Pink Floyd - The Wall (1979)

'Mother should I trust the government?'

'Did you see the frightened ones?
Did you hear the falling bombs?'

Wat een bizar album is dit.. Je voelt de spanning van de bom hier zo goed.. Heel bizar. Iets dat voor mij als zeventienjarige en iemand die tot verkort dacht dat de Koude Oorlog meer een politiek spelletje was zijn dit soort nummers een openbaring. Evenals het nummer; 'De Bom valt nooit' van Herman van Veen.

Wat we allemaal wel niet kunnen leren van ook muziek uit de jaren '70'

Toch maar een halfje omhoog na The Wall te hebben GEZIEN.

Mijn enige 5 sterren-plaat ooit. Echt geweldig dit. Begint mooi en onheilspellend met het eerste deel, om vervolgens in een 40-minuten durende ontlading uit te barsten. Binnenkort zal ik nog 's een complete review plaatsen met analyses van elk nummer apart.

Dan zou deze toch op één in je top 10 moeten komen?

Zekersteweten

Daar komt mijn analyse:

In The Flesh?, lekker rauw en hard. Mooie stem in dit nummer. Heerlijk dat rockorgeltje in die intro vooral.

The Thin Ice is een mooie ballad met vooral hulde aan de stem van vader, aan de fill aan het einde van het "zachte" stuk moet ik nog altijd wennen, maar de riff die daarna komt maakt alles ruimschoots goed.

Another Brick In The Wall part 1, The Happiest Days of Our Lives en part 2 beschouw ik als een geheel met die heerlijke clean gitaar in het eerste deel, die mooie opbouw in happiest days en die prachtige en o zo beroemde gitaarsolo in deel drie.

Mother heeft een mooie melodie en is lekker rustig. Mooie tekst, hier begint The Wall al echt op te komen als thema.

Goodbye Blue Sky is heerlijk onheilspellend met die contrabas (toch?) en heeft een heerlijk gepijnigd refrein.

Empty Spaces, ook zo'n onheilspellend stuk met goed toegepaste chromatiek, een hele mooie gitaar in de intro, zelfs een geheime boodschap en een verbazingwekkende overgang naar Young Lust, een knaller met heerlijke gitaren.

One Of My Turns is (tekstueel) erg schokkend, maar heeft desondanks een hele mooie finale.

Don't Leave Me Now, *zie One Of My Turns*

Part 3 zou een hele mooie afsluiter geweest zijn. Dat synthesizer-loopje op het einde is een beetje wennen.

Goodbye Cruel World is gewoon een heel erg zielig liedje. Niks verder over te zeggen.

Hey You opent de tweede elpee. Een knap staaltje gitaarwerk en een hele mooie fretless bas op het begin. Ook dat enigzins jazzy elektrisch pianootje is erg lekker.

Is There Anybody Out There heeft het mooiste akoestische gitaarstuk in de geschiedenis van de rockmuziek, zo mooi melodisch en droevig.

Nobody Home is daar een geweldige opvolger van. Heel mooi pianowerk met dank aan Richard (RIP).

De lol kan niet op, opvolger Vera is ook al zo'n topper. Nostalgisch gezang over WWII-idool Vera Lynn en waarin Pink zijn vader mist.

Bij Bring The Boys Back Home gaat het opnieuw over Pinks vader. Naar mijn idee vraagt hij zich af waarom zíjn vader niet "back home" komt.

Comfortably Numb is naar mijn mening een tikkeltje overgewaardeerd, maar heeft wel een hele mooie gitaarsolo. Die strijkers zijn ook een uiterst goede keuze geweest.

The Show Must Go On vind ik persoonlijk wat minder. Een beetje eh... raar. Nou houd ik wel van een beetje experimenteel, maar ik vind dit liedje niet zó geslaagd.

In The Flesh, mooie reprise. Extra rauw door haar facistische teksten (die natuurlijk NIET slaan op Pink Floyds eigen ideeën).

Run Like Hell is echt heel erg cool, vooral met die gitaarhook in de intro en op het einde. Ik prefereer echter de PULSE-versie.

Waiting for the Worms is net zoiets als The Show Must Go On, maar toch iets leuker door het wat ruigere gitaarwerk.

Stop is gewoon kort, niet slecht, kort. Té kort.

The Trial is als je het vanuit het verhaal bekijkt een heel goed stuk, en past daar tekstueel ook echt goed. Ik moet eerlijk gezegd wel even inkomen op het begin. Maar als het eerste refrein eenmaal voorbij is, is het voor mij een prima nummer.

Outside The Wall is een leuke afsluiter. Lekker ehm... melancholiek (?). Kan iemand mij de tekst trouwens uitleggen?

Berichten gecombineerd

Ik lees op het internet dat dit album weer opgevoerd gaat worden door Roger Waters vanaf augustus dit jaar in Amerika en volgend jaar in Europa.

Tja, je moet wat opvoeren als je Puch niet harder meer gaat.

Puch?!?
Je bedoelt natuurlijk Harley Davidson!!!

Goh, dan zou ik toch graag een kaartje bemachtigen...

Hou het dan naar goede Britse traditie liever op een Norton of een BSA. Nog 1 keer oerend hard....

Ik kom nog uit de tijd dat er vnl. Puchjes werden opgevoerd, maar The Wall is ook wel eens leuk voor de verandering. Toch zou ik denk ik niet zo snel gaan. Ik ben te bang dat zo'n voorstelling voor mij de magie van het album en de film wegneemt. Aan de andere kant.... ik weet het niet...

Ik ben ook niet echt kapot van deze zoveelste herhalingsoefening. Het zou Waters meer sieren als hij zijn langverwachte nieuwe solomateriaal eens ging uitproberen. Er zal iig weer genoeg publiek op afkomen dus de zakken zijn bij voorbaat al gevuld...........

Hij is ook al 66. Misschien nog snel even wat binnenhalen voor zijn pensioen.

De koude oorlog heeft voor vele verschrikkelijke gebeurtenissen gezorgd, onder ander de oorlog in Vietnam en het feit dat de meeste vijanden van Ian Flemmings “James Bond” uit Rusland afkomstig zijn, zijn gevolgen van dit langlopende conflict tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. Iets dichterbij huis was natuurlijk de beruchte Berlijnse muur, waardoor ons Duitse buurland werd opgedeeld in twee gebieden. Dit heeft eigenlijk niets te maken heeft met het album “The Wall” van Pink Floyd (hoewel het er wel al eens integraal is uitgevoerd) maar op de een of andere gekke reden associeer ik het historische bouwwerk toch altijd met het laatste album dat de naam Pink Floyd waardig is.

Dat komt waarschijnlijk doordat ik bij beide verschijnselen een kil gevoel krijg, zo voel ik me eigenlijk niet uitgenodigd door de band om hun album te beluisteren. Het is me daarom dan ook een raadsel dat dit door moet gaan voor een van Pink Floyd’s bekendste en meest geliefde albums. Het album was namelijk nog geeneens een echte productie van alle vier de bandleden, Roger Waters begon het heft hier namelijk in eigen hand te nemen en bood David Gilmour weinig ruimte voor zijn eigen composities. Dat dit voor flink wat opschudding in de band zorgde, was natuurlijk vanzelfsprekend. Op een gegeven moment kwam het zelfs zo ver dat de toetsenist Richard Wright tijdens de productie opstapte, later keerde hij echter wel weer terug voor een aankomende tour.

Maar goed, het album dus. Het betreft hier een langspeelplaat met vier kanten, of voor de moderne mens onder ons: een dubbel-cd. We volgen het leven van rockster Pink (Floyd), een creatie van Waters waar hij zich maar al te goed mee kon identificeren. Dit is ook de reden dat het album zo donker aanvoelt. Gezien het feit dat Roger de meeste contributies leverde betekent ook gelijk dat we zijn stem het grootste deel te horen krijgen. Daar op zich niets mis mee, de beste man is namelijk een prima liedjesschrijver en zingt zijn teksten zeer oprecht. Het probleem is echter dat hij niet altijd even spontaan overkomt, dit is natuurlijk niet erg voor een paar nummers (Roger moet zich namelijk toch een beetje in kunnen leven als aan lager wal geraakte superster) maar na zo’n tien nummers gaat dit toch een beetje vervelen. Dan is het toch wel jammer dat we die mooie dromerige stem van Gilmour of Wright een stuk minder te horen krijgen.

Of dat optimisme van de twee laatstgenoemde zangers überhaupt past bij het verhaal van deze zogenaamde rockopera is natuurlijk een tweede. Het leven van de eerdergenoemde rockster Pink wordt namelijk in geuren en kleuren bezongen op deze plaat van bijna anderhalf uur en dat is nou niet bepaald als een ritje door de droomvlucht van de Efteling. Het verhaal van Pink is namelijk zeer grimmig, zo stierf zijn vader in de tweede wereldoorlog, op school werd hij misbruikt door leraren en ook zijn liefdesleven gaat niet over rozen. Het liefst wil hij er eigenlijk gewoon niet aan denken, wat resulteert dat alle problemen zich in zijn gedachten opstapelen en een gigantische muur vormen. Dit zorgt ervoor dat hij in zijn latere leven nog meer problemen krijgt zoals drugsverslaving en een fascistische levensstijl.

Hoe dit wordt vertaald naar de muziek is vrij wisselvallig in kwaliteit, zoals dat eigenlijk meestal wel het geval is met vier plaatkanten aan muziek. Pareltjes als “the Thin Ice”, “Hey You” “the Trial” en in mindere mate het zeer overschatte “Comfortably Numb” worden afgewisseld met draken als “Don’t Leave Me”, “Goodbye Cruel World” en het tenenkrommende “Another Brick in the Wall part 2”. Verder hebben we dan ook nog de niemandsdalletjes waar ik onder andere “Young Lust” en “Mother” toe reken. Toch komen de Engelse heren hier grotendeels mee weg omdat vrijwel ieder nummer essentieel is voor het verhaal van Pink. Toch staat vrijwel geen enkel nummer goed op eigen benen. Nu is het natuurlijk wel algemeen bekend dat je de albums van Pink Floyd moet luisteren als een geheel en ik zou geen fan van de band zijn als ik dat zou ontkrachten. Op de eerdere albums zoals het alom geprezen “The Dark Side of the Moon” echter waren de songs ook uiterst genietbaar wanneer ze uit hun context werden gehaald.

Zoals ik al eerder schreef zijn de mindere nummers te danken aan het feit dat er een verhaal verteld wordt. Op het vlak van rockopera worden echter ook niet al te veel punten behaald, het verhaal weet de aandacht namelijk lang niet altijd goed vast te houden. Dat is uiteraard zeer jammer aangezien het verhaal er op papier aller-aantrekkelijk uitziet, het is dan ook niet voor niets dat het album een paar jaar later werd vertaald naar het grote scherm. Op de langspeelplaat spreekt de depressieve rockster echter minder tot de verbeelding, mede doordat ik (ondanks zijn verschrikkelijke belevingen) geen sympathie voel voor het hoofdpersonage. Toch kunnen we ons gelukkig wel een voorstelling maken van de gebeurtenissen in het verhaal, dit komt echter niet door de teksten maar door de vaak angstaanjagende muziek. Neem bijvoorbeeld een nummer als “the Trial”, de instrumentatie vertaald de wanhoop van de gevallen rockster namelijk akelig goed.

Hoe zo’n (naar Pink Floyd-maatstaven) middelmatig werkstuk dan als een klassieker gezien wordt kan ik na het schrijven van deze recensie wel beamen. Het album voelt namelijk vrij toegankelijk aan door het grote aantal aan korte nummers die de plaat rijk is. Geen enkele song komt namelijk boven de zeven minuten uit en dat is ongehoord voor een werkje van Pink Floyd. De band moet het namelijk vaak hebben van de langgerekte nummers die een mooie opbouw kennen maar dit verschijnsel lijkt op “the Wall” vrijwel volledig te zijn verdwenen. Door een aantal goede songs wordt het album toch nog de afgrond uit getild en gaat dan ook niet met een onvoldoende naar huis, hierna ging het namelijk pas echt bergafwaarts met de band (zowel op muzikaal als sociaal vlak). Mijn conclusie is dan ook: een overschat album dat een waardige klassieker is voor de massa maar een teleurstellend afscheid voor de mensen die eens fan waren van het legendarische Pink Floyd.

If you should go skating
On the thin ice of modern life
Dragging behind you the silent reproach
Of a million tear-stained eyes
Don't be surprised when a crack in the ice
Appears under your feet

Roger Waters (the Thin Ice)

Herhalingsoefening? De Wall toer heeft feitelijk maar heeeel kort geduurd en niet zo gek veel mensen hebben dat kunnen zien. Ik hoop tenminste dat hij zo veel mogelijk gaat proberen om die originele show neer te zetten want dat wil ik toch wel zien.

En tja, Waters begrijpt ook, uit eigen ervaring, dat er geen hond op af komt als hij alleen maar solo-materiaal speelt. Jammer op zich, want ik had wel een integrale live-uitvoering willen horen van Amused To Death.

Dus jij wilt pakweg de tweede helft helemaal niets zien behalve een kartonnen muur?

Er is heus wel meer te zien dan die muur en bovendien gaat deze toch om...

Of verklap ik nu het einde ?



Onderstaande quote samengesteld uit informatie van Wikipedia.



Ik ga er van uit dat Waters de show grotendeels intact laat, dus bovenstaand relaas is wat je kortgezegd kan verwachten...

Nieuw solomateriaal (als het niet weer een opera is) gecombineerd met ouder werk zou best wel lopen denk ik. Waters' populariteit is sindsdien alleen maar gestegen. The Wall als show is eigenlijk wel overbekend bij het publiek waarbij die uit '90 (afgezien van de bezetting) een naar mijn gevoel prima indruk geeft van wat men kan verwachten inclusief de solo bovenop de muur. The Wall viert nu het 30-jarige jubileum en is tevens een mooie kans om ook de laatste generatie dit absoluut indrukwekkende spektakel nog eens live aan te bieden. Slimme zet maar het blijft ''easy money''.

Allemaal leuk en aardig , maar zou Waters niet eens `n uitnodiging sturen naar Gilmour om hem te vergezellen want anders wordt die solo op die muur `n dikke fiasco.

snowy white leverde voor waters eerder al een prima prestatie ter vervanging van gilmour, kan nu best weer, laat gilmour maar thuus

Het gaat erom dat ik het liefst The Wall live vertolkt zie worden door de drie over gebleven bandleden , Waters Gilmour en Mason .
Het kon ook op live 8 dus waarom nu niet .
En dan het moois vastleggen op `n mooie dvd want `n fatsoenlijke dvd van The Wall shows is er niet .
Dat is wat ik bedoel Joycie

Snowy White vergelijken met Gilmour

We hebben ook nog cabaret op Mume

voordat je gaat snuiven,raymontange , luister eens naar de wish you were here versie met Snowy White, je zou denken dat gilmour aan de snaren plukt, geweldige solo

uiteraard prefereer ook ik de originele bezetting, what is left

maar dat zit er waarschijnlijk nie in, ouwe brompot van een gilmour

Nee wees niet bang snuiven doe ik niet meer

Maar ik ben benieuwd naar die versie met Snowy White

Brompot zou ik niet zeggen maar lui is misschien een beter woord

Sneeuwwitje is samen met ene Rick Di Fonzo in volle glorie bovenop de muur te bewonderen op de dvd van The Wall Live In Berlin 1990. En ze doen het prima.
White was in de jaren 70 al sessie- en tourmember bij PF en de afgelopen 10 jaar bij Waters en heeft die solo al tig malen ten gehore gebracht. Toegegeven, zijn stijl en geluid zijn niet helemaal die van Gilmour, maar wel wat frisser en puntiger.

YouTube - Rick DiFonzo & Snowy White, Comfortably Numb solo duel

Vooropgesteld is SW natuurlijk `n prima gitarist maar de solo naspelen van Comfortably Numb is hetzelfde als ik de Nachtwacht van Rembrand ga na schilderen en dat wordt ook niks.

En als Gilmour nou eens Brothers in Arms zou spelen?