Steve Winwood - Arc of a Diver (1980)

Okee, daarvan ken ik twee nummers, zal binnenkort eens het hele album beluisteren.

Alleen al voor de eerste twee nummers de moeite van het kopen waard. Gekocht aan mijn 16 jaar in één van de eerst Fnacwinkels (in Lille). Inderdaad, die intro van While you see a chance is ongeëvenaard... Night Train vond ik ook wel lekker altijd...

Er staat geen zwak nummer op

Toen ik het album kocht in 1980 heb ik 'm helemaal grijs gedraaid. Dat deden we nog in die tijd want zoveel werd er niet aangeschaft. LP's waren duur en de inkomsten door bijbaantjes laag. Als je dan een LP had dan werd ie wel flink gebruikt. Anyway, deze had daar ook zeker een reden toe want hij klopte gewoon helemaal.
Nu moet ik zeggen dat het enthousiasme wat gedaald is. Het meer om sentimentele redenen dan de kwaliteit dat ik 'm 3,5 geef. Het klinkt allemaal wat gedateerd, is niet erg want het is tenslotte een album uit 1980 maar er zijn er die de tand des tijds beter hebben doorstaan.

Hmmm... Ik vind na vele keren beluisteren alleen Nighttrain en While you see... de moeite waard, en eerder 'aardig' dan 'geweldig'. De rest kabbelt een beetje. Bij Traffic kan ik die superlatieven wel gebruiken. Steve's stem is daar ook nog wat fijner, vind ik.

Wat door velen hier gezegd wordt, dat de man mooie intro's als handelsmerk heeft, was me nog niet opgevallen, maar inderdaad. Waarschijnlijk dat hij bij Traffic ook intro's (mede)bepaalde, daar zitten ook een stel mooie bij!

In 1980 enthousiast aangeprezen door Wim Noordhoek op de Vpro-radio. Meteen gekocht. Lichtpunt in donkere dagen. Eerste twee nummers zijn goed, daarna 'kabbelt' het inderdaad wat, met als dieptepunt Slowdown Sundown. Spanish Dancer en Night Train hebben wel een mooie spanning en een sterk intro. Dust is een aardige reflectieve afsluiter. Muziek klinkt een beetje langzaam soms. Kan zijn dat onze oren na 33 jaar om sterkere prikkels zijn gaan vragen. Afstomping heet zoiets. Ik ervaar dat wel meer met platen uit de periode '75-'80. Winwood hield zich toch fantastisch staande tussen het post-punk / new wave en disco geweld van 1980. Ik moet zeggen dat we met Arc wel meteen de beste van Winwood te pakken hebben, daarna bewoog de man zich, door wurgende platencontracten, in neerwaartse richting.
In een interview, 10 jaar geleden, zei hij er dit over:
“I have been pushed around at various times by companies in the past and I’ve found myself jostled into a corner, and that meant it compromised my music, unfortunately."

Plaat grijsgedraaid. Nooit op CD gekocht. Is er een goede remaster?
Ikon (2011) is een goede, goedkope en fris klinkende verzamelaar met 2 nummers van Arc, helaas missen we hier Night Train.

Laten ze het mooiste nummer weg?!

Deze heb ik op vinyl gekocht in de kringloop waar ik werk. Fraaie plaat van deze zanger, waarvan ik 'Night train' het mooiste nummer vind.

@adri1982: probeer maar nog meer van deze wereldzanger aan te schaffen want hij heeft alleen maar topalbums gemaakt

Dat is wel erg overdreven. Traffic heeft een stapel goede albums en Blind Faith is er nog. Solo is het vooral slappe, commerciële pop. Zijn eerste vind ik nog het beste. Na Arc of a Diver wordt het al middelmaat.

Helemaal mee eens

Dan verschillen we van mening, maar dat mag...

Redelijk goed album, waarbij ik While you see a chance en Nighttrain wel de hoogtepunten vind. Maar de overige nummers zijn niet slecht. Wel mooi geproduceerd in die typische jaren 80 stijl Op vinyl.

Daar kan ik het wel in vinden. Het vreemde daarbij is dat Winwood eigenlijk altijd alleen maar muziek maakte die hij zelf leuk vond. Pas met ( het nummer ) Roll With It gaf hij toe in interviews dat hij naar verzoeken van fans geluisterd had. Daarvoor, gaf hij schoorvoetend toe, had hij zich nooit gerealiseerd dat hij ook wel eens wat voor de mensen kon doen die naar z'n muziek luisterden en zijn platen kochten .......... Hoe noemen we zoiets ? Het prodigy-syndroom ? Mij viel er de bek van los in ieder geval.

Tekst van het titelnummer is van Viv Stanshall die met de opbrengsten van de verschillende nummers die hij met Winwood schreef zijn woonboot een aardige tijd drijvende wist te houden ......

Niet Winwood zo snel opgeven! Hij had met About Time nog een alleraardigst album.

Sorry dat onderschrijf ik dus niet. Steve Winwood heeft misschien niet bij elke album het super hoge niveau vastgehouden, maar albums al Back in the Highlife, Refugees of the Heart, Junction Seven kunnen mij zeer zeker bekoren en ik hoop eigenlijk dat er eens nieuw werk van hem uit gaat komen.

Dat zei je al. De gladde jaren 80 sound gaat hierna overheersen. Back in the High Life bevat best goede nummers, maar die sound is zo vreselijk. Talking Back to the Night heeft dat ook heel erg. Alles daarna vind ik nog minder (2,5* of een kleine 3*). Live werd Winwood juist steeds beter, dat is wel apart.

Zit er nieuw werk aan te komen, of is hij alleen maar aan het toeren?

Heerlijk album. Tijdje geleden dat ik deze zwarte schijf weer eens op de draaitafel heb gelegd. Ik moet zeggen dat het erg lekker wegluisterd. Toch wel een vakman die Steve Winwood, alles in zijn uppie gedaan. Chapeau.

Je zou het album inderdaad alleen al kopen voor het eerste wonderschone nummer. Maar naarmate het album vordert begint bij mij toch een beetje verveling toe te slaan. En, ik weet niet op het anderen opvalt, het laatste nummer klinkt ronduit slecht, de synthesizer die gebruikt wordt klinkt zelfs vals...jammer.

Vanavond na terugkomst van het recreatiepark de Efteling dit album weer eens opgezet. Ik moet zeggen dat dit album eigenlijk wel meer verdiend dan 3,5 ster die ik oorspronkelijk gaf. 4 sterren; mijn favoriete tracks blijven 'Spanish dancer' en 'Nighttrain'.

over 'While you see a chance', nou nee. Ik vind dat niet eens het beste nummer van het album en kende 'Nighttrain' al toen ik dit album in een kringloopwinkel op vinyl kocht. Ook 'Spanish dancer' vind ik zeer mooi.
Over 'Dust', ik vind dat nummer helemaal niet slecht en ook de synthesizer klinkt niet vals. Vele artiesten scoorden toen der tijd hits met platen (die ik ook een of meerdere keren beluisterd), die veel slechter waren.

Ik had me nooit zo verdiept in Steve Winwood, misschien was ik bang dat het hakketakke rock of blues zou zijn, geen idee.

Maar dit ligt precies in mijn straatje; intelligente pop met veel aandacht voor dynamiek en instrumentale krachtpatserij zonder te overdrijven.

Over de stem; doet me erg denken aan Peter Frampton en ook een beetje Peter Gabriel.

Snap het wel, een beetje dat kikker-in-de-keel-effect, maar ik zou dat laatste eerder omdraaien, gezien de leeftijd van Steve. Was zelf volkomen van de sokken geblazen toen ik Steve hoorde zingen bij Spencer Davis - o.a. I'm a Man; tevens befaamd vermaard Hammond-orgelspeler. Wat een stem voor een menneke van 17 of 18 toen; inspiratie voor veel jongens in een bentje - (wij deden destijds de Chicago Transit Authority versie van dat nummer)

Mjuman...

Je hebt vast volkomen gelijk, maar ik associeer met wat ik zelf als eerste ken.
En ik ken Peter Frampton en Peter Gabriel eerder dan Steve Winwood.
Van Frampton kan ik zelfs zeggen dat ik echt een liefhebber//fervent luisteraar ben. Vandaar die vergelijking.

Is gewoon een kwestie van geschiedenis - Frampton debuteerde in 1972, Winwood (niet eens veel ouder) in 1966/67 - meen me te herinneren dat ie toen ook little Stevie werd genoemd. Die dubbelaar van Frampton (live) kan ik écht niet meer horen. Flatgenoot heeft die destijds meer dan grijs gedraaid

Deze van Winwood is nog ok - rest gaat veelal richting AOR/MOR, zodanig dat ik Sky Radio-visioenen krijg

Frampton debuteerde dan misschien wel in 1972, maar was ook al een ster in The Herd (1966-1968) en Humble Pie (1969-1971) en daar was hij als zanger ook gewoon te horen.

Verder vind ik Frampton zo enorm veel meer dan enkel een live-dubbelaar. Maar goed, ik ga niet de fanboy uit hangen.

Verder vind ik niks mis met een goede bak AOR. Het ligt echt aan mijn bui.

Frampton debuteerde eigenlijk rond dezelfde leeftijd als Winwood, namelijk als frontman van de band The Herd. Die scoorden nog een flinke hit met From the Underworld... In '67.

Edit: Ozric was me voor.

Fijn - gesniggeld worden door twee boyo's

Maar - The Herd had in NL 1 grote hit in 1967: de überkitsch van From the Underworld; geeft niets, vonden we toen leuk - denk ook Casuals - Jezzamine, Barry Ryan - Eloise.

Je kan veel van dat nummer zeggen, maar niet dat het een vocale prestatie van formaat is - de orkestratie van het nummer (en de productie) maakt zoiets onmogelijk. Keep on Runnin' (1965) daarentegen wel: zo jong (17) en dan al zo'n ontzettende R&B-stem - in de oude betekenis - hebben. BTW: Spencer Davis maakte drie dikke hitsingles in 2 jaar tijd en dat lukte The Herd met Peter Frampton - wah wee wah wah wah, dat gesplutter in dat platic buisje bij de mike - niet. Winwood klonk oud en erg donker voor zijn leeftijd.
Dat Hammond-orgel is natuurlijk een dikke bonus. Daarover heeft ooit Magriet Eshuijs - zij speelde daar ook op - een leuk anecdote verteld: over een Hammond, een Lesley box en een lelijke eend.

The Herd had na From The Underworld ook nog Paradise Lost en I Don't Want Our Lovin' To Die, die in de UK resp. de top 20 en top 10 haalden, maar ik begrijp je punt wel..... Frampton stapte er niet voor niks uit.