Beck - Sea Change (2002)
mijn stem
368 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Geffen
-
The Golden Age (4:36)
-
Paper Tiger (4:35)
-
Guess I'm Doing Fine (4:49)
-
Lonesome Tears (5:37)
-
Lost Cause (3:47)
-
End of the Day (5:03)
-
It's All in Your Mind (3:05)
-
Round the Bend (5:15)
-
Already Dead (2:58)
-
Sunday Sun (4:44)
-
Little One (4:26)
-
Side of the Road (3:23)
-
Ship in a Bottle * (3:12)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
52:18
(55:30)
0
geplaatst: 17 september 2009, 12:09 uur
Tompie schreef:
Het relatief laag gemiddelde voor deze plaat (3.75) heeft volgens mij als oorzaak dat je er ofwel wild van bent ofwel helemaal niet.
Voor mij zal dit wellicht altijd zijn onovertroffen plaat blijven.
Het relatief laag gemiddelde voor deze plaat (3.75) heeft volgens mij als oorzaak dat je er ofwel wild van bent ofwel helemaal niet.
Voor mij zal dit wellicht altijd zijn onovertroffen plaat blijven.
De stemverdeling zegt dat de meeste mensen het gewoon een zo-zo album vinden.
Daar reken ik mezelf echter niet bij. Het was voor mij liefde op het eerste zicht met Sea Change. Twaalf prachtige melancholische popnummers met straight-to-the-soul lyrics van mr Hansen die me meer dan eens doen terugdenken aan het werk van Nick Drake.
Beck schreef dit album na een serieuze break-up. Ergens geeft het wel een wrang gevoel om zo te genieten van 's mans leed, maar wat is het toch oh zo mooi. Hier en daar balanceert Sea Change op het randje van het zielige zelfmedelijden, maar gaat er gelukkig nooit over. Uiteindelijk slaagt Beck er hier in, meer dan ooit te voor, een sfeerplaat te maken die de luisteraar weet te raken. Het hoogtepunt komt met Little One, een echt bittersweet nummer.
Drown, drown
Sailors run aground
In a sea change nothing is safe
Strange waves/Push us every way
In a stolen boat we'll float away
Sailors run aground
In a sea change nothing is safe
Strange waves/Push us every way
In a stolen boat we'll float away
Hulde aan Beck voor dit tijdloze document van hartzeer!
0
geplaatst: 27 januari 2020, 13:28 uur
Ik denk toch wel de meest dierbare plaat van Beck voor mij. Mooi melancholisch, melodieus, bedachtzaam, met de nodige Gainsbourg psychedelica. Odelay is ook dierbaar, maar totaal onvergelijkbaar.
* denotes required fields.