David Byrne - American Utopia (2018)

Eno aan boord...misschien...een opleving?

Everybody's Coming to My House is de eerste single, met verwijzingen naar / in de stijl van zijn Talking Heads dagen en Latin / (percussieve) Wereld muziek aanwezig zoals zo vaak bij zijn solo-werk. Wel vertaalt naar dansbare genres van vandaag. Beetje druk nummer en ook duidelijk minder kracht in de stem van David.

Everybody's Coming to My House lijkt een vrij duidelijke knipoog naar LCD Soundsystems Daft Punk Is Playing at My House.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Luister nog zelden naar een compleet solo-album van David Byrne maar deze ga ik toch zeker een paar keer aanhoren.

Wow... bonkende beats in het refrein van I Dance Like This afgewisseld met sfeervolle piano passages.

David verkent nog steeds andere muzikale paden ook al klinkt het heel vertrouwd. Licht experimenteel en gelukkig is de liefde voor Latin en Afrikaanse beats / ritmes gebleven. Zijn stem klinkt nog heel herkenbaar maar ook hoor ik dat hij dicht tegen de limieten van zijn stem zit. Toch mooi dat hij z'n best doet om ook die moeilijke noten te pakken.

De eerste beluistering valt goed.

Nooit een echte Byrne/Talking Heads liefhebber geweest. Hoop echter op een mooie setlist op DTRH en daarom deze twee draaien gegeven. En het valt me zeker niet mee. Iedereen komt naar mijn huis sluit het meest aan bij de bekendere TH nummers en bevalt mij veruit het best. Nog een paar luisterbeurten geven, maar vooralsnog hoop ik op een setlist met veel TH classics. Ben benieuwd naar de setlist van zijn eerste show op 3 maart.

en:

David Byrne wordt in mei 65 en kan daarmee zo langzamerhand aan zijn pensioen gaan denken. Het is dan ook niet reëel om te verwachten dat zijn muziek nog dezelfde impact heeft als aan het einde van de 70's en het begin van de 80's toen hij als opperhoofd van The Talking Heads en samen met Brian Eno de pop / rock in de VS en daarbuiten nog voor jaren zou beïnvloeden.Hij moest het de afgelopen jaren toch eerder hebben van losse nummers - "Dance on Gasoline", "Like Humans do" en "Who" om een paar voorbeelden te noemen -. dan van complete albums.

Toch levert Byrne met zijn 'American Utopia' een onderhoudend album af. Geen muzikaal utopia meer waarvan de verrassing afspat, maar zeker ook geen muzikale distopie die maar 1,5 * verdient. Na een paar luisterbeurten kom ik voorlopig tot 3,5 *.

Ik lees dat Eno "aan boord is". De samenwerking tussen Byrne en Eno van 10 jaar terug, leverde een prachtige liedjes-plaat op. Ben dan toch ook benieuwd naar deze. Al doet Eno hier alleen productiewerk?

Spijtig te lezen. Een album dat vol had gestaan met nummers als Everybody's coming to my house had ik direct aangeschaft.
Maar single/opvolger This is that deed mij gelijk weer alle moed in de schoenen zakken. Ik wil mij dan nergens mee bemoeien, maar zo'n absurd verschil, niet aansluitend tot zelfs lelijk aan toe etc., dat hoort Byrne toch zelf ook wel? Een behoorlijk gemiste kans.

Dat is een kwestie van smaak, musician, ik vind This Is That best fijn klinken. Er staan duidelijk verschillende stijlen op het album. Ben wel benieuwd naar het geheel.

Inmiddels zo'n beetje het hele album gehoord. Zeker niet onaardig en op zich best een geheel. This Is That vind ik zeker niet een van de mindere nummers op het eerste gehoor.

Bepaald geen slecht album van Byrne. Veel latijns-amerikaanse klanken. Al is de zang niet meer zo krachtig als weleer. Ach ja, we worden allemaal een dagje ouder.

Hij staat nu op. En oei, ik schrik. Byrne lijkt het vocaal niet meer aan te kunnen. Een noot zuiver "op de kop" pakken lukt hem niet. Hij zingt er steeds naar toe. Heeft hij altijd wel wat gehad. Maar nu...

Dat bemerk ik hier ook vaak inderdaad, alhoewel dat ook weer een zekere breekbaarheid geeft aan deze muziek.

De composities, arrangementen en productie zijn echter goed. De zang is hier het (erg) zwakke punt. Gastvocalisten bijdragen laten leveren, was mss beter geweest.

Ben inmiddels wel wat gewend aan de matige zang. Overigens geldt dat niet voor alle nummers. Het wisselt. Verder is het toch een sterk album. Fraaie melodieën en goed gearrangeerd en geproduceerd. Meneer Byrne laat horen dat hij toch echt (nog steeds) een grootheid is.

4*

David Byrne verzamelt hoop en optimisme - NRC

Met zowaar beelden van een college van Prof. Byrne!

Het grappige is dat van de week dezelfde Vollaard in NRCNext een uitermate lovende recensie schreef over de laatste van Jonathan Wilson (imo een matig album), terwijl op dezelfde pagina zijn collega Hester Carvalho dit album min of meer afserveerde. Nou kent menig muziekliefhebber (ook hier) Vollaard inmiddels als een wat zurige oude man - iets wat ik niet graag zou willen worden, afgezien van dat oud - met een aperte afkeer van veel nieuwe muziek, en heeft Hester Carvalho een betere reputatie, between the rock and the hard land.

Gewoon zelf luisteren dus - tot later

Ik lees Eno aan boord, maar dat is geen garantie voor wat dan ook ik lees dat David Byrne een slechte zanger is, terwijl het 1 van de bekendste en karakteristiekste stemmen is die het muziekwereldje heeft voortgebracht. Misschien geen nachtegaal maar wel een mooie valse kraai, lekker excentriek, iets waar American utopio vol van staat. Toch weer verassend goed en het leuke is dat David Byrne zich nooit iets van kritiek heeft aangetrokken, hij doet het zoals hij het wil en niet anders, en dat levert sinds 1977 hele bijzondere muziek op.

Hey, kwam hem tegen in een "new indie" lijstje, duhh, Byrne indie, een gotspe

Leuk, weer wat anders dan wat ik de laatste tijd luister, ben benieuwd, het eerste nummer dat ik hoorde klonk vertrouwd, bijna Talking Heads (Gasoline and Dirty Sheets, lekker basloopje)

Dat net niet/net wel van zijn stem is juist z'n kracht imho (en in die zin zou hij zelfs een neef van Bowie kunnen zijn)

'Everybody's Coming To My House' heeft me inmiddels volledig bij de lurven gepakt. Byrne lijkt inderdaad niet meer fantastisch bij stem, maar ik vind het in dit nummer juist de kracht dat hij vocaal soms uit de bocht schiet. Het schuurt vaak tegen vals aan, en vaak is dat het ook. Wat mij betreft wel mooi vals.

Met de rest van het album heb ik vooralsnog nog wel wat moeite, maar wil goed beslagen ten ijs komen als hij optreedt op Down The Rabbit Hole. Een lyrische recensie van The Needle Drop over Byrne's optreden doet in ieder geval veel goed beloven. Ook gelijk maar begonnen aan Byrne's boek: 'How Music Works'.

Ik moest ook wel even denken aan het fragiele in de stem van Bowie op het album Blackstar. Je voelt bijna de moeite die het hem kost om sommige noten eruit te persen. Je houdt ervan of niet. Het is als het leven zelf en daarom kan ik me er niet aan storen, zie het eerder nog als een meerwaarde. Misschien moet Byrne voor Chameleon Day een albumversie opnemen met auto-tune.

Wat een gezeur toch weer over die stem van Byrne. Staat nu voor de eerste keer op en het is gewoon onmiskenbaar zijn stem. Mochten er mensen zijn die de afgelopen 20 jaar of zo in winterslaap zijn geweest, kan ik hun meedelen dat zijn stem al zo was in 2004 (Grown Backwards) en 2008 (Everything That Happens ...).

Verder weinig verrassends: songs met wendingen en tongue-in-cheek humor van Byrne (I'm doing the right thing); niets schokkends of bijzonders, maar wel prettig. Er zit ook weer een fijn "house" nummer in; we hoeven 't niet af te branden (Burning down the house), maar zijn welkom

Even langs Schoonenberg? Byrne zingt op een aantal nummers (bijvoorbeeld de opener) echt heel matig. Nu is hij nooit een toonvaste zanger geweest. Hoeft ook helemaal niet. Maar nu is het, mede denk ik door het feit dat z'n stem met de jaren minder krachtig is geworden, op momenten storend. Althans zo ervaar ik het. Nou went het wel, met het album op repeat. En verder is het imo een prima plaat!

Gewoon pc en geluidskaart cum spotify - nix hi-level-fi; maar 'k zal nog eens luustern.

Heerlijke plaat

David Byrne zingt als een neuroot sommigen ergeren zich eraan ,ik vind het juist positief , het was bij de Talking Heads al zo. Dit onderscheid hem van andere zangers. Op spotify vond ik het een aardige plaat maar sinds ik hem op lp heb wordt hij alsmaar beter ,ik word altijd heel blij van zijn muziek. Een aanrader voor alle talking heads fans, een dikke 4,5.

Wat was hij goed op dowm the rabbit hole

En wat was hij goed op 4 november in AFAS Live. Wat een concert met toch een opvallende rol voor de TH nummers. Daar reageerde het publiek toch beduidend enthousiaster op.

En het voorprogramma met Agnes Obel mocht er trouwens ook zijn.

Wat een gelul over de stem, Johnny Cash werd geadoreerd terwijl zijn stem bijna weg was.
En als je TH/Byrne niet zo goed vindt geef dan geen 1,5 en dan hopen op een goede setlist, slaat nergens op
Moet deze nog goed luisteren, oordeel volgt later.
Uiteraard moet je een plaat beoordelen op zijn meritus niet omdat Byrne een legende is, maar deze man heeft zoveel moois gemaakt, Remain in light blijft 1 van de beste platen aller tijden.

Wat! Hoe kan ik hier nu pas achterkomen? En dan ook nog met zo'n fantastische setlist!