Black Rebel Motorcycle Club - Baby 81 (2007)

Toen in 2001 B.R.M.C van Black Rebel Motorcycle Club verscheen sprak de pers over de terugkeer van de stofzuigersound van The Jesus and Mary Chain.
Toen ik dat hoorde spitste ik mijn oren, want Darklands van deze band is al jaren een zeer favoriet album van mij.
En ja hoor: het debuut van de rebellen vond ik geweldig.
Overweldigend en snoeihard was ook hun optreden op 1 maart 2002 in Nighttown. Degene met wie ik zou gaan werd ziek en ik meen dat Titan er niet naar toe ging (wat ik wel verwacht had), maar ik wilde ze persé live meemaken want deze band was samen met The White Stripes toch wel het meest hot op dat moment en live moest het geweldig zijn.
Dat was het dus ook (en dan vooral ook hard). En alleen genieten ging me ook goed af.
Opvolger Take Them On, On Your Own was wel heel veel meer van hetzelfde en dan net even minder pakkend.
Howl deed zijn naam eer aan, want ik vond het huilen met de pet op.
En nu dan hopelijk weer de terugkeer naar de stevige rock.....

Took Out a Loan brengt je al snel in de sfeer van de eerste twee albums. Het is de bekende, ietwat lome zang (mede door de manier van zingen: nergens lijken de heren voluit te gaan) en het klinkt lekker gruizig. We kunnen weer stof gaan zuigen!!!
Nee, niks nieuws wat de heren laten horen, maar ik moet nu niet gaan zeuren natuurlijk want het is geen tweede Howl op deze manier.
Berlin rockt lekker door. Een heerlijk voorstuwende drive zorgt er dan zeker ook voor dat de motoren van de club stevig blijven ronken. Daarnaast is het ook catchy en daar ben ik blij om want ik miste dat een beetje bij de openingstrack. Dit zijn de nummers die van het debuut zo'n succes maakten. En het is ook lekker puntig: hou ik wel van.
Weapon of Choice is ook lekker kort en daardoor krachtig. Geen oeverloos geneuzel, maar rechttoe rechtaan rock. Beetje smerig, maar dat hoort gewoon zo.
Niks op aan te merken dus. De heren komen overtuigend over: eerlijke muziek met ballen.
Het volgende nummer weet te verrassen. Window heeft iets Beatlesques. Minder vies en voos en wat minder rauwe rock. Uitstekende melodieën maar dan wel nog steeds herkenbaar Black Rebel Motorcycle Club.
Als we dan toch 'nieuwe' dingen willen uitproberen dan hoor ik dit liever dan de probeersels op Howl.
Cold Wind doet me heel erg aan Nirvana denken. En verrek: ik zie dat tondeman dat ook al hoorde.
Het ademt een beetje dezelfde sfeer als die van Nirvana (vooral het intro). Verderop is het toch meer de bekende BRMC-saus die het werk maakt wat het is.
Not What You Wanted is luchtiger van toon. Een prima combi van rock met ik zou bijna zeggen pop.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel vind dat ze op een nummer als dit iets te veel van hun eigen sound inleveren waardoor het misschien iets meer standaard klinkt, maar aan de andere kant vind ik het wel een catchy nummer en vind ik het geen gemis dat het nu eens wat minder als typisch BRMC klinkt, want daar ligt toch altijd het gevaar der eentonigheid op de loer.
Tot nu klinkt dit album erg afwisselend op deze manier.
666 Conducer gaat een tandje lager in tempo. Het gaat een beetje aan me voorbij moet ik zeggen. Er gebeuren niet zo heel veel spannende dingen in dit nummer; een euvel waar de band vaker last van heeft op hun albums.
Maar gelukkig opent All You Do Is Talk een heel stuk spannender. Het doet me in de verte een beetje denken aan de pathos van U2. Maar daar ben ik niet vies van. Sterker: ik vind dit een erg sterk nummer, misschien iets te veel richting stadion-stampers als die van U2 of Coldplay, maar er hangt nog genoeg gruis in de lucht om het in goede banen te lijden.
Lien On Your Dreams opent een beetje a la the Stones. Maar zodra de lijzige zang inzet ben ik dat gevoel snel al weer kwijt. Slepende gitaren, voortploeterende rock: we kennen het inmiddels wel maar het is lekker.
Need Some Air is wederom up-tempo voortjakkerende BRMC-rock. Ook hier kan ik me wel vinden in de opmerking van tondeman dat het meer van hetzelfde is. Hierdoor begint er een lichte vermoeidheid te ontstaan, maar toch zijn dit soort nummers wel heel 'cool' (ik ben niet zo van dit soort termen, maar bij deze band is het wel op zijn plaats).
Killing the Light doet me wat aan Soundgarden denken en ook die band heeft te kampen met hetzelfde euvel als deze band en dat is dat een heel album vaak net even too much is. Wederom donker, gruizig en slepend, maar dat kan ik bij elk nummer wel kwijt.
American X is een beetje een nummer waar je langzaam aan van in trance kunt raken. Nu kun je euforisch uit zo'n trance geraken of juist heel suf. Ik vond het een nogal lange zit van ruim 9 minuten. Voor mij is dat echt te veel van het goede en ik kom doodverveeld en na veel geworstel weer boven.
Nou ja, vooruit dan, toch nog een beetje Howl op Am I Only. Het is dat aan het eind de versterkers toch nog even worden opengezet, maar verder vind ik dit een saaie afsluiter.

Het album gaat dus goed afwisselend van start en doet glimlachen vanwege herkenning, maar dan zakt het af naar een wat saaier niveau. Been there, done that.
Voor mijn gevoel een terugkeer na het vorige album, maar de spanning en sensatie van het debuut hoor ik er niet meer in terug en als ik heel eerlijk naar mezelf toe ben moet ik concluderen dat die er van het debuut na die paar jaren ook wel minder op zijn geworden.

Lang geleden dat ik deze plaat heb geluisterd, nu toch maar even de eerste vier BRMC-platen opgezet. In chronologische volgorde, dus dit is de laatste van de rit. Ben daarna de interesse in deze groep een beetje verloren.

Took Out a Loan: slepende bluesrock zoals BRMC die blind maakt, maar dan wel lekker to the point. Sterke opener
Berlin: punksong met een bijna Stax-achtige dansbaarheid
Weapon of Choice: nooit heel interessante song gevonden, maar slecht is het niet. Tot nu toe lekker stevig openingssaldo.
Window: Beatles-imitatie die uitmondt in een van de beste BRMC-songs van de plaat. De Lennon-sneer heeft zich altijd goed geleend voor slepende en psychedelische pop, zie ook Oasis. Dat een moderne recycling van de Lennon-psychedelica tot goede resultaten kan leiden liet ook Tame Impala een paar jaar daarna ook uitgebreid zien.
Cold Wind: niet heel memorabel.
Not What You Wanted: uptempo countryrock die laat zien dat het experiment van Howl goed kan bestaan naast de bluesrock van de eerste twee platen.
666 Conducer: een van die tracks die langzaam opbouwt met een sinistere en filmische sfeer, die wel vaker verspreid zijn over hun catalogus. In de juiste dosering een succes, zie ook Rifles.
All You Do Is Talk: voor iemand die behoorlijk skeptisch is over de reli-rock van U2 kan ik niet anders toegeven dat ik groot fan ben van deze stadionrocker. Blijft een rare eend in de bijt op deze plaat, maar ik kan niet ontkennen dat dit een ijzersterke song is.
Lien on Your Dreams: niet heel memorabel, kan er mee door.
Need Some Air: punky track, met licht shoegaze-karakter
Killing the Light: langzame heady en tollende psychedelica-song. Klinkt alsof het in Peaky Blinders kan zitten, typisch zo'n bordeelritme.
American X: 9 minuten BRMC is altijd een gok. Hoewel het nummer duidelijk verschillende onderdelen bevat en er wordt gespeeld met dynamiek, etc. zet ik dit nummer . Misschien als ik een keer goed van de kaart ben.
Am I Only: nog een Howl-knipoog. Een ballad die lekker langzaam opbouwt.

Ik had deze plaat op 3 sterren staan, maar vind het eigenlijk samen met het debuut de plaat met het sterkste materiaal.