Anna von Hausswolff - Dead Magic (2018)

Plaat, tour, mooie vooruitzichten.
Alleen die naargeestige hoes ...

Als de muziek even naargeestig is, ben ik zeker geïnteresseerd.

Dit oogt als een goedkope blackmetal hoes. We zijn Chelsea al kwijt geraakt aan de ijzerboer

Ah, de ijzerboer. Zo waar een nog grotere versierder dan de melkman.

Kijk ik naar uit!

Ben hier ook zeer benieuwd naar!

Indringend plaatje.

Als de The Mysterious Vanishing of Electra indicatief is voor de kwaliteit van dit album, dan zou dit maar zo een eindejaarslijst-kandidaat kunnen zijn

Niet te metal?

Geen idee, ken geen metalplaten.

Wil je een paar tips? Misschien gaat er een wereld voor je open

Nee, want dan slaan mijn oren dicht.

Anna von Hausswolff wist me enorm te imponeren als voorprogramma van Efterklang (april 2013).
Ik moest en zou haar ook met een eigen optreden zien, nou die wens werd al snel vervuld omdat Rotown blijkbaar ook enorm onder de indruk was en haar in september datzelfde jaar voor een eigen optreden boekte. Snoeihard, maar hoe betoverend was dat.

Net als haar album Ceremony welke een verpletterende indruk op me maakte. Misschien iets té veel, want hoe goed ik opvolger The Miraculous ook vond, het wist het niet te halen bij Ceremony.
Met enige voorzichtigheid keek ik dan ook uit naar Dead Magic. Zou het nog donkerder worden? Harder misschien? The Mysterious Vanishing of Electra was het voorproefje eind 2017. Een lastige. Mooi, maar nog niet overtuigend genoeg voor mij. En er staan maar vijf nummers op.

Laat ik zeggen dat opener The Truth, the Glow, the Fall, dat ruim 12 minuten duurt, er alvast goed inkomt. Naar Hausswolff-begrippen niet eens zo loodzwaar. Pompeus is het nog steeds, maar het heeft ook wel iets lichts, het sprookjesachtige kan de horror bedwingen in dit nummer, maar na 8 minuten gaat de draaikolk zich weer roeren en duikt Alice in Wonderland de diepte in. Alsof Sigur Rós zich ermee is gaan bemoeien en Jonsí ineens zijn hoge tonen niet meer weet te bereiken. Anna lukt het om er uiteindelijk toch een naargeestig sfeertje aan te verbinden.

The Mysterious Vanishing of Electra is dan het nummer dat volgt. Alsof er een gothic western van start gaat. Het nummer valt binnen de context van het album veel beter op z'n plaats dan als losse, vooruitgesnelde opwarmer. Anna is sowieso van het tijd nemen in haar nummers, dus het werkte niet wat mij betreft. Gelukkig doet het dat nu wel degelijk. We kennen het inmiddels, een gevaar voor haar stijl zoals ze die op dit moment hanteert, maar voorlopig komt ze nog steeds goed weg met haar uithalen en loodzware, pompende klanken.

Iedereen die niet van bombast houdt is inmiddels al wel afgehaakt. Ugly and Vengeful is het volgende, tevens langste nummer van het album (meer dan een kwartier). Dat moet haast wel een flink muzikaal avontuur gaan worden.
Anna neemt in elk geval de tijd om dit nummer op gang te laten komen met een wat mistig intro. Een intro dat lang duurt en dan heel kalm gevolgd wordt door toevoeging van zang en dan weer gevolgd door dat loodzware orgel inclusief gitaarpartijen en rollende drums. Pas na tien minuten komt de vaart erin. Hoe knap is het dat ze je al die tijd toch weet te boeien.

Zonder dat je er erg in hebt zitten we dan in The Marble Eye. Een instrumentale track met de orgel uiteraard in de hoofdrol. De opmaat voor afsluiter Källans Återuppståndelse.
De wat minder zware toon van de opener keert hier terug. Er is licht aan het einde van de donkere tunnel. Daarmee zeg ik niet dat het één en al vrolijkheid is geworden. Het is meer de klankkleur die wat helderder is. Jammer dat het nummer, en daarmee het album, een beetje als een nachtkaars uitgaat door het wat abrupte einde. Anna klinkt hier berustend en het is alsof haar nummer ingevuld wordt als zijnde een schilderij dat bijna af is. Een wonderlijk palet dat de luisteraar toch wel wat vermoeid achterlaat.

Dat laatste kan op verschillende manieren: of je bent knock-out door de muzikale tour de force welke je hebt ondergaan, je moet alle indrukken een plek geven, of het was echt allemaal een beetje too much. Dat laatste zal niet opgaan voor de kenners. Die weten nu wel wat ze kunnen verwachten en ze krijgen het.

Anna slaagt er wederom in om te imponeren. Het zal nog wel even wat tijd vragen om echt goed te kunnen inschatten hoe ik het nu echt vind t.o.v. bijvoorbeeld Ceremony. Maar zo op zichzelf staand: petje af.

zo die komt even binnen! zwaarmoedig, en af en toe wat naargeestig maar wel heel erg goed! Heb de plaat nu een x of 4 beluisterd en ik vind het toch wat moeilijk te beoordelen. Alle nummers zijn van een hoog niveau en anna is een begenadigd zangeres, maar ondanks dat ik het zeker erg goed vind, kwam ik er soms moeilijk doorheen door de erg duistere ondertoon. Wel zeker een groei plaat, voor nu toch wel al 4 sterren

Mooi album waarbij het kerkorgel (eindelijk) wat minder prominent aanwezig is dan op haar voorgaande albums, maar Anna moet oppassen niet als Liza Gerrard te gaan klinken.

Als de Gladiator soundtrack (en andere film soundtracks) je voornaamste referentiepunt is naar het werk van Gerard snap ik je zorg. Zo niet, laat Anna alsjeblieft naar Gerard gaan klinken . Maar hee, dat ben ik...

Dead Magic is een ronduit heftig album, waarmee Von Hausswolf bevestigt een van de beste artiesten van dit decennium te zijn. Origineel, Intens, loodzwaar doch vederlicht, verwrongen doch toch ook weer beeldschoon. Ik durf het woord meesterwerk wel in de mond te nemen voor zo'n ronduit geweldige plaat.

Vergeleken met dit album mist 'Ceremony' focus. Geen verkeerde plaat hoor, Het toonde al veel potentie(edit: zeker een nummer als Deathbed). Het liet echter ook zien dat het muzikale zelfvertrouwen ontbrak om de duistere momenten dieper uit te werken. Ja, deze plaat is soms luid en hard, maar zeer zeker ook dynamisch. Jouw kritiek doet me verder wat denken aan die van Hank Keller van de BBC jegens Pink Floyd. Achteraf gezien was dat tekenend voor de oude generatie die de nieuwe generatie muzikanten simpelweg niet meer snapte. Rest mij nog om te zeggen dat sommigen wel heel makkelijk met betitelingen als 'pompeus' en 'pretentieus' komen als een artieste eens haar bakens verzet.

Edit:
En over het naamwoord geweld in geweldig. Ja, dit is een op momenten woeste en boze plaat. Niks mis mee! Verbaast mij overigens niks, aangezien Anna ook liefhebber is van de muziek van Burzum. Een snufje blackmetal is zeker onderdeel van het beslag.

Edit, Edit:
Mjuman, jammer dat je zo lichtgeraakt reageert op constructieve kritiek op jouw bericht. Ik vond de motivatie enkel niet zo sterk, zeker door het aanhalen van millenials als referentiepunt (daar sloeg ook deels de Hank Keller-verwijzing op)

Anna von Hausswolff - Dead Magic
Ik ben het niet altijd met The Needle Drop eens, maar hier vat hij mijn gedachten toch erg mooi samen.
Mijn score zou een puntje hoger uitkomen(9 i.p.v een 8 ).

Prima plaat, vooral Ugly and Vengeful is geweldig. Eindejaarsmateriaal

Off-topic bericht verwijderd.

Een absoluut meesterwerk wat Anna hier ten gehore laat brengen, het is echt betoverend en meeslepend. Kan niet wachten tot ze weer in Nederland is, moest vorige maand helaas verstek laten gaan maar de volgende keer ben ik er zeker bij. Inmiddels ook een plekje in mijn top 10 gegeven, twee keer zelfs (samen met The Miraculous). Ben zelfs de eerste zie ik, onbegrijpelijk.

Wát een fantastisch album blijft dit toch. Indringend, intens. Beste album van 2018 voor mij tot nog toe.

Dit is fantastisch inderdaad. Meeslepend. Episch. Ze neemt je mee het heelal in, of juist naar de onderwereld. Het is magisch maar tegelijkertijd naargeestig. Live nog indrukwekkender.

Ik wil eenieder hier ook haar (moeilijk te verkrijgen) debuutalbum aanraden. Dat blijft toch mijn favoriet. Heel anders dan dit maar even prachtig.

Mooie stem, sterke sfeer, maar ik blijf toch wat missen. Dit genre is me toch wat te minimalistisch.

Album van het jaar voor mij.

Chelsea Wolfe?

Ugly and Vengeful komt hier elke keer weer erg binnen. Prachtig!

en nog veeeel meer interessante namen.
Ze heeft een zeer goede muzieksmaak, menig MuMe-lid zou hier nog van kunnen leren

Ben en raak nog steeds meer onder de indruk van Dead Magic,een plaat die mijn aandacht trok door de wat onheilspellende hoes en de gevaarlijk klinkende naam.Verder had ik nog nooit iets van haar gehoord maar dat donkere sfeervolle trekt me wel en platen die je door de nacht heen helpen kun je nooit genoeg hebben.
Bij licht is het vooral het prachtige en meeslepende The Mysterious Vanishing of Electra dat me kan bekoren maar na zonsondergang is het één groot mysterieus en bezwerend geheel.
Dead magic waar ik wel wat raakvlakken met onder andere Dead can dance,Björk,Diamanda Galas en Kate Bush in terug hoor,hoewel ik tevens vind dat Anna von Hausswolff een eigen geluid heeft,zal hoogstwaarschijnlijk bij mij nog wel in waardering gaan stijgen maar het zal ook bij dit éne album blijven .Dat lijkt me wel genoeg.