King Crimson - The Power to Believe (2003)

Jawel, want dan klinkt het meer als 'hemel' - en da's ook wel weer te plaatsen...

Een van de weinig bands die het presteert zijn eigen geluid te behouden maar toch fris blijft klinken. Mag ik het woord 'luisteravontuur' gebruiken? Ja, dat mag ik. Net zoals Bob Dylan, de platen worden steeds beter.

Gemengde gevoelens, zoals wel vaker bij deze band waarmee ik een haat/liefde-verhouding heb. Ik heb mateloze bewondering voor Fripps geluidsmagie die in combinatie met Belew en de wijdse ritmesectie een unieke sound oplevert, en heel veel respect voor zijn rusteloze zoeken naar nieuwe soundscapes en zijn artistieke onbuigzaamheid (en sinds zijn corona-maaltijden met Toyah ook voor zijn gevoel voor humor). Maar het "metalen" gitaargeluid dat zo wordt voortgebracht vind ik uiterst onaangenaam; het schuurt gewoon aan mijn oren en maakt een kille indruk, zodat ik naar nummers als Level five, Facts of life en Happy (enz.) gewoon niet kan (en vooral ook niet wíl) luisteren. Als het mooi is is het meteen ook héél mooi, zoals het zeldzaam spannende Dangerous curves (een eerbetoon aan Toyah? ), en Eyes wide open en The power to believe II zijn eveneens sterk, maar voor de rest overheerst de bewondering en de tegenzin toch boven de genegenheid en het genieten.

Ook hier weer; kil, afstandelijk, machinaal, industrieel. Ik vind Mastelotto misschien wel één van de minst interessante drummers die ik kan bedenken uit de fusion en prog-genres. De man heeft totaal geen swing (vind ik). Het is alsof ik naar een Tool-plaat luister. Toen deze plaat uitkwam was ik al op de hoogte van moderne progressive rock, en ik had daar niet veel mee. Fripp duidelijk wel. Maar voor mij is dit echt wel de minst genietbare plaat van de band.

Voor mij doet dit niet echt onder voor de andere platen die met Belew zijn gemaakt.

Vind ze redelijk gelijkaardig qua sound en kwaliteit.

Gewoon lekker zo op de maandagmorgen.