Pink Floyd - The Wall (1979)

Jawel hoor Hans, je kan gewoon Vera & Bring the Boys Back Home overslaan als je dat wilt, net als de slotnummers: stop bij Stop.

Krijg je het hele verhaal nog steeds prima tot je, behalve dus de conclusie: Tear Down the Wall. Het lijkt mij ook niet zo gezond en gezellig om daar maar je hele leven achter te blijven zitten, dus dat had ik zelf al bedacht.

West, alles kan.... Maar missen wij dan niet de clou, het meest essentiële punt van "The Wall (1979)" waarin de spanning wordt ingelost . Niet doen dus !

Daarnaast is het mooie aan dit album dat alle nummers vloeiend in elkaar overlopen, waardoor er een mooie samenhang in het album ontstaat.

Dat is toch niet zo bijzonder?

Mm? The trial vind ik juist een van de beste nummers van het album. Voor de rest sluit ik me aan bij Hans en Rick. Het overlopen op zichzelf is weliswaar niet zo bijzonder, maar hier wordt de techniek perfect toegepast. Het is echt een goed te volgen muzikaal verhaal.

Misterfool heeft het al gezegd, het overlopen is niet bijzonder, maar wel heel goed gedaan op dit album. Als je nummers gaat overslaan mis je naar mijn mening dan ook een belangrijk aspect van het album.

The Wall is een concept , het loopt perfect inelkaar over . Ik draai 'm altijd in zijn geheel , ook omdat ik alles de moeite waard vindt .
Er is rock , theatrale invullingen , maar ook kleinere liedjes als Mother , Goodbye Blue Sky en The Show Must Go On . Alles hier heeft een doel op zich .
Skippen vind ik hier niet aan de orde , sowieso niet als het om een conceptalbum gaat .
Dan kun je volgens mij net zo goed een compilatie maken met de door jou meest gewaardeerde Floydsongs .

De grote kracht zit 'm juist in het geheel , maar prima als mensen dat kennelijk niet vinden .
The Trial is natuurlijk erg over the top , maar ik vind het briljant gevonden . Toch wel een essentieel slotstuk .

Dat over the top gedoe bij The Trial geeft dat nummer juist zo ontzettend veel kracht. Genoeg kracht om de muur om te krijgen .

Vera en Bring the Boys Back Home zijn beiden niet bepaald essentieel voor de verhaallijn en voor de thema's in the Wall. Als je ze overslaat speel je achter elkaar: Hey You - Is There... -Nobody Home - Comfortably Numb: klinkt prachtig achter elkaar. Die andere twee zijn voor mij stoorzenders van een veel mindere kwaliteit.

Wat mij betreft wel voor de beleving van de muziek.

Ik beleef de muziek dan dus met minder plezier op kant 3 van dit album. Ik heb veel respect voor de maker van the Wall (Roger Waters met name), maar het mooie van muziek is dat ik bewust mijn eigen selectie kan maken, zonder te veel afbreuk te doen aan het concept.

Dat klinkt logisch , maar wat vind je dan zo vervelend aan Vera? Bring the Boys Back Home is erg theatraal en ik kan wel snappen dat je die minder vindt, maar Vera is toch heel anders.

Dan krijg je dus de '' meer liedjes'' achter elkaar . Kan nooit de bedoeling geweest zijn van de maker en het concept .

Verder geen verwijt hoor . Een ieder moet het vooral op zijn eigen manier beleven .
Ik vreet het album helemaal .

Het lijkt me nooit de bedoeling dat je nummers gaat skippen.

Mmm, nu praat je voor Roger Waters. Misschien vindt 'ie het wel prima, als je het tenminste doordacht doet.

In ''muziekland'' is er altijd een soort reflex bij goede tot heel goede albums en al helemaal van grote artiesten en al helemaal als het een conceptalbum is, dat het ''not done'' is om te skippen. Als je weet wat je skipt en waarom, en de hoofdlijn en thema's niet uit het oog verliest, waarom niet?

Ik kan mij een interview met Waters herinneren (een paar jaar terug, ten tijde van de DSOTM-tournee) waarin hij "Vera" en "Bring the Boys..." het emotionele hart van The Wall noemt. Of woorden van die strekking. Op die tour speelde hij ze ook na elkaar in de toegift. Ik heb "Bring the Boys" sowieso altijd al een fijne bak herrie gevonden, ook zonder de achterliggende betekenis.

Het emotionele hart van The Wall? Zei hij dat werkelijk? Misschien tekstueel, maar voor mij zeker niet muzikaal. Kijk, volgens mij neemt Roger Waters zichzelf al jaren veel te serieus, wat ook uit dit album blijkt. Hij heeft daar ook zelf veel last van gehad, net als zijn omgeving. Het getuigt wel van lef om dan met zo'n album wat ook over jezelf gaat te komen. Alleen zitten er zo wel stukken muziek tussen, die voor mij en anderen, wat minder te pruimen zijn. Wel hij heeft het op zijn ''ouwe'' dag in 2011 mooi neergezet in interviews en vooral in de show die we gezien hebben.

David Gilmour vind deze 2 nummers ook een stuk minder dan de rest. Heeft ie geschreven in de liner notes van de live versie, Is There Anybody Out There?

Oftewel case closed

Een domme uitspraak van Gilmour. Als tenminste waar is wat Nieuwstad bericht, ik heb eerlijk gezegd zo mijn twijfels.

Een domme uitspraak van Hans Brouwer. Aangezien ik de bron er ook bij vermeld heb.

Het kan soms echt leuk zijn hier op Musicmeter!

En bovendien, waarom zou het een domme uitspraak van Gilmour zijn? Het is bekend dat The Wall niet Gilmours favoriete plaat is van PF. Ook hij mag zijn mening hebben. Dat de nummers van belang zijn voor het concept en de achterliggende onderwerpen, etc., dat betwijfel ik niet. Maar dat wil niet zeggen dat de muziek dan ook muzikaal even acceptabel voor iedereen moet zijn.

Gilmour en Waters groeiden in die tijd toch al aardig uit elkaar qua smaak. Gilmour heeft gewoon minder met de verhalende kant die Waters vooral vanaf Animals steeds meer neerzette. Ook Gilmour mag zijn eigen smaak hebben. Toch, Hans?

Ben het eens met Rogyros eens . Gilmour stond bepaald niet te popelen om aan The Wall te beginnen , en hij mag natuurlijk wel zijn mening geven .toch schijnt ie Animals wel een aardig album te vinden .

Waters ging een kant op die de anderen maar moeilijk konden behappen . Maar hij was wel de enige die op dat moment ideeen lanceerde . Gilmour en Wright hadden na Animals beiden een soloproject achter de rug , terwijl Waters met 2 concepten aan het stoeien was voor de band .

Ik deel je mening volledig. Dat Gilmour Animals wel kan waarderen, kan ik me wel voorstellen. Hij heeft Dogs grotendeels geschreven en ik zie dat album toch een beetje als de brug tussen Meddle t/m WYWH enerzijds en The Wall en verder anderzijds. De meeste nummers waren toch al in de periode '74, '75 geschreven?

Terug naar dit album. het knappe van dit album vind ik wel dat de opzet redelijk complex is, het concept is complex en heel knap uitgewerkt. Het album is een echt geheel, maar er is toch ruimte gevonden voor de wat echte, op zichzelf staande songs. Another Brick in the Wall, Comfortably Numb, ect. Het rare is dat dit album toch wel het sterkste concept is in de PF catalogus, maar dat het daarnaast ook de grootste hits heeft opgeleverd als ik het goed heb (de twee die ik net noemde), althans de bekendste nummers voor het grote publiek.

Another Brick In The Wall was een grote hit . Het idee kwam van producer Bob Erzin . Die stuurde de boys naar een discotheek om naar nummers te luisteren die enigzins dansbaar waren . Het open en dicht gaan van de hi-hat gaf toen een swingend effect in een song .
Om Brick nu als een discosong te bestempelen gaat wat ver , maar het heeft wel een heel catchy ritme in he tijdsbeeld van toen , is daarom ook door het grote publiek opgepikt .

Comfortably Numb is de meest gewaardeerde song van dit album en onderhand een echte Pink Floyd klassieker . En die hemelse solo van Gilmour is natuurlijk magnifiek . Ik geloof overigens niet dat dit ooit als single is uitgekomen .

Tja , Money , Shine On Your Crazy Diamond , Wish You were Here zijn ook echte radiosongs gebleken . Zijn liedjes die een hoop mensen wel wat zeggen .

Blijkens de Engelstalige wikipedia wel. Maar het sloeg toen nog niet aan. Werd niet echt een grote hit. Maar het is zeker een PF klassieker geworden! Gilmour brengt het zeker in ieder concert.


Dat is zeker waar.

Tear down the wall! Tear down the wall! Tear down the wall!

Nog altijd het enige lange (reguliere) album dat de volledige speelduur geweldig is.

Correctie: hij noemt "Bring the Boys Back Home" "the central song on the whole album".

En het is een BBC-interview uit 1979.

Zie hier: 1979 Tommy Vance Interview - Pink Floyd's "The Wall": A Complete Analysis - thewallanalysis.com

Die hele site is trouwens zeer de moeite waard!

Bedankt, ik zal daar eens gaan kijken.

Of dit album goed is of niet dat weet ik niet daarvoor moet ik dit album nog altijd eens goed beluisteren maar ik zie dat je dit album nog niet beluisterd hebt wat zeker geweldig is.

Ik zal deze zeker zo snel mogelijk eens met de nodige aandacht proberen te beluisteren.