Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)

Voor mij een van de meest interessante zangeressen die we tot nu toe gehad hebben. Heb me vaak verbaasd over haar "acties" en vaak afgevraagd waarom ze precies zulke dingen deed. Het antwoord is: verzet. En een ieder doet dat op zijn eigen manier natuurlijk, maar Sinead was wel heel erg expressief.

Neemt niet weg dat ik dit album na 16 jaar nog steeds de volle 5 sterren geef en waarom? Nummers als Nothing Compares 2 U, The Emperor's New Clothes, Three Babies en zeker Black Boys on Mopeds kunnen niet kapot. En erg scherpe teksten ook. Tevens vind ik dit een van de mooiste vrouwen ooit Kijk maar eens naar de clips van Emperor en Nothing, dan snappen jullie het wel (denk ik). Prach-ti-ge ogen!

Wat werd de single Nothing Compares 2 U goed verkocht.
Ik was rond die tijd bij de plaatselijke platenboer tussen de elpees aan het snuffelen, en drie keer kwam er iemand binnen die vroeg naar dat liedje van dat kale huilende meisje.
Natuurlijk is Nothing Compares 2 U een mooi door Prince geschreven nummer, welke Sinéad helemaal naar haar hand weet te zetten, maar het is absoluut niet het hoogtepunt van I Do Not Want What I Haven’t Got.
Het album begint namelijk met het beste wat ze ooit gemaakt heeft.

Feels So Different.
Dit nummer vind ik muzikaal gezien vergelijkbaar met Forbidden Colours van David Sylvian.
Dezelfde dramatiek in dit lied.
Eigenlijk begint het met een soort van gesprek met God.
Verbitterd vraagt ze zich af waarom ze zich opeens zo anders voelt.
Begrijp de impact van deze Ierse jonge vrouw.
Voor haar zou het katholieke geloof altijd een grote impact in haar leven behouden.
Eind jaren 90 wordt ze zelfs tot priester gewijd.
Maar er blijft een twijfel.
Honderd procent staande achter haar geloofsovertuiging.
Zero in het vertrouwen in de paus.
Feels So Different laat een gefrustreerde, depressief persoon horen.
Als opener zou het eerder op Universal Mother passen.
Een album waarbij eigenlijk voornamelijk haar liefde voor haar zoon Jake haar staande hield.

I Am Stretched On Your Grave is oorspronkelijk een oud 17 eeuws Iers gedicht genaamd Táim sínte ar do thuama, maar zou hier in haar versie goed over haar overleden moeder kunnen gaan.
De verstandhouding met haar was niet geweldig, zeg maar gerust slecht te noemen, en als ze dan in het eind van Sinéads pubertijd door een tragisch auto ongeluk om het leven komt, dan kan ik mij goed voor stellen dat je veel vragen hebt.
Vragen zonder antwoorden.
De beat bij dit nummer is hetzelfde als die van Justify My Love van Madonna, welke uiteraard oorspronkelijk afkomstig is van Security of the First World van Public Enemy.
Deze is weer te herleiden tot The Funky Drummer van James Brown.
De ene traditional vult de ander aan.

Three Babies, die volgden inderdaad nog, ze zou uiteindelijk vier kinderen krijgen, waardoor dit lied een soort van profetische waarde krijgt.
Gezongen met het ultieme gelukkige moedergevoel.

Na het vrolijk huppelende The Emperor's New Clothes, de Mandinka van dit album, zal ik maar zeggen krijgen we het meer ingetogen Black Boys on Mopeds.

Nothing Compares To You, waarschijnlijk de mooiste Prince cover ooit, al komt Manic Monday van Bangles ook aardig in de buurt.

Om dan vervolgens dat pistoolschot te horen aan het begin van Jump In The River heeft iets vreemds, maar ik stoor me er niet aan.
Moet er eigenlijk altijd wel om lachen.
Gaat dit nummer nu over het tot in de dood blijven volgen van een geliefde, of over een in waanzin tot zelfdoding handelende afgewezen minnaar?
Ik kan namelijk beide standpunten wel uit de tekst halen.

Vervolgens bijna fluisterend de diepte in gezogen worden bij You Cause as Much Sorrow (soms moet je een leuk bruggetje vinden om het verhaal voort te zetten).
Dat kenmerkende van de overslaande stem is hier ook weer aanwezig.
Alleen Dolores O'Riordan van The Cranberries heeft iets soort gelijks.
Zal wel typisch Iers zijn.
De een stoort zich er aan, ik hou er wel van.

The Last Day of Our Acquaintance is ook prachtig gezongen, maar dit soort liedjes heeft Sinéad genoeg.
Ik hoor liever meer wanhoop of juist de felheid; een combi van beide is ook prima.
De versnelling, en toevoeging van instrumenten naar het einde toe geeft het extra aan het geheel.

Afsluiter I Do Not Want What I Haven’t Got klinkt als een gedragen gebed, opgenomen in een volle kerk, waarbij iedereen verstild luistert naar de preek van de week.
Een prima afsluiter, waarin voor mij het eerder aangehaalde thema geloof weer in terug komt.

Jammer dat vervolgens de aandacht verzwakte; inclusief bij mij.
Vergeet Am I Not Your Girl? en beschouw Universal Mother als de waardige opvolger.

Deze hoorde vandaag bij mijn kringloopoogst (er lagen vier exemplaren!). Luister er nu naar. Voor het eerst in zeker 20 jaar en wat ik ergens in mijn guts al vermoedde blijkt waar. Sinead wordt door haar gedrag en door die allesoverheersende prince-hit (niks mis mee, maar bepaald niet het hoogtepunt hier en nogal doodgedraaid) onderschat. Nummers als Three Babies en The Last Day of Our Acquaintance zijn echt schitterend. In elk geval hebben we in Nederland nog Troy van het debuut, dat was nergens anders een hit en is hier misschien wel een grote klassieker dan Nothing Compares 2u, en terecht. Nu nog het debuut bij een kringloop vinden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven’t Got (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven’t Got (1990)
Sinéad O'Connor bereikte haar creatieve piek met het geweldige I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990, waarop de uitstekende songs worden opgetild door de fascinerende en ontroerende stem van de Ierse muzikante

Sinéad O'Connor maakte na haar eerste twee albums nog maar weinig muziek die er echt toe deed, maar die eerste twee albums zijn ook wel ontstellend goed. Met name I Do Not Want What I Haven’t Got, het in 1990 verschenen tweede album van de Ierse muzikante, staat vol met geweldige songs. Het is het album van de wereldhit Nothing Compares 2 U, maar dat is zeker niet de sterkste track. De songs op I Do Not Want What I Haven’t Got zijn stuk voor stuk fraai en bijzonder ingekleurd, maar het is de stem van de Ierse muzikante die er zo’n goed album van maakt. Sinéad O'Connor werd vervolgens helaas wat vergeten, tot haar trieste dood, maar wat is dit nog altijd een geweldig album.

De dood van Sinéad O'Connor leverde de afgelopen dagen een stortvloed aan reacties op, waarin de Ierse muzikante uiteraard vooral werd geëerd en geprezen. Dat lokte helaas ook weer een heleboel negatieve reacties uit, waarin moeilijk werd gedaan over het plaatsen van foto’s uit de gloriejaren van de eigenzinnige muzikante en een ieder die iets positiefs schreef over Sinéad O'Connor hypocrisie werd verweten omdat er de afgelopen decennia vooral negatief over haar werd geschreven.

Ik was enigszins verbaasd dat ik zelf nog behoorlijk positief heb geschreven over het in 2014 verschenen I'm Not Bossy, I'm the Boss, dat nu helaas de zwanenzang van Sinéad O'Connor is geworden. Het is een album dat ik sindsdien nooit meer heb beluisterd en dat echt veel minder is dan de eerste twee albums van de muzikante uit Dublin. Het is misschien nog wel net wat beter dan de andere albums die Sinéad O'Connor tussen 1992 en 2012 uitbracht en die vooral flink teleurstelden.

Er was daarom lange tijd helaas weinig positiefs te melden over de muzikale verrichtingen van de Ierse muzikante, waardoor je bijna zou vergeten hoe goed haar eerste twee albums zijn. Ook naar deze albums had ik al heel lang niet meer geluisterd, maar door de trieste dood van Sinéad O'Connor komen ze de laatste dagen weer met grote regelmaat voorbij. Het is lastig kiezen tussen het rauwe debuutalbum The Lion And The Cobra uit 1987 en opvolger I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990, maar uiteindelijk kies ik toch voor het laatstgenoemde album.

The Lion And The Cobra bevat met Troy misschien wel de mooiste en zeker de meest indringende song die Sinéad O'Connor schreef, maar gemiddeld ligt het niveau van de songs op haar tweede album hoger en ook in muzikaal, vocaal en productioneel opzicht gaat mijn voorkeur uit naar I Do Not Want What I Haven’t Got. Sinéad O'Connor laat op haar tweede album horen dat ze een unieke zangeres is, maar ook een uitstekend songwriter en een getalenteerd muzikante, die op I Do Not Want What I Haven’t Got verrassend veel zelf doet.

Veel songs op het album zijn voorzien van betrekkelijk sobere klanken, waardoor de zang nadrukkelijk op de voorgrond treedt. Openingstrack Feel So Different moet het doen met strijkers en zang, terwijl in het grootste deel van I Am Stretched On Your Grave naast de bijzondere zang alleen bas en drums zijn te horen. In de slottrack en titeltrack van het album horen we alleen de stem van Sinéad O'Connor en zorgt ze voor kippenvel. Dat doet ze veel vaker op het album, dat in vocaal opzicht diepe indruk maakt.

Tussen de genoemde tracks horen we een aantal prachtig ingetogen en folky tracks (Three Babies, Black Boys On Mopeds en Last Days Of Our Acquaintance, dat aan het eind nog wel even los gaat), wat meer rockende tracks (The Emperor’s New Clothes, Jump In The River), het poppy You Cause As Much Sorrow en natuurlijk het Prince afdankertje Nothing Compares 2 U, waarmee Sinéad O'Connor een onverwachte maar terechte wereldhit scoorde. Het is een wereldhit die uiteindelijk compleet dood werd gedraaid, maar inmiddels hoor ik weer de schoonheid in de met heel veel gevoel gezongen song.

Over gevoel valt er sowieso niets te klagen op het album, want wat zingt de Ierse muzikante met veel passie, gevoel en melancholie, zeker wanneer de trauma’s in haar leven voorbij komen of ze strijdt tegen het onrecht in de wereld. I Do Not Want What I Haven’t Got is een zeer persoonlijk en intens album dat bij velen helaas wat in de vergetelheid is geraakt, maar dat nog maar eens laat horen hoe ontzettend goed Sinéad O'Connor in haar beste dagen was. Erwin Zijleman