Black Rebel Motorcycle Club - Baby 81 (2007)
mijn stem
121 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: RCA
-
Took Out a Loan (4:16)
-
Berlin (3:11)
-
Weapon of Choice (2:50)
-
Window (6:06)
-
Cold Wind (4:18)
-
Not What You Wanted (3:43)
-
666 Conducer (4:01)
-
All You Do Is Talk (5:42)
-
Lien on Your Dreams (4:36)
-
Need Some Air (4:04)
-
Killing the Light (3:55)
-
American X (9:11)
-
Am I Only (4:26)
-
The Likes of You * (5:12)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:00:19
(1:05:31)
Links
Last.fm
0
Mojo Pin
geplaatst: 27 februari 2007, 23:56 uur
Aftellen tot 30 april (UK-release): ik kan haast niet wachten!
Hopen dus dat ie snel lekt
Hopen dus dat ie snel lekt
0
geplaatst: 28 februari 2007, 09:23 uur
Misschien terug eens opsnorren, deze groep. Om god weet welke reden is het derde album compleet aan mij voorbij gegaan, terwijl ik de eerste twee albums van deze heren erg de moeite vond.
0
Mojo Pin
geplaatst: 28 februari 2007, 18:33 uur
tondeman schreef:
666 Conducer en Weapon of Choice zijn alvast vet
666 Conducer en Weapon of Choice zijn alvast vet
Klopt inderdaad.
0
Mojo Pin
geplaatst: 3 maart 2007, 19:00 uur
Er staan nu ook een aantal nummers op YouTube, live in Dublin:
Berlin
Need Some Air
Weapon of Choice
Not What You Wanted
Dit wordt waanzinnig!
Berlin
Need Some Air
Weapon of Choice
Not What You Wanted
Dit wordt waanzinnig!
0
geplaatst: 5 maart 2007, 12:53 uur
@ mathias
het derde album is anders dan de 1e en de 2e. het is iets rustiger, meer acoustisch, maar erg de moeite waard!
ben benieuwd of ze voor de 4e die rustigere lijn door trekken of weer de versterker aanzwengelen...
het derde album is anders dan de 1e en de 2e. het is iets rustiger, meer acoustisch, maar erg de moeite waard!
ben benieuwd of ze voor de 4e die rustigere lijn door trekken of weer de versterker aanzwengelen...
0
geplaatst: 7 maart 2007, 13:05 uur
Dat laatste........
De 2 nummers waar tondeman aan refereert en de 4 van mojo pin, wijzen iig in die richting.
En daar ben ik erg blij mee.
De 2 nummers waar tondeman aan refereert en de 4 van mojo pin, wijzen iig in die richting.
En daar ben ik erg blij mee.
0
geplaatst: 7 maart 2007, 13:11 uur
LucasB schreef:
@ mathias
het derde album is anders dan de 1e en de 2e. het is iets rustiger, meer acoustisch, maar erg de moeite waard!
@ mathias
het derde album is anders dan de 1e en de 2e. het is iets rustiger, meer acoustisch, maar erg de moeite waard!
Dan moet ik daar ook misschien maar eens achteraan. De opinies die ik over Howl heb gehoord waren echter allemaal nogal halfslachtig: noch mossel noch vis, zeker niet slecht maar ook niet van die aard om stijl van achterover te vallen.
0
geplaatst: 9 maart 2007, 22:39 uur
Vrees dat dat de cd qua aandacht verdrinkt tussen de aandacht voor andere nieuwere acts
0
Mojo Pin
geplaatst: 17 maart 2007, 17:12 uur
Ik ben luttele minuten verwijderd van een eerste luisterbeurt 
0
tondeman
geplaatst: 17 maart 2007, 22:29 uur
De eerste paar nummers klinken als de oude BRMC (denk debuutalbum) maar dan wat frisser en meer ''to the point'' : frisse, ietwat logge rock n roll stompers met dikke gitaren en flinke drumbeats. Berlin zal hier nog veel op repeat staan, maar ook die rockende outro van het openingsnummer is iets waar ik wel pap van lust.
Liedje 4 is dan een soort ''BRMC with the Beatles'' Wel leuk maar voorlopig is de lengte van die track een struikelblok voor me.
Daarna Cold Wind dat een heerlijk harde, gruizige track is. In de verte doet het me aan Nirvana denken, maar op het einde merk je ook dat ze voorganger Howl nog niet helemaal vergeten zijn.
Dan zijn er Not What You Wanted en 666 Conducer, de eerste een redelijk upbeat nummer dat qua melodie wel wat op een Killers liedje lijkt maar dan tig wat keer zwaarder. 666 Conducer is een protoype BRMC-song: donker, lijp, een beetje weird. En erg cool.
Liedje 8 is een soort van ballad
, met een heerlijk terugkerende gitaar-riff, nice stuff.
Lien on your dreams is ook weer lekker, maar na negen nummers kan ik niet anders zeggen dan dat het wat monotoon begint te worden.
Nou dan, op naar nummer tien. Ook alleszins te pruimen, maar wel weer meer van hetzelfde.
11...wéér. De band speelt nu toch wel erg op veilig. Als je ervan houdt maakt het niet veel uit, dan is het wel lekker eigenlijk, maar toch, de euforie die ik had na 6 nummers is nu wel weg.
American X klokt in op een dikke 9 minuten, maar weet mij toch te boeien. Een lekker lange groove die blijft aanzwengelen en dan op het einde weer vol aan het rocken gaat
Slotnummer Am I Only begint akoestisch maar halverwege is daar dan toch de rock intermezzo. Geen geweldige nummer, een beetje zeikerig.
Conclusie: had het album 10 of elf nummers lang geweest, met American X als afsluiter en dus de andere laatste nummers weggelaten, dan was dit zonder meer een 4,5* geweest.
Door een formidabel begin en een matige tweede helft is het nu een kleine 4*.
Fans van hun oude werk zal dit verder wel bevallen, en als je van goeie stevige rock hoort zit je met dit album ook wel goed.
Liedje 4 is dan een soort ''BRMC with the Beatles'' Wel leuk maar voorlopig is de lengte van die track een struikelblok voor me.
Daarna Cold Wind dat een heerlijk harde, gruizige track is. In de verte doet het me aan Nirvana denken, maar op het einde merk je ook dat ze voorganger Howl nog niet helemaal vergeten zijn.
Dan zijn er Not What You Wanted en 666 Conducer, de eerste een redelijk upbeat nummer dat qua melodie wel wat op een Killers liedje lijkt maar dan tig wat keer zwaarder. 666 Conducer is een protoype BRMC-song: donker, lijp, een beetje weird. En erg cool.
Liedje 8 is een soort van ballad
, met een heerlijk terugkerende gitaar-riff, nice stuff.Lien on your dreams is ook weer lekker, maar na negen nummers kan ik niet anders zeggen dan dat het wat monotoon begint te worden.
Nou dan, op naar nummer tien. Ook alleszins te pruimen, maar wel weer meer van hetzelfde.
11...wéér. De band speelt nu toch wel erg op veilig. Als je ervan houdt maakt het niet veel uit, dan is het wel lekker eigenlijk, maar toch, de euforie die ik had na 6 nummers is nu wel weg.
American X klokt in op een dikke 9 minuten, maar weet mij toch te boeien. Een lekker lange groove die blijft aanzwengelen en dan op het einde weer vol aan het rocken gaat
Slotnummer Am I Only begint akoestisch maar halverwege is daar dan toch de rock intermezzo. Geen geweldige nummer, een beetje zeikerig.
Conclusie: had het album 10 of elf nummers lang geweest, met American X als afsluiter en dus de andere laatste nummers weggelaten, dan was dit zonder meer een 4,5* geweest.
Door een formidabel begin en een matige tweede helft is het nu een kleine 4*.
Fans van hun oude werk zal dit verder wel bevallen, en als je van goeie stevige rock hoort zit je met dit album ook wel goed.
0
geplaatst: 17 maart 2007, 22:45 uur
Heb hem nu al 4 of 5 keer beluisterd. Voorlopig vind ik hem minder dan de 1e 2 platen van brmc. Het is wel terug de stijl van toen, en veel minder Howl stijl. Ik vind de single weapon of choice geweldig! Ook took out a loan, berlin, cold wind, 666 conduceren need some air zijn goeie tracks. Er staan echter ook wat mindere nummers op... Dankzij het geweldige American X, 9 minuten maar is geweldig, geef ik het album toch een 4/5.
0
geplaatst: 18 maart 2007, 01:04 uur
Toen in 2001 B.R.M.C van Black Rebel Motorcycle Club verscheen sprak de pers over de terugkeer van de stofzuigersound van The Jesus and Mary Chain.
Toen ik dat hoorde spitste ik mijn oren, want Darklands van deze band is al jaren een zeer favoriet album van mij.
En ja hoor: het debuut van de rebellen vond ik geweldig.
Overweldigend en snoeihard was ook hun optreden op 1 maart 2002 in Nighttown. Degene met wie ik zou gaan werd ziek en ik meen dat Titan er niet naar toe ging (wat ik wel verwacht had), maar ik wilde ze persé live meemaken want deze band was samen met The White Stripes toch wel het meest hot op dat moment en live moest het geweldig zijn.
Dat was het dus ook (en dan vooral ook hard). En alleen genieten ging me ook goed af.
Opvolger Take Them On, On Your Own was wel heel veel meer van hetzelfde en dan net even minder pakkend.
Howl deed zijn naam eer aan, want ik vond het huilen met de pet op.
En nu dan hopelijk weer de terugkeer naar de stevige rock.....
Took Out a Loan brengt je al snel in de sfeer van de eerste twee albums. Het is de bekende, ietwat lome zang (mede door de manier van zingen: nergens lijken de heren voluit te gaan) en het klinkt lekker gruizig. We kunnen weer stof gaan zuigen!!!
Nee, niks nieuws wat de heren laten horen, maar ik moet nu niet gaan zeuren natuurlijk want het is geen tweede Howl op deze manier.
Berlin rockt lekker door. Een heerlijk voorstuwende drive zorgt er dan zeker ook voor dat de motoren van de club stevig blijven ronken. Daarnaast is het ook catchy en daar ben ik blij om want ik miste dat een beetje bij de openingstrack. Dit zijn de nummers die van het debuut zo'n succes maakten. En het is ook lekker puntig: hou ik wel van.
Weapon of Choice is ook lekker kort en daardoor krachtig. Geen oeverloos geneuzel, maar rechttoe rechtaan rock. Beetje smerig, maar dat hoort gewoon zo.
Niks op aan te merken dus. De heren komen overtuigend over: eerlijke muziek met ballen.
Het volgende nummer weet te verrassen. Window heeft iets Beatlesques. Minder vies en voos en wat minder rauwe rock. Uitstekende melodieën maar dan wel nog steeds herkenbaar Black Rebel Motorcycle Club.
Als we dan toch 'nieuwe' dingen willen uitproberen dan hoor ik dit liever dan de probeersels op Howl.
Cold Wind doet me heel erg aan Nirvana denken. En verrek: ik zie dat tondeman dat ook al hoorde.
Het ademt een beetje dezelfde sfeer als die van Nirvana (vooral het intro). Verderop is het toch meer de bekende BRMC-saus die het werk maakt wat het is.
Not What You Wanted is luchtiger van toon. Een prima combi van rock met ik zou bijna zeggen pop.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel vind dat ze op een nummer als dit iets te veel van hun eigen sound inleveren waardoor het misschien iets meer standaard klinkt, maar aan de andere kant vind ik het wel een catchy nummer en vind ik het geen gemis dat het nu eens wat minder als typisch BRMC klinkt, want daar ligt toch altijd het gevaar der eentonigheid op de loer.
Tot nu klinkt dit album erg afwisselend op deze manier.
666 Conducer gaat een tandje lager in tempo. Het gaat een beetje aan me voorbij moet ik zeggen. Er gebeuren niet zo heel veel spannende dingen in dit nummer; een euvel waar de band vaker last van heeft op hun albums.
Maar gelukkig opent All You Do Is Talk een heel stuk spannender. Het doet me in de verte een beetje denken aan de pathos van U2. Maar daar ben ik niet vies van. Sterker: ik vind dit een erg sterk nummer, misschien iets te veel richting stadion-stampers als die van U2 of Coldplay, maar er hangt nog genoeg gruis in de lucht om het in goede banen te lijden.
Lien On Your Dreams opent een beetje a la the Stones. Maar zodra de lijzige zang inzet ben ik dat gevoel snel al weer kwijt. Slepende gitaren, voortploeterende rock: we kennen het inmiddels wel maar het is lekker.
Need Some Air is wederom up-tempo voortjakkerende BRMC-rock. Ook hier kan ik me wel vinden in de opmerking van tondeman dat het meer van hetzelfde is. Hierdoor begint er een lichte vermoeidheid te ontstaan, maar toch zijn dit soort nummers wel heel 'cool' (ik ben niet zo van dit soort termen, maar bij deze band is het wel op zijn plaats).
Killing the Light doet me wat aan Soundgarden denken en ook die band heeft te kampen met hetzelfde euvel als deze band en dat is dat een heel album vaak net even too much is. Wederom donker, gruizig en slepend, maar dat kan ik bij elk nummer wel kwijt.
American X is een beetje een nummer waar je langzaam aan van in trance kunt raken. Nu kun je euforisch uit zo'n trance geraken of juist heel suf. Ik vond het een nogal lange zit van ruim 9 minuten. Voor mij is dat echt te veel van het goede en ik kom doodverveeld en na veel geworstel weer boven.
Nou ja, vooruit dan, toch nog een beetje Howl op Am I Only. Het is dat aan het eind de versterkers toch nog even worden opengezet, maar verder vind ik dit een saaie afsluiter.
Het album gaat dus goed afwisselend van start en doet glimlachen vanwege herkenning, maar dan zakt het af naar een wat saaier niveau. Been there, done that.
Voor mijn gevoel een terugkeer na het vorige album, maar de spanning en sensatie van het debuut hoor ik er niet meer in terug en als ik heel eerlijk naar mezelf toe ben moet ik concluderen dat die er van het debuut na die paar jaren ook wel minder op zijn geworden.
Toen ik dat hoorde spitste ik mijn oren, want Darklands van deze band is al jaren een zeer favoriet album van mij.
En ja hoor: het debuut van de rebellen vond ik geweldig.
Overweldigend en snoeihard was ook hun optreden op 1 maart 2002 in Nighttown. Degene met wie ik zou gaan werd ziek en ik meen dat Titan er niet naar toe ging (wat ik wel verwacht had), maar ik wilde ze persé live meemaken want deze band was samen met The White Stripes toch wel het meest hot op dat moment en live moest het geweldig zijn.
Dat was het dus ook (en dan vooral ook hard). En alleen genieten ging me ook goed af.
Opvolger Take Them On, On Your Own was wel heel veel meer van hetzelfde en dan net even minder pakkend.
Howl deed zijn naam eer aan, want ik vond het huilen met de pet op.
En nu dan hopelijk weer de terugkeer naar de stevige rock.....
Took Out a Loan brengt je al snel in de sfeer van de eerste twee albums. Het is de bekende, ietwat lome zang (mede door de manier van zingen: nergens lijken de heren voluit te gaan) en het klinkt lekker gruizig. We kunnen weer stof gaan zuigen!!!
Nee, niks nieuws wat de heren laten horen, maar ik moet nu niet gaan zeuren natuurlijk want het is geen tweede Howl op deze manier.
Berlin rockt lekker door. Een heerlijk voorstuwende drive zorgt er dan zeker ook voor dat de motoren van de club stevig blijven ronken. Daarnaast is het ook catchy en daar ben ik blij om want ik miste dat een beetje bij de openingstrack. Dit zijn de nummers die van het debuut zo'n succes maakten. En het is ook lekker puntig: hou ik wel van.
Weapon of Choice is ook lekker kort en daardoor krachtig. Geen oeverloos geneuzel, maar rechttoe rechtaan rock. Beetje smerig, maar dat hoort gewoon zo.
Niks op aan te merken dus. De heren komen overtuigend over: eerlijke muziek met ballen.
Het volgende nummer weet te verrassen. Window heeft iets Beatlesques. Minder vies en voos en wat minder rauwe rock. Uitstekende melodieën maar dan wel nog steeds herkenbaar Black Rebel Motorcycle Club.
Als we dan toch 'nieuwe' dingen willen uitproberen dan hoor ik dit liever dan de probeersels op Howl.
Cold Wind doet me heel erg aan Nirvana denken. En verrek: ik zie dat tondeman dat ook al hoorde.
Het ademt een beetje dezelfde sfeer als die van Nirvana (vooral het intro). Verderop is het toch meer de bekende BRMC-saus die het werk maakt wat het is.
Not What You Wanted is luchtiger van toon. Een prima combi van rock met ik zou bijna zeggen pop.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel vind dat ze op een nummer als dit iets te veel van hun eigen sound inleveren waardoor het misschien iets meer standaard klinkt, maar aan de andere kant vind ik het wel een catchy nummer en vind ik het geen gemis dat het nu eens wat minder als typisch BRMC klinkt, want daar ligt toch altijd het gevaar der eentonigheid op de loer.
Tot nu klinkt dit album erg afwisselend op deze manier.
666 Conducer gaat een tandje lager in tempo. Het gaat een beetje aan me voorbij moet ik zeggen. Er gebeuren niet zo heel veel spannende dingen in dit nummer; een euvel waar de band vaker last van heeft op hun albums.
Maar gelukkig opent All You Do Is Talk een heel stuk spannender. Het doet me in de verte een beetje denken aan de pathos van U2. Maar daar ben ik niet vies van. Sterker: ik vind dit een erg sterk nummer, misschien iets te veel richting stadion-stampers als die van U2 of Coldplay, maar er hangt nog genoeg gruis in de lucht om het in goede banen te lijden.
Lien On Your Dreams opent een beetje a la the Stones. Maar zodra de lijzige zang inzet ben ik dat gevoel snel al weer kwijt. Slepende gitaren, voortploeterende rock: we kennen het inmiddels wel maar het is lekker.
Need Some Air is wederom up-tempo voortjakkerende BRMC-rock. Ook hier kan ik me wel vinden in de opmerking van tondeman dat het meer van hetzelfde is. Hierdoor begint er een lichte vermoeidheid te ontstaan, maar toch zijn dit soort nummers wel heel 'cool' (ik ben niet zo van dit soort termen, maar bij deze band is het wel op zijn plaats).
Killing the Light doet me wat aan Soundgarden denken en ook die band heeft te kampen met hetzelfde euvel als deze band en dat is dat een heel album vaak net even too much is. Wederom donker, gruizig en slepend, maar dat kan ik bij elk nummer wel kwijt.
American X is een beetje een nummer waar je langzaam aan van in trance kunt raken. Nu kun je euforisch uit zo'n trance geraken of juist heel suf. Ik vond het een nogal lange zit van ruim 9 minuten. Voor mij is dat echt te veel van het goede en ik kom doodverveeld en na veel geworstel weer boven.
Nou ja, vooruit dan, toch nog een beetje Howl op Am I Only. Het is dat aan het eind de versterkers toch nog even worden opengezet, maar verder vind ik dit een saaie afsluiter.
Het album gaat dus goed afwisselend van start en doet glimlachen vanwege herkenning, maar dan zakt het af naar een wat saaier niveau. Been there, done that.
Voor mijn gevoel een terugkeer na het vorige album, maar de spanning en sensatie van het debuut hoor ik er niet meer in terug en als ik heel eerlijk naar mezelf toe ben moet ik concluderen dat die er van het debuut na die paar jaren ook wel minder op zijn geworden.
0
geplaatst: 18 maart 2007, 17:25 uur
aERodynamIC schreef:
Overweldigend en snoeihard was ook hun optreden op 1 maart 2002 in Nighttown. Degene met wie ik zou gaan werd ziek en ik meen dat Titan er niet naar toe ging (wat ik wel verwacht had), maar ik wilde ze persé live meemaken want deze band was samen met The White Stripes toch wel het meest hot op dat moment en live moest het geweldig zijn.
Dat was het dus ook (en dan vooral ook hard). En alleen genieten ging me ook goed af.
Overweldigend en snoeihard was ook hun optreden op 1 maart 2002 in Nighttown. Degene met wie ik zou gaan werd ziek en ik meen dat Titan er niet naar toe ging (wat ik wel verwacht had), maar ik wilde ze persé live meemaken want deze band was samen met The White Stripes toch wel het meest hot op dat moment en live moest het geweldig zijn.
Dat was het dus ook (en dan vooral ook hard). En alleen genieten ging me ook goed af.
Ha, daar ben ik ook geweest. Ik weet alleen helemaal niets meer van dat optreden, behalve dat ze een andere drummer hadden, omdat hun eigen drummer de VS niet uit mocht om justitiële redenen. En dat het hard was inderdaad.
0
geplaatst: 19 maart 2007, 13:35 uur
3x achter elkaar afgespeeld en mijn voorzichtige conclussie:
Heerlijke plaat, en de 3 nr's die het onheilspellende BRMC-sound magie ontberen (Window, Not what you wanted en All you do is talk) neem ik op de koop toe.
Heerlijke plaat, en de 3 nr's die het onheilspellende BRMC-sound magie ontberen (Window, Not what you wanted en All you do is talk) neem ik op de koop toe.
0
Lost Highway
geplaatst: 30 maart 2007, 20:36 uur
Bert Wasbeer schreef:
Vrees dat dat de cd qua aandacht verdrinkt tussen de aandacht voor andere nieuwere acts
Vrees dat dat de cd qua aandacht verdrinkt tussen de aandacht voor andere nieuwere acts
Geheel ten onrechte. Ik heb pas een maand geleden mijn eerste album van deze band gekocht (hun debuut) en ik kan niet anders zeggen dan dat het grote klasse is en een absolute must voor elke zichzelf respecterende rocker. Deze release laat ik dus zeker niet aan mijn neus voorbij gaan.
0
geplaatst: 22 april 2007, 18:50 uur
weapon of choice, te rlx nummer !! verder moet ik de cd nog goed beluisteren.
0
Mojo Pin
geplaatst: 28 april 2007, 16:53 uur
Alternatieve hoes, een stuk mooier ook als je het mij vraagt.
0
geplaatst: 2 mei 2007, 12:26 uur
Ik ben erg benieuwd naar dit album. Dit wordt mijn eerste kennismaking met BRMC. Niet dat ik nooit van de band gehoord heb, maar nooit aan toe gekomen om er naar te luisteren. Van dit album heb ik de samples al wel gehoord en die vond ik erg goed klinken.
Ik hoop een portie onvervalste recht toe recht aan Rock 'n' Roll te horen te krijgen!
Ik hoop een portie onvervalste recht toe recht aan Rock 'n' Roll te horen te krijgen!
0
Mojo Pin
geplaatst: 2 mei 2007, 17:41 uur
Album van de week op 3voor12:
Hoe is het toch mogelijk dat uitgerekend een band als Black Rebel Motorcycle Club uit de Sunny State Californië komt. Al zes jaar hebben deze shoegazers hoorbaar weinig op met het warme zonnetje. Hun donkere gitaarmuziek en optredens zijn letterlijk en figuurlijk omhuld met dikke mist, zeker ten tijde van de eerste twee donkere cd’s van het trio, het debuut BRMC en Take Them On, On Your Own. Die platen boden afwisselend heftige en naargeestige rocksongs, badend in liters fuzz in de beste Jesus & Mary Chain-traditie.
Op Howl gooide de band de effectpedalen pardoes op zolder. Semi-akoestische, bluesy rootsrock vermengd met folk en gospel was de nieuwe stijl, met duidelijke echo’s van Bob Dylan. Het leverde een behoorlijk stemmige plaat op, maar zo imponerend als de bij vlagen ziedende gitaarmuren op de voorgangers werd het nooit. Dat lag ook aan de mindere kwaliteit van de songs zelf. Het lijkt er nu op dat songschrijvers Robert Been en Peter Hayes die semi-akoestische jas zelf ook minder lekker vonden zitten. De hoesafbeelding van het nieuwe Baby 81 spreekt wat dat betreft boekdelen: een zwarte, elektrische gitaar op een standaard tegen een witte achtergrond. Jawel, ook die fuzzpedalen zijn weer afgestoft en worden meteen weer flink ingetrapt voor de onversneden rock ’n roll van plaatopener Took Out A Loan. Na drie minuten prikkelen de noisy fuzzgitaren alweer heerlijk de trommelvliezen.
Whatever Happened To My Rock ‘n Roll? was het cruciale statement op het debuut. What happened to the revolution is de prangende vraag op de stamper Berlin. De echte kopstoot volgt met Weapon Of Choice: een semi-akoestisch riff die geen verdere versterking nodig heeft, een ziedende baslijn die je knockout slaat en een wereldrefrein met instant meebrulbaar anthem: “I won’t waste it, I won’t waste my love on a nation.” Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll schiet alweer te binnen, maar dan met de gedachte dat Weapon Of Choice de overtreffende trap hiervan is.
Het is een zelfde soort shock and awe-aanval als op het zes jaar oude debuut. Eerst overrompelen met een triootje gruizige rock ’n roll, daarna de diepte in, de luisteraar onverbiddelijk meesleurend. Dat gebeurt hier weer, met langere, meeslepender werk dat de hardere nummers keurig afwisselt. In die langzamere stukken is een mooie melodie belangrijker dan krachtpatserij. Zoals in het door een piano gedragen Window, Lien On Your Dreams en het mooie, bijna sacrale All You Do Is Talk. Intussen hebben 666 Conducer en Am I Only de akoestische basis die nog het meest aan Howl doet denken. Spanningopbouw staat centraal op het dik negen minuten durende magnum opus American X. Met één verschil: vijf jaar terug zou BRMC zo’n opbouw tot een oorverdovende climax laten leiden. Nu beheerst de band zich zonder dat de song gaat vervelen. En dat is knap.
Naar eigen zeggen heeft BRMC op Baby 81 de juiste mix gevonden van de vorige drie albums. Luisterend naar de nieuwe plaat kun je de band alleen maar gelijk geven. Baby 81 heeft de zweverige stukken gitaarfuzz van het debuut, de harde rock ‘n’ roll van Take Them On, On Your Own en precies die juiste blues- en folkaccenten van Howl. BRMC had twee worpen nodig, maar gaat met Baby 81 eindelijk over de klasse van het debuut heen.
Check ook de luisterpaal
Hoe is het toch mogelijk dat uitgerekend een band als Black Rebel Motorcycle Club uit de Sunny State Californië komt. Al zes jaar hebben deze shoegazers hoorbaar weinig op met het warme zonnetje. Hun donkere gitaarmuziek en optredens zijn letterlijk en figuurlijk omhuld met dikke mist, zeker ten tijde van de eerste twee donkere cd’s van het trio, het debuut BRMC en Take Them On, On Your Own. Die platen boden afwisselend heftige en naargeestige rocksongs, badend in liters fuzz in de beste Jesus & Mary Chain-traditie.
Op Howl gooide de band de effectpedalen pardoes op zolder. Semi-akoestische, bluesy rootsrock vermengd met folk en gospel was de nieuwe stijl, met duidelijke echo’s van Bob Dylan. Het leverde een behoorlijk stemmige plaat op, maar zo imponerend als de bij vlagen ziedende gitaarmuren op de voorgangers werd het nooit. Dat lag ook aan de mindere kwaliteit van de songs zelf. Het lijkt er nu op dat songschrijvers Robert Been en Peter Hayes die semi-akoestische jas zelf ook minder lekker vonden zitten. De hoesafbeelding van het nieuwe Baby 81 spreekt wat dat betreft boekdelen: een zwarte, elektrische gitaar op een standaard tegen een witte achtergrond. Jawel, ook die fuzzpedalen zijn weer afgestoft en worden meteen weer flink ingetrapt voor de onversneden rock ’n roll van plaatopener Took Out A Loan. Na drie minuten prikkelen de noisy fuzzgitaren alweer heerlijk de trommelvliezen.
Whatever Happened To My Rock ‘n Roll? was het cruciale statement op het debuut. What happened to the revolution is de prangende vraag op de stamper Berlin. De echte kopstoot volgt met Weapon Of Choice: een semi-akoestisch riff die geen verdere versterking nodig heeft, een ziedende baslijn die je knockout slaat en een wereldrefrein met instant meebrulbaar anthem: “I won’t waste it, I won’t waste my love on a nation.” Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll schiet alweer te binnen, maar dan met de gedachte dat Weapon Of Choice de overtreffende trap hiervan is.
Het is een zelfde soort shock and awe-aanval als op het zes jaar oude debuut. Eerst overrompelen met een triootje gruizige rock ’n roll, daarna de diepte in, de luisteraar onverbiddelijk meesleurend. Dat gebeurt hier weer, met langere, meeslepender werk dat de hardere nummers keurig afwisselt. In die langzamere stukken is een mooie melodie belangrijker dan krachtpatserij. Zoals in het door een piano gedragen Window, Lien On Your Dreams en het mooie, bijna sacrale All You Do Is Talk. Intussen hebben 666 Conducer en Am I Only de akoestische basis die nog het meest aan Howl doet denken. Spanningopbouw staat centraal op het dik negen minuten durende magnum opus American X. Met één verschil: vijf jaar terug zou BRMC zo’n opbouw tot een oorverdovende climax laten leiden. Nu beheerst de band zich zonder dat de song gaat vervelen. En dat is knap.
Naar eigen zeggen heeft BRMC op Baby 81 de juiste mix gevonden van de vorige drie albums. Luisterend naar de nieuwe plaat kun je de band alleen maar gelijk geven. Baby 81 heeft de zweverige stukken gitaarfuzz van het debuut, de harde rock ‘n’ roll van Take Them On, On Your Own en precies die juiste blues- en folkaccenten van Howl. BRMC had twee worpen nodig, maar gaat met Baby 81 eindelijk over de klasse van het debuut heen.
Check ook de luisterpaal
0
Lost Highway
geplaatst: 3 mei 2007, 18:52 uur
Nog grotere klasse dan het debuut?
Dat moet dan echt wel al zéér straf spul zijn.
Dat moet dan echt wel al zéér straf spul zijn.
0
geplaatst: 10 mei 2007, 20:18 uur
Ja absoluut, zonder twijfel hun beste plaat tot nu toe. Deze rockt en blijft hangen
0
geplaatst: 13 mei 2007, 11:23 uur
Een fantastische plaat, dat zeker!
Maar nóg grotere klasse dan hun debuut??
Ben het er niet mee eens.
Maar nóg grotere klasse dan hun debuut??
Ben het er niet mee eens.
0
geplaatst: 24 mei 2007, 19:17 uur
Tsja, best een goeie plaat. Maar eigenlijk nogal teleurstellend en zwak voor een band die 2 echte (maar totaal verschillende) meesterwerken op z'n naam heeft staan: BRMC en Howl (TTOOTO was iets minder, maar alsnog stukken beter dan deze nieuwe).
Baby 81 is gewoon hun minste album en van het voor hun doen erg gladde geluid word ik ook niet erg warm. Eeuwig zonde dus, want dit is denk ik nog steeds een van de beste bands van het moment! Ik hoop maar dat ze live nog steeds zo fantastisch zijn als vroeger, want 16 juli staan ze in Paradiso.
Baby 81 is gewoon hun minste album en van het voor hun doen erg gladde geluid word ik ook niet erg warm. Eeuwig zonde dus, want dit is denk ik nog steeds een van de beste bands van het moment! Ik hoop maar dat ze live nog steeds zo fantastisch zijn als vroeger, want 16 juli staan ze in Paradiso.
0
geplaatst: 25 juni 2007, 17:48 uur
Ik wil graag mijn vorige bericht nuanceren. Ik had de plaat toen alleen in matige download-kwaliteit gehoord. Nu heb ik hem gekocht en een aantal keren aandachtig en luid beluistert en hij hakt er aardig in!
In tegenstelling tot veel mensen hier ben ik groot fan van Howl. Die plaat vind ik net zo goed als het debuut, al zijn ze natuurlijk totaal onvergelijkbaar. Maar van beide kan je wel zeggen dat ze 'rauw' zijn. Rauwe shoegaze en rauwe folk, maar allebei rauw.
TTOOYO is natuurlijk ook behoorlijk rauw, een echte punkplaat zou ik zeggen.
Deze nieuwe is bij vlagen erg gelikt. Daar schrok ik in eerste instantie van. All You Do Is Talk lijkt zelfs een regelrechte ode aan U2. Begrijp me niet verkeerd, ik heb groot respect voor U2 en hou erg van hun geluid uit de jaren 80. Maar ik associeer ze nou niet onmiddelijk met de onverbiddelijk rock&roll waar naar mijn idee BRMC voor staat.
Maar ik ging eens op de hoes van TTOOYO kijken en wat blijkt? Ze danken daar U2 (naast meer voor de hand liggende bands als Oasis, Dandy Warhols en Primal Scream). Ze hebben dus nooit een geheim van hun invloeden gemaakt.
Baby 81 is minder geniaal dan BRMC en Howl, maar alsnog een hele fijn stampplaat. Een nummer als Window (vond ik eerst verschrikkelijk) is echt supergoed, 666 Conducer is groovy, American X is hypnotiserend en Am I Only maakt me aan het huilen zo mooi! Te gekke plaat dus. Ze zullen alleen nooit zo goed worden als The Brian Jonestown Massacre, de band waar Peter Hayes oorspronkelijk uit vandaan komt (en waar nog veel andere goede bands uit zijn ontstaan, zoals The Warlocks.)
Volgens mij is The Brian Jonestown Massacre niet zo populair hier, want ik zie weinig berichten bij hun platen staan. Aangezien ze tot een van mijn favoriete bands behoren, maak ik hier maar even reclame voor ze.
Terug naar BRMC: Ik hoop dat ze op 16 juli net zo'n strakke en overdonderende show brengen als ik de vorige keren dat ik ze zag. En dat ze zich niks aanttrekken van het onterechte gebrek aan populariteit dat er lijkt te bestaan voor Howl en daar ook een aantal mooie nummers van spelen!
In tegenstelling tot veel mensen hier ben ik groot fan van Howl. Die plaat vind ik net zo goed als het debuut, al zijn ze natuurlijk totaal onvergelijkbaar. Maar van beide kan je wel zeggen dat ze 'rauw' zijn. Rauwe shoegaze en rauwe folk, maar allebei rauw.
TTOOYO is natuurlijk ook behoorlijk rauw, een echte punkplaat zou ik zeggen.
Deze nieuwe is bij vlagen erg gelikt. Daar schrok ik in eerste instantie van. All You Do Is Talk lijkt zelfs een regelrechte ode aan U2. Begrijp me niet verkeerd, ik heb groot respect voor U2 en hou erg van hun geluid uit de jaren 80. Maar ik associeer ze nou niet onmiddelijk met de onverbiddelijk rock&roll waar naar mijn idee BRMC voor staat.
Maar ik ging eens op de hoes van TTOOYO kijken en wat blijkt? Ze danken daar U2 (naast meer voor de hand liggende bands als Oasis, Dandy Warhols en Primal Scream). Ze hebben dus nooit een geheim van hun invloeden gemaakt.
Baby 81 is minder geniaal dan BRMC en Howl, maar alsnog een hele fijn stampplaat. Een nummer als Window (vond ik eerst verschrikkelijk) is echt supergoed, 666 Conducer is groovy, American X is hypnotiserend en Am I Only maakt me aan het huilen zo mooi! Te gekke plaat dus. Ze zullen alleen nooit zo goed worden als The Brian Jonestown Massacre, de band waar Peter Hayes oorspronkelijk uit vandaan komt (en waar nog veel andere goede bands uit zijn ontstaan, zoals The Warlocks.)
Volgens mij is The Brian Jonestown Massacre niet zo populair hier, want ik zie weinig berichten bij hun platen staan. Aangezien ze tot een van mijn favoriete bands behoren, maak ik hier maar even reclame voor ze.
Terug naar BRMC: Ik hoop dat ze op 16 juli net zo'n strakke en overdonderende show brengen als ik de vorige keren dat ik ze zag. En dat ze zich niks aanttrekken van het onterechte gebrek aan populariteit dat er lijkt te bestaan voor Howl en daar ook een aantal mooie nummers van spelen!
* denotes required fields.