - 3*

Grappig om te zien dat je in de stemstatistieken precies kan zien wanneer Lennert en ik met onze marathon dit album passeerden.