Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)

Nog een stuk beter dan het al sterke debuut, haar definitieve album en een meesterwerk dat hier niet op waarde wordt geschat.
Ontdaan van alle toeters en bellen heeft men hier terecht gekozen voor een kale klankkleur, waardoor de pracht van haar stem en de songs nog meer naar voren komt. Alle 10 songs zijn zeer sfeervol en expressief gezongen.
Bovendien staat hier niet één mindere song op, vooral het door Prince geschreven "Nothing Compares 2U" dat een nr.1-hit werd, "Feel So Different" en "Three Babies" zijn prachtig.

Black Boys On Mopeds en Last Day Of Our Acquiantance zijn werkelijk schitterend.
Veel mooier dan dat kan bijna niet.

Alleen jammer Sinéad nooit een heel album zo'n hoog niveau kan houden.

Ook op The Lion & Cobra worden geniale nummers als Drink Before The War en Just Like U Said it Would Be afgewisseld met ondingen als I Want Your Hands On Me.

Ook dit album bevat van die missers.

Ik prefereer The Lion & The Cobra, maar ook dit is een erg mooi album. Natuurlijk haar geweldige versie van Nothing compares 2U, maar ook de meeste andere nummers zijn erg sterk (al zitten er zoals de bovenstaande reactie eigenlijk ook al zegt) twee of drie mindere tracks op.

verbazingwekkend dat deze prachtige plaat zo matig scoort. Op een enkel iets minder sterk liedje na, staan de songs bol van de emotie en verstilde schoonheid. Op naar de herwaardering. Sinead was top of the bill in het begin van het decennium waarin deze plaat het licht zag

Dit monumentje heeft middels de uitgave van een 2CD special edition, de eer gekregen die het verdient.. Tijdloze prachtplaat. Nog fraaier dan het debuut en ook later niet meer geevenaard...

En wat is er te vinden op de 2e cd dan?

Erg goed album, met allemaal mooie nummers. En in Nederland hebben we het altijd over "de traan van Maxima' maar geef mij maar "de traan van Sinéad" op de clip Nothing Compares 2U. Jammer dat haar carriere wat verzandde. Desondanks heeft ze erg mooie cd's gemaakt na dit album, maar deze blijft toch haar beste.

Machtig mooi album, voor mij haar beste; The Emperor's New Clothes als absoluut topnummer!
Haar vroegere elpees zoals deze zijn "spannender" dan haar meer recent werk, zoals bij zovele artiesten....het recente werk klinkt minder urgent, dat heb je potdorie met de meeste artiesten...

Dan vind ik het vreemd dat dit album zo laag scoort, minder dan haar laatste 2 albums. Dit is echt Sinéad O'Connor op haar best en "The Emperor's New Clothes" vind ik ook een topnummer, alle 10 trouwens.

b-kantjes van singles, singles die niet op het album stonden, niet eerder uitgebrachte nummers en een paar livenummers

Een mooi album, van een jonge dame, die destijds wel wat had met heilige huisjes. De laatste jaren leeft ze wat meer teruggetrokken uit de muziekbusiness, maar dit plaatje zit prima in elkaar.
Tuurlijk met de hit en de traan van 1990, nl. Nothing Compares 2U.
Maar I am stretched on Your grave -prachtige titel trouwens-, The Emporor's New Clothes en I do not want what i haven't got, etaleren haar aparte stem geluid met verve.
Daarnaast zijn Three Babies en The last day of our Acquaintance ingetogen liedjes. Sommige titels zouden zo door Morrisey bedacht kunnen zijn. Die heeft daar ook een handje van.
Klikt niet gedateerd en kan nog steeds mee met de beste. Mooie hoes ook. Prachtige ogen.

deze plaat krijgt bij lange na niet wat haar toekomt. Vergeet even een hele sores om haar heen en de keren dat zij de media haalde met andere zaken dan haar muziek en zet de focus even op wat zij heeft te zeggen. Luister naar haar "i talk but you won't listen to me" in "The last day of our acquaintance". De machteloosheid is al het verdriet voorbij en zelfs nu wordt zij niet gehoord. Allemaal luisteren en daarna allemaal stemmen.

Had ik bij deze allang gedaan en vorige week nog andere cd's uit de vergetelheid proberen te halen, maar Sinéad O' Connors is blijkbaar "not done" bij onze MuMe-vrienden

met een stemgemiddelde van 3.57 valt dat nogal mee lijkt mij zo

Prachtig album dat ik met de jaren regelmatig ben blijven draaien. Vandaag de 2CD versie (bonusdisc) gekocht.
Ik vind dit Sinead's meest fraaie album, vol beleving en naar verluidt ook haar meest persoonlijke werk.

toch maar weer eens een stukje schrijven voor dit prachtige album, dat haar meest persoonlijke en fraaiste is (ik sluit aan bij Crush). Hierna volgden enkele albums die zeer zeker niet slecht zijn maar hier blijft de aandacht scherp, is het niveau consistent en hier staat persoonlijk leed de politieke statements in de weg. Want daar ging zij later zich mee bezig houden en kennelijk wist zij dat minder goed muzikaal vorm te geven dan het leed dat haar ten tijde van het opnemen van dit album wel lukte. Dat was hoorbaar geen leuke tijd maar het leverde een prachtplaat op.

3,61 sterren, tja... alleen met Three Babies veegt ze elke moderne zangeres van tegenwoordig al van de kaart: kippevel, door merg en been. Zeker een ondergewaardeerd album hier, dit is echt een topplaat van Sinéad. Dit is van een klasse die je nergens ooit meer hoort. En dat was Sinéad ook en zo is het en niet anders.

Ik had hem lang niet gehoord, maar ben nog steeds verliefd op de pure schoonheid van de nummers op dit album.

sinead's mooiste plaat en 1 van mijn alltime favouriten. er staat GEEN ENKEL minder nummer op dit album! feels so different is prachtig, I am stretched.. een uniek nummer en dan ook nog zo goed. en dat gaat dan zo het hele album door. kwetsbaarheid en frustratie klinkt door in sinead's stem. ze brak op dit moment met haar manager waar ze een sterke relatie mee had. dit album is zo sterk en prachtig, nauwelijks te geloven! geen vrouw heeft een mooier album afgeleverd. dit is klasse

sorry, verkeerde smiley erbij. oeps

Dankzij Paul's shopje nu ook op vinyl..... qua geluid niet echt meerwaarde t.o.v. de cd maar die hoes.... mooi natuurlijk en gelijk besef ik dat dit album toch echt een halfje erbij hoort te hebben: wat een schitterende nummers staan hier toch op.

Prince heeft Nothing Compares 2 U na het grote succes zelf weer in zijn live repertoire gezet maar helaas voor hem: Sinéad is niet te evenaren (het origineell van The Family is zelfs matig)

Ruim drie jaar terug ook al eens bij dit album wat geschreven. Het aantal stemmen is gelukkig gestaag toegenomen. Destijds was de waardering een heikel punt en ook in dat opzicht ontwikkeld het zich positief. Maar voor het overige blijft de waardering voor deze plaat karig. Fenomenaal is een te groot woord voor deze uitstekende plaat waarvan vooral de beelden van een huilende O'conner zijn blijven hangen, en dat is jammer want de plaat staat vol met goede songs.

Nog beter dan het toch al geweldige debuut.

I Do Not Want What I Haven't Got

Een uitspraak van Sinéad O'Connor luidt: I could stand in the street and sing and get enough to
pay the bills. I don't need millions of dollars.

En voor een wereldartiest leeft ze ook echt sober, zag ik eens op televisie. Wat een gezellig huis-
houden met al die kinderen. Ik denk niet dat een programma als MTV Cribs ooit bij haar langs
zal gaan. Wat valt er te zien? Een oude stoel. Een asbak vol peuken.

Deze had ik ook nog idd.Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik dit niet veel meer beluister.Op zich geen verkeerde plaat ,maar ik heb er het geduld niet meer echt voor.Nothing Compares 2 U kan ik al jaren niet meer horen.Voor de rest een degelijk album zonder enorme uitschieters ,al is The Last Day Of Our Acquiantance wel erg mooi.3 en halve ster

Ondanks dat ik "Nothing compares 2 U" een verschrikkelijk nummer vind, was ik toch nieuwsgierig naar deze plaat. Zo vond (en vind) ik The emperor's new clothes een prima nummer en eigenlijk zijn alle up-tempo nummers wel oké. Zodra het tempo gedrukt wordt, krijg ik irritatie-vlekken in mijn nek. Ik het vind het te weinig spannend en ik ben geen fan van Sinead's stem. Zingen kan ze natuurlijk wel maar om de een of andere reden irriteer ik me behoorlijk aan haar stemgeluid op dit album.

Op de bonusversie staat overigens een prachtige live-versie van Troy, dat dan weer wel.

Grappig dat iemand die de stemmen van Bob Dylan, David Byrne, Lou Reed, Nico, John Lennon en Billy Corgan in zijn persoonlijke top 10 heeft staan, de stem van O'Connor niet kan aanhoren.

Dit is een imposant album , nog net iets beter dan haar debuutplaat.
Wilde ze op The Lion & The Cobra haar agressie nog wel eens ventileren , op dit album komt ze louter breekbaar en ingetogen over.
Het begint al met de prachtige opener Feel So Different gevolgd door het ( tekstueel ) wanhopige I Am Stretched On Your Grave.
Voor de rest geen zwakke broeder te bespeuren, enkel het titelnummer/afsluiter vind ik wat minder.
De " rustige " nummers Three Babies, Black Boys On Mopeds & You Cause As Much Sorrow zijn de uitschieters voor mij op dit album.

helemaal mee eens, was deze site er eerder geweest dan had zij veel malen meer punten gehad en misschien wel in de top 250 gestaan, net zoals The Black Crowes.

Wat werd de single Nothing Compares 2 U goed verkocht.
Ik was rond die tijd bij de plaatselijke platenboer tussen de elpees aan het snuffelen, en drie keer kwam er iemand binnen die vroeg naar dat liedje van dat kale huilende meisje.
Natuurlijk is Nothing Compares 2 U een mooi door Prince geschreven nummer, welke Sinéad helemaal naar haar hand weet te zetten, maar het is absoluut niet het hoogtepunt van I Do Not Want What I Haven’t Got.
Het album begint namelijk met het beste wat ze ooit gemaakt heeft.

Feels So Different.
Dit nummer vind ik muzikaal gezien vergelijkbaar met Forbidden Colours van David Sylvian.
Dezelfde dramatiek in dit lied.
Eigenlijk begint het met een soort van gesprek met God.
Verbitterd vraagt ze zich af waarom ze zich opeens zo anders voelt.
Begrijp de impact van deze Ierse jonge vrouw.
Voor haar zou het katholieke geloof altijd een grote impact in haar leven behouden.
Eind jaren 90 wordt ze zelfs tot priester gewijd.
Maar er blijft een twijfel.
Honderd procent staande achter haar geloofsovertuiging.
Zero in het vertrouwen in de paus.
Feels So Different laat een gefrustreerde, depressief persoon horen.
Als opener zou het eerder op Universal Mother passen.
Een album waarbij eigenlijk voornamelijk haar liefde voor haar zoon Jake haar staande hield.

I Am Stretched On Your Grave is oorspronkelijk een oud 17 eeuws Iers gedicht genaamd Táim sínte ar do thuama, maar zou hier in haar versie goed over haar overleden moeder kunnen gaan.
De verstandhouding met haar was niet geweldig, zeg maar gerust slecht te noemen, en als ze dan in het eind van Sinéads pubertijd door een tragisch auto ongeluk om het leven komt, dan kan ik mij goed voor stellen dat je veel vragen hebt.
Vragen zonder antwoorden.
De beat bij dit nummer is hetzelfde als die van Justify My Love van Madonna, welke uiteraard oorspronkelijk afkomstig is van Security of the First World van Public Enemy.
Deze is weer te herleiden tot The Funky Drummer van James Brown.
De ene traditional vult de ander aan.

Three Babies, die volgden inderdaad nog, ze zou uiteindelijk vier kinderen krijgen, waardoor dit lied een soort van profetische waarde krijgt.
Gezongen met het ultieme gelukkige moedergevoel.

Na het vrolijk huppelende The Emperor's New Clothes, de Mandinka van dit album, zal ik maar zeggen krijgen we het meer ingetogen Black Boys on Mopeds.

Nothing Compares To You, waarschijnlijk de mooiste Prince cover ooit, al komt Manic Monday van Bangles ook aardig in de buurt.

Om dan vervolgens dat pistoolschot te horen aan het begin van Jump In The River heeft iets vreemds, maar ik stoor me er niet aan.
Moet er eigenlijk altijd wel om lachen.
Gaat dit nummer nu over het tot in de dood blijven volgen van een geliefde, of over een in waanzin tot zelfdoding handelende afgewezen minnaar?
Ik kan namelijk beide standpunten wel uit de tekst halen.

Vervolgens bijna fluisterend de diepte in gezogen worden bij You Cause as Much Sorrow (soms moet je een leuk bruggetje vinden om het verhaal voort te zetten).
Dat kenmerkende van de overslaande stem is hier ook weer aanwezig.
Alleen Dolores O'Riordan van The Cranberries heeft iets soort gelijks.
Zal wel typisch Iers zijn.
De een stoort zich er aan, ik hou er wel van.

The Last Day of Our Acquaintance is ook prachtig gezongen, maar dit soort liedjes heeft Sinéad genoeg.
Ik hoor liever meer wanhoop of juist de felheid; een combi van beide is ook prima.
De versnelling, en toevoeging van instrumenten naar het einde toe geeft het extra aan het geheel.

Afsluiter I Do Not Want What I Haven’t Got klinkt als een gedragen gebed, opgenomen in een volle kerk, waarbij iedereen verstild luistert naar de preek van de week.
Een prima afsluiter, waarin voor mij het eerder aangehaalde thema geloof weer in terug komt.

Jammer dat vervolgens de aandacht verzwakte; inclusief bij mij.
Vergeet Am I Not Your Girl? en beschouw Universal Mother als de waardige opvolger.