Steve Winwood - Arc of a Diver (1980)

Mooi album van deze ex-Traffic muzikant. Hij heeft solo aantal mooie pareltjes gemaakt. Natuurlijk track 1, maar ook Arc of a Diver en Night Train zijn niet te missen.

Durf te zeggen dat ik het intro van While You See a Chance wel een van de mooiste aller tijden vind!

In Amerika ooit eens uitgeroepen tot meest gedraaide plaat aller tijden op de radio. En terecht.

Lekker introotje, inderdaad.
In het genre "blanke soul" is dit een absolute topper.

Tijdloos genieten van 1 van de markantste stemmen van de popmuziek.
Na Spencer/Davisgroup en Traffic kan Steve het solo dus ook!

Inderdaad!

Spanish Dancer, Night Train en While I see a Chance zijn samen met de titelsong de beklijvendste nummers van deze aparte warme blanke soulstem.
4.5 sterren voor deze klassieker van formaat!

ik vind de plaat en muziek zeer goed maar heb problemen met steve's stem , soms mekkerend als een schaap

Had hier toch meer verwacht, zitten veel stukken in die saai zijn. 3.0

Maar... nummers als "While You See a Chance" en "Night Train" zijn juweeltjes .

Prima en afwisselende solo-album van Steve Winwood die tevens gezegend is met een prachtig soulvol stemgeluid.
"While You See a Chance", de titelsong en het funky "Nightrain" zijn de hoogtepunten op deze prachtplaat. Alleen jammer dat er maar 7 nummers opstaan.

Veel beter dan deze plaat heeft Winwood ze niet gemaakt. Ik luister er bijna dertig jaar na dato nog steeds met veel plezier naar.

Eén van de aardige kanten die musicmeter heeft, is dat het je jezelf kan laten dwingen weer terug te luisteren naar muziek, die je lang niet meer hebt gehoord.

Als je jezelf verplicht tot afluisteren vóórdat je stemt of iets schrijft, kom je af en toe plotseling hele bijzondere dingen tegen.

Zo denk je altijd, dat je ongeveer wel in je hoofd hebt zitten hoe een cd ook weer was. Als je het draait is het dan toch weer anders.

Zo dacht ik te weten hoe Arc of a diver klonk maar, de praktijk bleek opeens veel interessanter.

Het is eigenlijk hele tijdloze muziek van een begenadigd muzikant, zanger, die vooral bekend is van zijn overal herkenbare orgeltje. Hij was blikvanger van The Spencer Davis group, heeft zich echter ontwikkeld tot een getalenteerde einzelgänger.

Steve Winwood, zijn eerdere titelloze solo cd uit 1977 deed nog niet zoveel qua kritieken en verkopen, zou via Arc of a diver buitengewoon succesvolle jaren 80 gaan meemaken.

Wél is Arc of a diver direkt het beste prijspaard van alle uitgebrachte cd's in die periode. Hij speelde alle instrumenten zelf (ook bewonderenswaardig) en schreef natuurlijk ook alle nummers.

Van een buitengewone schoonheid dus, vooral als je even de plaat was vergeten. Een prettige verrassing.

Een vlot rock album, met een overheersend Hammond-orgel. De vocalen (Beaster noemt het mekkeren) van Winwood zijn herkenbaar, worden niet door iedereeen even fraai gevonden (te uitgesproken wellicht), ik vind het niet storend.

Gelukkig weten in ieder geval een paar mensen deze plaat op de juiste waarde in te schatten.

Het lijkt wel zijn handelsmerk, mooie intro's. Die van Arc of a Diver en Night Train mogen er ook wezen; die van Spanish Dancer vind ik ronduit geniaal.

Het lijkt wel alsof ik naar een heel ander album heb zitten luisteren als ik al die reacties hier lees.

Ik lees de term tijdloos, maar vanaf de eerste klanken van dit album is dit al overduidelijk te herkennen als muziek uit de jaren 80. Dat is nou ook net het probleem van dit album (evenals Back in the High Life).

'Second-Hand Woman' en 'Dust' gaan écht te ver. Aalglad, bah. Dat het ook anders kan bewijst 'Slowdown Sundown', dat klinkt qua productie toch al een stuk beter?

Ontzettend zonde, want ik vind het songmateriaal heel redelijk.

Ik moet dit gedateerde album helaas 3* toekennen, al had dit album in potentie een 4* kunnen zijn.

Allmusic en Wikipedia geven trouwens aan dat deze in 1981 uitgebracht is?

Maar het is toch niet omdat je kan horen dat het uit de jaren 80 is dat het daarom niet tijdloos kan zijn. De muziek van Palestrina is duidelijk uit de Renaissance, maar toch tijdloos, omdat ze los van die tijd gewoon overeind blijft, haar waarde behoudt. Of dat met Arc of a Diver ook het geval is, daar spreek ik me (nog) niet over uit.

Interessante opmerking.

Het lijkt tegenstrijdig dat 'gedateerde' muziek 'tijdloze' kwaliteit kan hebben. Dat komt omdat aan 'gedateerd' een negatief waardeoordeel kleeft. Maar als je gedateerd letterlijk opvat ('duidelijk gerelateerd aan een bepaalde periode') gaan de begrippen prima samen.

Even on-topic nu : Arc of a Diver vind ik een gedateerd album met een behoorlijke tijdloze kwaliteit.

.

Onder tijdloos versta ik een album dat haar waarde behoudt, ook al zijn we nu jaren verder. De productie zorgt ervoor dat dit album een deel van zijn waarde verliest, vandaar mijn opmerking.

Al moet ik bij herbeluistering opmerken dat het in vergelijking met de twee opvolgers nog reuze meevalt.

Voor mij heeft deze plaat nog niets aan kracht ingeboet, ondanks dat misschien synthesisers NU heel andere klanken maken, maar dat maakt me niet uit.
Ik vind dit nèt de charme van dit lekkere album!
Tijdloze plaat, voor mij nog steeds zijn beste, mijn beste Stijn!

Dit album blijft overeind staan, al is het ook in de tijdgeest gemaakt (synthesizers).
Ik spreek pas van gedateerd als de tijdsgebondenheid storend is en afbreuk doet aan de kwaliteit en dat kan je van Arc of a Diver moeilijk zeggen.

Een lastige definitie, lijkt me, Als de kwaliteit van muziek zou lijden onder tijdgebondenheid, houdt dat in dat muziek door de jaren steeds beter wordt

Zelf zal ik 'gedateerd' gebruiken als 'herkenbaar voor een bepaalde periode' zonder waarde-oordeel over de kwaliteit. Dat laatste moet ik er wel steeds bij zeggen, want noem iemands favoriete muziek 'gedateerd' en je hebt de poppen aan het dansen.

Het tijdgebondene is ook gewoon een van de leuke dingen van deze plaat. Destijds al kon ik veel mensen snoeihard voor het hoofd stoten door Second Hand Woman Winwoods discoplaat te noemen. Wie de tijd heeft meegemaakt zal beamen dat het stempel 'disco' voor velen synoniem was met 'bagger', zeker voor liefhebbers van artiesten van reputatie als Winwood.
Voor mij geldt dat waardeoordeel dus niet, vind nog steeds dat ik een beetje gelijk heb, en dit blijft voor mij ook een heel aardige plaat die ik nog wel eens opzet.

Wat mankeert er aan de produktie?? En aan het niveau van de songs kan het ook niet liggen. Dit is toch gewoon Winwood's beste album.

Het is me te gelikt en te gepolijst. Winwoods beste werk heeft hij met Traffic en Blind Faith gemaakt. Spencer Davis Group sla ik ook hoger aan dan z'n solocarrière (hoewel hij live juist wel heel erg goed is).

Natuurlijk weet ik dat hij met Traffic zijn beste werk gemaakt heeft (ik ben van zijn generatie). Ik had het over zijn solo werk. Misschien vind jij het te gelikt, maar dat zegt nog niets over de kwaliteit van de songs. Voor mij zonder meer zijn beste soloplaat.

Vandaag na lange tijd weer eens opgezet en ook ik ben enigszins onaangenaam verrast door het feit dat ik deze plaat nu behoorlijk gedateerd vind klinken.
Vreemd, want dit was toch een musthave begin jaren 80.
Dat wil echter niet zeggen dat het niet goed is, want als het toen erg goed was, kan het nu onmogelijk in een keer slecht zijn.
Normaal gesproken kan ik me redelijk vinden in de meningen van bv. musician en LucM, maar kan me daar toch nu moeilijk bij aansluiten.
Even voor de duidelijkheid: de white soul stem van Steve staat me absoluut niet tegen en al zeer zeker het feit niet dat hij alles zelf speelt, maar het lijkt wel alsof het totaalgeluid door de synth en de synth alleen wordt gemaakt.
Correct me if I'm wrong graag.
Dan de liedjes:
While You See A Chance blijft een klassieker.
Night Train en Spanish Dancer blijven ook goed.
Maar vooral Arc Of A Diver en Second Hand Woman lieten bij mij absoluut geen kwartje meer vallen.
Maar ik beloof u dat ik hem de komende maanden nog eens een paar keer zal beluisteren.
Op vinyl en CD.
Voorlopig even 3 vanuit het heden gezien.

Winwood's op 1 na beste.

En welke vind je de beste?

Top album en zit met smart te wachten op nieuwe werk van deze kan jer!

Leuk om via de MuMe scan op een album te komen dat ik enkele jaren niet meer heb geluisterd. De lp van zolder gehaald en heerlijk de geluiden van While you see à chance tot mij laten komen. In mijn ogen een klassieker die Steve met gloedvolle stem en warme produktie heeft afgeleverd in 1980. Arc of à diver, Spanish Dancer, Nighttrain...heerlijke plaat die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Ook dat is knap.

De beste vind ik 'Talking Back To The Night'.
Daarop laat ie horen wat voor een rasmuzikant hij eigenlijk is. Met o.a. een ordi drummachine en een over de top Casio synthesizer alles zelf doen en dan zo'n swingende en gevarieerde plaat als resultaat. Wat een ritme's. Deze, Arc of a Diver, heeft vooral sentimentele waarde. (Een Spaanse vakantie...)