Gui Boratto - Chromophobia (2007)

Twee luisterbeurten is wel een beetje weinig hoor... Eigenlijk moet je deze plaat horen, terwijl je buiten in de zon loopt/fietst. Dan is echt een feestje.

Ik laat nog horen of je tip geholpen heeft.

Of natuurlijk een keer een live-set van de beste man meemaken, dat is het beste medicijn. Hij komt vaak genoeg in Nederland

Begin mijn eerste mening al enigszins te herzien. Zojuist herluisterd (niet in de zon, het regent hier...) en waardeer het al stukken beter. Niet dat het nou direct zo geniaal is. Kan wel eens een groeiertje zijn.

Merkwaardig. Bij de eerste luisterbeurt zag ik eerlijkheidshalve zelfs geen potentie voor een hoge score, maar 5-7 luisterbeurten verder blijkt het een geweldig album. Enige wat ik erop kan aanmerken is dat de kwaliteit van deze cd ook direct haar achilleshiel is. Het is knap dat geen enkel nummer ver onder het gemiddelde niveau van de cd als geheel zit, maar er is ook geen track die zich boven de rest verheft.

4.5*; heerlijke, tussen donkere en zomerse tonen varierende, minimal.

Nadat ik Trentemoller en Bookashade had gekocht, kreeg ik op A****n de tip om ook Boratto aan te schaffen. De hoogespannen verwachtingen worden niet helemaal waargemaakt. Trentemoller vind ik spannender en dreigender, soms minimalistischer en datzelfde geldt ook voor Bookashade (strakker). Misschien vind ik de vocale track van dit album nog wel de beste.

Oja, niet opzetten onder het autorijden vooral niet op A12 en A2 (trajectcontroles), met dit soort muziek ga je automatisch gas geven.

Ik draai 'm inmiddels al maanden grijs: de Gui Boratto-remix van Silverlake Pills. Magnifiek sprankelende muziek, 5*

Ik had 'm al een hele tijd in mijn bezit maar nooit geluisterd. Vanacht voor het eerst. Dan blijkt het een geweldige minimalplaat te zijn. Ik raak mezelf er helemaal in kwijt.
Deze gaat zeker vaker beluisterd worden...

dit album begint sterk maar kakt na het midden helaas wat in. xilo en beautiful life komen daardoor ook minder goed uit de verf dan zou moeten. beautiful life is wel een beetje uitgekauwd, maar bevat voor mij wel het ultieme festivalgevoel van gras,bier, zon, muziek, en blije feestende mensen.
een classic vind ik het niet echt, maar er staan een aantal goede tracks op, wat samen met alle herinneringen 4 sterren oplevert.

Acrostico
Zalige track
om helemaal weg te dromen
Verder is dit album zonder twijfel van hoog niveau

Te veel nummers van deze plaat kunnen mij niet boeien en vind ik eerder irritant dan lekker. Maar de overige nummers (ongeveer de helft) vind ik dan weer heerlijk. Het is dus echt zo'n 3,5 ster geval voor mij.

Ben echt niet bekend in deze muziekhoek, maar een nummer als Mr. Decay kan volgens mij iedereen bekoren. Dit smaakt en kraakt.

Waarom besef ik nu (jaren later) pas dat dit geweldig is? Erg veelzijdig en geïnspireerd album.

En weer verhoogd, zit geen mindere track op.

Beautiful Life kan ik de hele dag op repeat zetten. Acrostico ook zalig nummer. Gui Boratto blijft voor mij nog altijd een held!

Wat een heerlijke plaat!
Heel fijn opgebouwd, luistert lekker weg!

Toch maar in mijn top 10. Ik zet dit ongemerkt zovaak op Het blijft altijd mooi en verveelt me niet.

Dit is zeker een mooi album van Gui borrato

Je hebt trouwens een zeer gevarieerde top 10, leuk om te zien

Dankje, al vind ik het lastig om echt een top 10 te maken. In elk genre heb ik albums die ik prachtig vind en die kan je jammer genoeg niet in een top 10 kwijt.

Voor mij een beetje een wisselvallige plaat. Mr. Decay is een leuk nummer, maar verder verder boeit de plaat met tot en met nummer acht niet echt. Het is wel oke, prima nummers allemaal, vooral geschikt voor studeren, maar niets écht goeds, voor meer dan 4* waard. Acróstico tot en met The Verdict vind ik dan weer een stuk beter, met name Beautiful Life en The Verdict. Al met al een prima plaat, maar te veel van hetzelfde voor een hoger cijfer.

Zie ik nou goed dat niemand op The Blessing heeft gestemd? Bij deze dan. Ultiem heerlijke minimalistische tunneltechno. En na Beautiful LIfe zeker het beste nummer.

Ik vind dit een verrassend consistent en aangenaam techno / house album. Vaak als producers binnen dit genre een full length releasen weet het me eigenlijk niet te boeien en grijp ik liever terug naar de EP's, singles, en sets, maar dit album bewijst wel sterk het tegendeel.

Weet iemand nog meer albums die hier op lijken?

Booka Shade - Movements kun je wellicht ook wel waarderen.

Voor de liefhebbers - deze zomer draait Gui Boratto zijn album Chromophobia live (inclusief vleugel en piano) op het Draaimolen festival te Tilburg!

Na een jaar of 10 weer eens opgezet maar van de glorie is helaas weinig over wat mij betreft. Het was voor mij een mooi vertrekpunt in house/technoland maar komt inmiddels een beetje als een kauwgumballen-variant op me over. Beetje braaf en gedateerd helaas.. maar evengoed hele mooie herinneringen aan zijn afsluiting van een Kompakt Total avond in Keulen rond die tijd; die veranderen niet

Ik vind hem fijn, ben niet enorm thuis in de Techno scene maar dit luistert lekker weg.
Ben meestal meer van zwaardere beats en minder bliepjes en geluidjes maar op deze plaat stoort het me niet echt.
4*