Pink Floyd - The Wall (1979)

Ik heb een paar fragmentjes op youtube gekeken,
maar geef toe
die makers moeten wel knettertje stoned zijn geweest, haha

Is die rechter als pratende kont, bij de trial, bedoelt om het rechtssysteem belachelijk te maken trouwens of niet?

Gerald Scarfe is verantwooordlijk voor de animaties en verre van knetterstoned

het verhaal is typisch waters, de elementen die in de film zitten vloeien door zijn hele solocarrierre, amused to death is zon beetje the wall 2 heb ik wel eens het id

kheb hem gisteren in alle rust bekeken en tis ene heftig filmpje, waarbij ik best begrijp dat gilmour niet stond te springen

muzikaal zit het wat anders in elkaar dan de plaat, iets andere versies en iig niet dezelfde chronologische volgorde

het project is duidelijk waters, en toevallig spelen de leden van pink floyd een hapje mee, zo zie ik het

de muziek op de plaat vind ik iig beter uit de verf gekomen dan die van de film, wellicht dat er na de film nog wat geschaafd is her en der

uiteraard als waters' fan ene 4.5

Waarom stond Gilmour niet te springen?

Ja ach, blablabla, geen echt Pink Floyd album, waaruit blijkt dat niet heel Pink Floyd nodig is om een dijk van een album te maken. Amused to Death van meneer Wateren vind ik trouwens een stukken minder album dan dit. Het is een soort herhalingsoefening maar dan totaal ongeïnspireerd en wat mij betreft staat het zelfs niet in de schaduw van dit meesterwerk. Misschien had hij daar dan toch wat mensen voor nodig die hij solo mistte.
Maar ik heb er verder geen verstand van, weet ook weinig van Pink Floyd, het is slechts mijn mening.

tis geen blabla

de helft van floyd werkte niet mee aan de wall en gilmour met tegenzin, is het dan een floyd plaat?

dacht het niet

temeer omdat het concept en uitwerking van waters afkomstig is

amused to death is net zoals the wall een plaat waarvoor waters ene hele batterij aan artiesten heeft ingehuurd (ook weer ten wrijving van gilmour die daar niet blij mee was)

voor zover scheelt die plaat dan ook weinig van the wall

alleen ben ik van mening dat amused to death DE plaat is die waters heeft gemaakt, wilde maken, en heeft kunnen maken, in alle vrijheid zonder (ego)gezeik van hemzelf maar ook zeker van gilmour

alles klopt eraan

aan de wall klopt een hele hoop niet vanwege de sfeer waarin die plaat gemaakt is, het is niet het produkt geworden wat waters voor ogen had en dan valt het nog zeker mee wat er wel van geworden is

gilmour revangeert ondanks al het gezeik dan wel weer geweldig door het beste nummer van de plaat af te leveren: comfortably numb, met een van de beste solos ooit gespeelt

De helft van floyd of een kwart. Het blijft floyd.

Amen

Wat ik dus al zei: "Ja ach, blablabla, geen echt Pink Floyd album, waaruit blijkt dat niet heel Pink Floyd nodig is om een dijk van een album te maken."

Ook een kwestie van goed lezen (anders interpreteren) dus, want ik bedoel niet dat het niet waar is, maar dat ik het een hoop gelul vind en het album er niks minder door vind. Ik blijf het een dijk van een album vinden (ook dankzij de stonede kijkbeurt van de film destijds) Het interesseert me weinig of Annie Schilder, James Brown of Harry Slinger hier aan mee hebben gedaan i.p.v. enkele Floyd leden, ik blijf het beregoed vinden.

ik vattum, anders geinterpreteert

Een monument, waarbij ik wel vind dat de numemrs welke Waters en Gilmour 'samen' schreven erboven uitsteken, zeker Comfortably Numb

Outside The Wall vind ik het beste nummer van dit album, want daarna kan de spelert eindelijk uit en kan ik eindelijk een keer gaan maffen.

Als CD/plaat vindt ik dit gewoon te lang, en niet altijd boeiend genoeg. In combinatie met de film: een hele echte bad trip, een monument! de composities zijn soms heel verassend. Jammer dat hele volksstammen "another brick in the wall" zonodig moesten gebruiken in de muzieklessen van lagere scholen. Daardoor dit nummer veel en veel te vaak gehoord.

Dat nummer is inderdaad gewoon te vaak en te veel, totaal grijsgedraaid. Nietemin toch een waardige afsluiter van het Pink Floyd tijdperk.

Dit had gewoon hun laatste volwaardige plaat moeten zijn. Ik zie dit album dan ook als een waardige afsluiter van een gouden tijdperk.

nou the final cut is ook niet mis. en om eerlijk te zijn is the devision bell nog redelijk. maar dit is het laaste echte meesterwerk

Het eerste gedeelte is het allersterkst, maar ook deel 2 is bijzonder goed. Op de ipod achter elkaar gezet, zodat ik geen cd hoef te wisselen. Prachtig!

Gisteren was dit album bij het topic Favoriete album per jaar het meest gekozen; enigszins verrassend, maar toch. Ik heb hier zelf een enkele CD van gebrand, want daar vind ik teveel materiaal nogal wisselvallig/matig, ondanks een aantal prachtige songs. Maar ja, zoals ik ook weleens zeg: beter een half ei (The Wall) dan een lege dop (Unknown Pleasures).....

Wéér een interessant topic gemist......

En zelfs met terugwerkende kracht niet kunnen terug vinden op musicmeter!

Ik ben het eens hoor, met je kritiek en vond mijn eigen aanvankelijke 4,5 ster ook te hoog. Verlaag naar 4.

(Waar stond dat topic eigenlijk?)

@Musician;ik schrijf je wel even een PM.

de hele dubbelcd maar op 1 cd branden, omdat je sommige nummers niet goed vind

sjah, das het concept afbreken en terugbrengen naar een lager niveau waardoor de nummers aan kracht verliezen

Ik doe weer niet aan 'conceptie' ; ik luister naar de losse/afzonderlijke nummers. Ook met concept vind ik het een wisselvallige plaat, wat voor 'idee' er ook achter zit (ik geef geen punten voor 'concepten', anderen weer wel). Ik luister puur naar de muziek/songs....Als ik bijv. de nummers Dark Side Of The Moon ook wisselvallig had gevonden had ie ook een 2,5 ster gehad i.p.v 4; ieder zijn benadering.

Ik kan goed begrijpen dat er nummers zijn de je minder boeien dan andere (dat is bij mij ook het geval) maar als geheel (dit is immers een conceptalbum die je in zijn geheel moet bezien) vind ik dit erg geslaagd en vooral erg goed uitgevoerd en er staan tenslotte een aantal geniale nummers (Hey You, Nobody Home, Comfortably Numb, Run Like Hell ...). Echter wel het laatste écht goede reguliere Pink Floyd-album, hun volgende albums missen het één of ander.

Inderdaad een opvallende actie. Dit album beluister ik altijd met de teksten erbij; het hele concept is nu juist wat het interessant maakt en de muziek een grote meerwaarde geeft.

Dat geloof ik wel, maar ik ben in 1e instantie muziekgeoriënteerd en als ik daar gedeeltelijk op af knap kan geen concept of tekst het meer goed maken, hoe goed/interessant dat ook kan zijn. Animals is ook een concept album, maar hoewel niet mijn favo Pink Floyd album vind ik die qua songs beter. Dit is weliswaar een dubbelalbum, maar hij schiet op compositorisch niveau voor mij toch echt tekort. Misschien als ik hem in zijn geheel weer eens beluisteren zou , zou ik 'm misschien ook 3 sterren kunnen geven (ik heb geen 'speciale methode' en ben daar niet zó precies mee bezig ); daar zou het dan echter wel bij ophouden.

Voor mij ook hoor trouwens, het is dat het concept me wel aanspreekt, anders zou ik hier nog wel wat lager stemmen dan 3,5*

"compositorisch niveau"? Wil een van jullie me uitleggen wat dat precies inhoudt?
Ik vind dit betere composities dan op Animals. Dit vind ik sowieso een veel intenser album. Langgerekte nummers met wisselingen erin wil niet zeggen dat dat dan bijv. betere composities zijn.
Heb deze van de week weer helemaal gehoord, terwijl ik in de auto zat en ik blijf het een enorm sterk album vinden. Er zijn inderdaad maar een aantal nummers die ik los van het album zou draaien. Liefst hoor ik gewoon het geheel. The Wall wordt nou eenmaal niet gevormd als je her en der een los steentje neerzet.
Het komt ook door hoe ik de film heb ervaren. Ik zie gewoon de beelden voor me als ik het album luister.

Hoewel ik absoluut geen Pink Floyd kenner ben (naast deze heb ik DSOTM en WYWH) vind ik dit wel hun sterkste cd.

Ik vind The Wall een stuk spannender en weet mijn aandacht meer vast te houden dan eerder genoemde 2 (overigens 5*) cd's.

Natuurlijk zijn niet alles nummers los van elkaar even sterk, maar juist in het concept komen ze allemaal tot hun recht. In dit geval een klassiek voorbeeld van de uitkomst van het geheel is groter dan de som van de individuen (zoiets was het toch?)

Dit is eigenlijk een concept album die je in zijn geheel moet beluisteren, dat weet ik, maar daar heb ik niet altijd zin in, om de 2 cd's achterelkaar aan te beluisteren.

De nummers, Another Brick In the Wall part 2, Mother, Hey You, Comfortably Numb, In The Flesh en Run Like Hell vind ik prima nummers om zo los te beluisteren. Van die nummers kan ik enorm genieten zonder door het concept achtervolgd te worden. Ik skip zo regelmatig de rest van dit album om bovengenoemde nummers te beluisteren.

Binnenkort maar even apart op een cdtje gaan branden, perfect voor even tussendoor of voor in de auto af te spelen.

beste cd ooit gemaakt

Beste cd ooit gemaakt? Welke van de 2 bedoel je dan, want als ik er 1 opzet, dan blijft er altijd nog 1 in het doosje zitten bij mij.

The Wall.. 1x geluisterd. Wat een fantastisch album, ik vind het beter dan Wish you were here, maar Wish you were here vind ik mooier. Natuurlijk het liedje Wish you were here is prachtig(eigenlijk beetje niet-Pink Floyd). Maar Shine on your Crazy Diamond is ook heel mooi, de betekenis erachter, voor Syd Barret. Erg mooi. Maar The Wall vind ik beter, met als uitschieters: Hey You, Comfortably Numb(heeeele goede solo van Gilmour), Another Brick in the Wall Part 2(natuurlijk).. Eigenlijk allemaal wel. Moet het album nog vaker beluisteren en dan kan ik er beter over oordelen, voor nu 4 sterren. Jammer dat het allemaal ver voor mijn tijd is.. Dark Side of the Moon moet ik nog luisteren(slecht he). En the Piper at the gates of Dawn gedownload, met Barret er nog bij.