Pink Floyd - The Wall (1979)

Heiligschennis eerste klas!

Maar Snowy White kan ook zeker niet alles, luister maar eens naar het live album In The Flesh, en dan vooral naar Shine On Your Crazy Diamond. Daarop verneukt hij compleet die solo waar Gilmour nou zo superieur mee is. Nee geef mij wat PF betreft ook maar Gilmour. Iemand anders kan dat eigenlijk gewoon niet naspelen of evenaren denk ik.

Vergeet daarbij natuurlijk ook niet dat het allang geen PF meer is maar de band van Waters. SW mag dan geen Gilmour zijn maar RW is dat al helemaal niet. En als zodanig wordt er uitstekend gemusiceerd.

Overigens ben ik van mening dat SW (speel)technisch toch wel iets meer in huis heeft dan de gedoodverfde Gilmour die het veel meer moet hebben van zijn eigen expressie, feel en unieke ''sound''. Zelfs Knopfler kan dat beter.

PF heeft überhaupt nooit uitgeblonken in virtuositeit maar destemeer in het scheppen van magische soundscapes en welhaast monumentale sfeerbeelden. Wat Gilmour dan ook zo uniek maakt is dat het gewoon de Gilmour is die de solo's heeft bedacht en onsterfelijk gemaakt. Dus alleen die kan Shine On en Comf. Numb spelen zoals het alleen maar mag zijn voor de conservatieve progfan onder ons.

Mooie paradox

Niet heel recent (4 mei), maar zie het nu pas:

Ik denk dat de film genoeg is.

Ik hoorde toevallig net het nummer Another Brick In The Wall, terwijl ik dat nummer natuurlijk al wel eerder had gehoord, dacht ik nu, laat ik Pink Floyd eens opzoeken, terwijl ik eerder altijd dacht, die oude bands zijn niks voor mij, tot nu toe valt het me reuze mee, gewoon een goed album, dus ik zal me nu wat meer verdiepen in Pink Floyd

Aan de vorige sprekerd... ik wou dat ik jouw leeftijd had... en mijn kennis van de popmuziek die toch al redelijk is... mocht behouden...helaas.... zegt deze ouwe bal....

Drink een cocktail of vier na elkaar (zeker niet meer! ), wacht een halfuurtje en leg daarna Wish You Were Here of Dark Side Of The Moon op in je kamer. Alle lichten uit. Maar niet in slaap vallen! En geniet van wat je na 16 jaar eindelijk hebt ontdekt (ik was ook 16 toen ik PF ontdekte, de perfecte leeftijd om te beginnen denk ik).

(ik wil niet aanzetten tot overmatig alcoholgebruik, het zal ook wel werken zonder hoor, 't is om je meer in de seventies te wanen )

Dan zou ik heroïne aanraden. Dat was erg populair in de jaren 70. Ik wil niet aanzetten tot heroïnegebruik, maar het zal vast prima werken om je meer in de seventies te wanen.

Heroïne populair? Dacht het niet want dat was helemaal niet zo makkelijk te krijgen. Floyd's muziek is echter onlosmakelijk verbonden met LSD (de eerste 2 albums) en marihuana (vanaf album 3 t/m Animals zeg maar). De heren zelf waren ook behoorlijk stevige jointrokers in die tijd.

vreemde beredenering, als het niet makkelijk te krijgen is is het niet populair?

zou eerder zeggen juist van wel, hard to get doet hunkeren,

enfin, back to de plaat

na het zien van de docu over the dark side, zou ik ook wel eens en docu willen zien over hoe dit werkje tot stand is gekomen, een dijk van een plaat met ups en downs maar over de linie gezien hoogstaande muziek

Als we mogen geloven wat ChrisX beweert dan hadden de heren beter van de verdovende middelen af kunnen blijven. Immers, het allerbeste album van Pink Floyd is en blijft "The Wall (1979)" En dat gemaakt, aldus ChrisX, zonder invloed van LSD of marihuana!

ik geloof er ook weinig van dat men er fors op los blowde en slikte

dan maak je niet zo'n uitgebalanceerde muziek ,dan heb ik het over de periode na barret

Maar vermoedelijk wel met de nodige hulp van cocaïne. Nooit echt duidelijk geworden of Gilmour en Waters zich daar aan hebben vergrepen maar van Wright is dat zo goed als zeker en is het ook tevens de oorzaak van zijn uiteindelijke ontslag uit de band.

ChrisX, het zij ze vergeven! Misschien stonden de heren Pink Floyd inderdaad wel helemaal stijf van de cocaïne toen zij "The Wall (1979)" opnamen. Wat ik al berichtte: ik vind "The Wall (1979)" onbetwist het beste album van Pink Floyd en ik heb er zo ontzettend veel luisterplezier aan beleefd....... Nou vooruit dan maar, doe mij ook maar een lijntje .

Mijn opmerking was bedoeld als een grapje als antwoord op de woorden van nicoot. Dat heroïne in de jaren 70 een populaire drug werd is waar. Er werden steeds meer mensen verslaafd aan in die tijd met de vroege jaren 80 als hoogtepunt. Maar heroïne staat wat mij betreft los van Pink Floyd.

Ik heb dit album trouwens pas ultiem ervaren toen ik stoned was (de film uiteraard). Ik begreep ineens alles.

Tuurlijk, alle zichzelf respecterende progbands uit die tijd zaten aan de stimulerende middelen. Je werd al niet voor vol aangezien als je het niet deed. Met de jaren werden de suc6volste bands verstandig toen de schadelijke gevolgen onder vuur kwamen te liggen en de negatieve publiciteit natuurlijk geen reclame voor je produkt is. Vergeet daarbij overigens niet dat alcohol ook tot een hoog artistiek nivo kan leiden. Iets wat toch wat gemakkelijker wordt geaccepteerd door de maatschappij. Wright had daarbij ook nog een drankprobleem. Het heeft iig wel een meesterlijk album opgeleverd, dus is het beslist ergens goed voor geweest als er al sprake van was.

Overigens denk ik dat het na Barrett wel meevalt met PF, zeker wat harddrugs betreft. Daarvoor klinkt het allemaal net wat te doordacht, georganiseerd en uitgebalanceerd. Daarbij hebben de heren allemaal een behoorlijke opleiding genoten wat tevens voor enig nivo garant zou mogen staan.

Ik denk dat de verbeeldingskracht van Waters op The Wall buiten het eventuele drugsgebruik staat . Ik noem Waters omdat hij nu eenmaal de architect was van deze en alles vanaf Dark Side Of The Moon. Volgens de verhalen werd er op strakke tijden gewerkt ( zoals een normale werkdag ) en werd alles serieus behandeld . Er werd wel veel ruzie gemaakt , omdat Waters zo hamerde op zijn concept dat de andere 3 weinig inbreng kregen.
Gilmour kreeg nog wel wat voorelkaar , Mason moest genoegen nemen met een rol waar hij niet alle partijen voor zijn rekening nam en Wright lag eigenlijk al uit de band .
Als er dan harddrugs werd gebruikt zal het in mindere mate zijn geweest , want anders kun je nooit iedere dag zo'n strak schema plannen . Op een bepaald moment vallen er toch mensen om .
Van Gilmour is bekend dat hij in de jaren 80 wel een cokegebruiker was.

Bouwstenen.

Traumatische ervaringen.
Persoonlijke therapie.
Roger Waters opent de deur.
Afgesloten ruimte.
Ontbreken van ramen.
Geen blik naar buiten.
Enkel een schim van de maan.
Zweeft donker boven.
Alles dichtgemetseld.
Steen na steen.

De muur.

Pink Floyd in de verdediging.
Bescherming van het cultuurgoed.
Punk in opkomst.
Om het gebouw te kraken.
Met sloophamers in de aanslag.
Terug slaan met muziek.
De studio als thuisbasis.
Paranoia.
Big Brother Is Watching You.
De muren hebben oren.

Scheuring.

Verval en afbrokkeling.
Wrijving tussen de bandleden.
Het breekpunt.
Hun persoonlijke IJzeren Gordijn.
Waters en Gilmour lijnrecht tegenover elkaar.
Mason als cement.
Onmogelijk lijmproces.
Als een zandkasteel.
Weggespoeld.
Klaar voor The Final Cut.

Treffende analyse.

Bedankt.

met misschien wel het beste nummer aller tijden " comfortly numb " of toch zo zou ik me wel willen voelen in deze ondraaglijke tijden van aswolken, oorlogen, aanslagen , jobverlies , financiele crisis , staatsschulden , rassenhaat , en zo kunnen we nog een uur doorgaan , de solo van de heer gilmour is ook meer dan subliem !

wereldplaat !!!!!!

als ik heel eerlijk mag zijn vind ik dit niet zo'n beste review. het gaat namelijk nergens over de muziek van pink floyd. mooi geschreven zeker, maar iemand die dit album niet heeft gehoord is geen stap verder. je hebt veel mooiere geschreven.

Gaat inderdaad meer over de sfeer in het tijdsbeeld en de spanningen binnen de band.
Opkomst van punk, die zich tegen dit soort muziek verzet.
Het verwerken van jeugdtrauma's van Roger Waters; het verlies van zijn vader.
Maar wel mijn visie op het album.

Denk dat je het nummer/concept dan toch niet helemaal goed begrepen hebt...

Als alles afgesloten is, hoe kan je dan een schim van de maan waarnemen. Zal waarschijnlijk wel denkbeeldig zijn.

Daarmee bedoel ik dat The Wall een schim is van The Dark Side Of The Moon.
De druk die op hun schouders ligt van het niet te overtreffen album.

Hoe dan ook beste raven. Het blijft een hele mooie beschrijving.

En wat met Wish You Were Here? Voor mij toch op z'n minst een evenknie.

Daar blijf ik moeite mee hebben.
Begrijp nog steeds niet waarom Shine On you Crazy Diamond niet op een albumkant gezet is.

Ik vind toch dat het 2 totaal verschillende albums zijn . Waters uiteraard als creatief brein .
Op Dark Side Of The Moon aanschouwt hij zaken als geldbelustheid , krankzinnigheid , een alsmaar grimmiger wordende maatschappij .
Op The Wall is het een veel persoonlijkere kwestie geworden .
Het verlies van zijn vader tijdens de 2e Wereldoorlog .
Tekstueel is Waters gegroeid en vergeleken met Dark Side en ook Wish You Were Here is het in de sound van de groep een stuk minder mainstream geworden ( feitelijk al op Animals)
Als totaalalbum is The Wall mij toch wat dierbaarder . Het grijpt mij nog altijd bij de lurven .