David Bowie - The Buddha of Suburbia (1993)

Naar aanleiding van The next day ben ik de platen uit Bowie's "laatste" periode weer eens aan het beluisteren om te kijken of en in hoeverre mijn mening daarover in de loop der jaren veranderd is, maar ik moet bekennen dat dat bij deze plaat absoluut niet het geval is, want voor mij staat hij nog altijd als een huis. Soms klassieke Bowiesongs (zoals de eerste twee tracks), soms abstracte en enigszins jazzy soundscapes, maar eigenlijk de hele plaat door interessant en boeiend. En terwijl de muziek spannend is klinkt Bowie juist heel óntspannen, alsof hij zich bij het maken van deze plaat als een vis in het water voelt en precies weet hoe het allemaal moet klinken.

Bowiekenners zullen dit wellicht al weten, maar op het einde van het eerste nummer hier citeert hij even de "Zane, zane, zane..."-regel uit zijn eigen All the madmen (van The man who sold the world uit 1970). En Strangers when we meet zou twee jaar later in een iets strakkere bewerking terugkomen als het slotnummer van 1. Outside.