Jack White - Boarding House Reach (2018)

Hmm, Connected By Love is een rare. Goede melodie, heeft iets lekkers, maar er mist iets.

Duidelijk een nummer dat beter op zijn plek zal vallen in het totaalplaatje.

Behoorlijk zweverige titels en hoes alvast, dat maakt me iig benieuwd.

Connected by Love is nog even wennen, maar Respect Commander is toch typisch Jack White.

Ik hou wel van een beetje experimenteel, maar eigenlijk vind ik de twee nieuwe nummers gewoon niet lekker klinken. We gaan het zien.

Connected by Love lijkt bijna wel een Freddie Mercury nummer maar dan in een slecht zittend jasje. Een beetje een lelijk nummer wel. Dat beloofde wat voor de rest.

Nou lelijk vind ik wel voor meer nummers op gaan. Als ik die link met Freddie doortrek doet het me denken aan de Queen jaren van The Game en Hot Space. Niet dat het daar nu op lijkt maar het laat me niet helemaal los.

Een moeizaam album om doorheen te komen en wat mij betreft is de experimenteerdrift mislukt. Een hoop gerommel wat nergens heen lijkt te gaan. Als we dan toch willen experimenteren luister ik liever naar het nieuwe project van John Grant (Creep Show).

Snel vergeten dit album.

Is deze al uit dan??? Als je al zo een oordeel hebt.

Nee is nog niet uit! Zoals je kan zien hierboven.. 23 maart.

Dan had je toch beter een paar dagen gewacht met een oordeel.
?

Hij is al gelekt.

Hij is al een paar weken te beluisteren dus iedereen mag best een oordeel hebben.

Heerlijke plaat. Ik ben dolblij dat Jack White deze plaat aangedurfd heeft want ik vreesde op alweer een doorslagje van zn eerste solo album.

Knip en plakwerk ja, maar wel eentje die een heerlijke luister ervaring oplevert. En daar waar ik na m'n eerste luisterbeurt nog iets had van 'eh?', ben ik na 3 keer luisteren al meer mee met de vette sounds die White over deze songs uitstrooit.

Ice Station Zebra funkt als de neten, Over and Over and Over groovet als een tiet en Hypermisophoniac schudt je wakker. Om te eindigen met 2 van de mooiste nummers die White al maakte.

Gaat niet voor iedereen even goed gesmaakt worden, deze plaat, maar ik ben fan. ?

Toch nog een positieve reactie! Ga de plaat dan toch maar eens proberen. Wilde deze eerst overslaan maar je maakt me dan toch benieuwd.

Ok heb ik gemist dan.

Toch een gedurfde plaat van Jack White! Na het beluisteren van de vooruitgeschoven singles was ik verre van enthousiast. Nu ik het geheel heb kunnen beluisteren vind ik het toch een knap staaltje werk!
Wederom weet White moeiteloos classic funk en zelfs wat oldschool hip hop invloeden in zijn toch karakteristieke stijl te verwerken.

Petje af dat er geen derde solo-plaat in dezelfde lijn als de eerste twee is gekomen.
Of het album echt eeuwigheidswaarde heeft weet ik nog niet en vind het moeilijk nu al een stem te geven.

Ice station zebra is alvast heel erg goed!

Ik vind het maar een heel vreemd nummer...

Ik merk wel dat na jaren de MusicMeter community zichzelf een makkelijke mantel heeft omgeworpen om platen heel snel de grond in te stampen. Wordt er eerlijk gezegd een beetje misselijk van deze toxic en pretentieuze toon. De sport om gelekt materiaal zo snel mogelijk van een ster te voorzien moet ook maar eens over zijn. Ik neem aan dat dit voor een site als MusicMeter een groot stuk aan commerciële potentie wegneemt.

on topic: de vooruitgesnelde singles bieden allen een aparte smaak, nergens hapklare brokken maar sommige missen nog wat zout (of lijken juist te veel op smaak). Wie weet dat het plaatje als een 6 gangen menu in elkaar gaat vallen. In ieder geval erg zin in deze release van een van de meest eigenzinnige artiesten van deze generatie.

Aangename verrassing, terug een enigszins verfrissende plaat: interludes en een bij momenten meer Beck geluid, jammer alleen van die vreselijke vocoder over Get In The Mind Shaft, er zit een goed nummer achter maar die vocodor verneukt het toch geweldig voor mij...

Wel een erg lelijke hoes, dan had ik liever onderstaande versie gehad van de limited editie:

Jack White (2) - Boarding House Reach (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Wow: verrassend en geweldig!

Bij dit soort tijdstippen een rating geven kan het nog alle kanten op de volgende dag, althans bij mij

Het is echt een weird-ass album, al klinkt het een stuk logischer als geheel dan de losse singles. Het wordt eigenlijk gewoon steeds vetter. Niet alles is raak, bijvoorbeeld Everything You've Ever Learned, Abulia and Akrasia en Ezmeralda Steals The Show. Het zijn een soort skits maar ze voelen meer als incomplete nummers. Maar Corporation, Ice Station Zebra, Over and Over and Over, Respect Commander zijn gewoon lekker. Ook Connected by Love trouwens. Vraag me af wat de houdbaarheid is maar wat maakt het uit. De komende tijd gaan de buren Jack White horen.

Ik kan je dit keer niet volgen. Freddie Mercury? Bij Connected by Love moet ik eerder denken aan de Stereo MC's met bijvoorbeeld. ... Connected. Die sound hoor je meer terug op deze plaat. Jack White's rock met vleugjes soul, in de vorm van fijne orgeltjes, en funky synthesizers. En Queen van Hot Space? Echt niet.

Des te vaker je dit album draait des te beter. Toch nog eens proberen?

Ik luister nu voor de derde keer vandaag, nee, geen hapklare brok, maar het is tenslotte Jack White.
Erg sterke en prettige plaat wat mij betreft, energiek en zeer interessant. De lage ratings vóór datum van verschijnen begrijp ik niet goed, maar afijn.

Wss stemmen van de plaat 1 keer te horen. Plaat moet wel ff op je inwerken.
Over and over is echt een heerlijke knaller!

Je bent in het buitenland. In een restaurant bestel je iets, zonder te weten wat. Er zit in elk geval kip in, zo verzekert de ober, die ook meldt dat het pittig is. Je knikt, wacht en krijgt vervolgens een bord voor je neus. Het ziet er niet uit. Een soort misvormde groene hutspot met harde gele stukjes, rode groente en flintertjes vlees. Dat zal de kip wel zijn. Vermoedelijk... Zelfs na de eerste hap ben je er niet zeker van. Je neemt nog een hap... Je kauwt, kauwt nog eens en slikt het door. Uiteindelijk krijg je alles op, zo hongerig ben je, maar of het lekker is geweest? Je weet het niet eens zeker. De vraag die zich later in je hotelkamer opdringt: wat heb ik nu eigenlijk gegeten?

Dit is dus het gevoel na het horen van Jack White's Boarding House Reach. Wat is dit? Waar gaat dit over? Help! Toch bleef ik van begin tot eind geboeid luisteren. Gewapend met de nodige voorkennis wist ik al dat de openingstrack niet maatgevend zou zijn. Gelukkig maar, zeg ik erbij. Connected by Love strooit, achteraf bezien, alleen maar een fikse portie zand in de oren. Tijdens de opener klinkt dit album op zijn vriendelijkst: gepolijste soulpop. Op zijn Jack White's, dat wel. Niet het beste visitekaartje. Why Walk a Dog? legt al iets meer van de intenties bloot. De muziek is traag, donker en stemmig, schuurt een beetje en draait puur om Jack's voordracht. Maar daarna begint het album pas écht.

Corporation is weggelopen uit de jaren '70. Zwoele ritmes, een tikje psychedelisch, tegendraadse gitaren, een bokkige trip waarbij een soms gillende White je vol verbazing achterlaat. De eerste, bijna Boheems klinkende violen in Abulia and Akrasia vormen de inleiding tot een heus bluesgedicht, vertolkt door de Australische singer-songwriter C.W. Stoneking. Hypermisophoniac begint nergens en gaat nergens naartoe. Knarsende gitaren, flarden piano en een irritante, uiterst dissonante computergestuurde riedel die nog het best te vergelijken valt met vals geloei van een koe.

Zo davert het album voort, wild en onstuimig als een bruisende waterval. Jack White is overdadig tegendraads, funkt, rockt, krijst, zweept op en verbaast met songs die onaf lijken. Verpletterende, georkestreerde chaos. Toch klinkt Over and over and over stiekem best lekker en heeft White met Ezmerelda Steals The Show zelfs een akoestisch rustmoment ingebouwd. Net op tijd voor de luisteraar die naar adem snakt. Bij Get In The Mind Shaft moet ik, overigens niet voor het eerst, aan Prince denken. De soul is onmiskenbaar, net als de vocoder. What's Done is Done roept zowaar herinneringen op aan The White Stripes. Vage vleugjes country voorzien van een stoffig orgeltje en (uiteraard) de nodige elektronica.

Slotrack Humoresque is niets anders dan een knipoog naar de klassieke muziek. White zingt op het akkoordenschema van Antonín Dvořák's Humoresque no. 7 (google maar even). Erg verrassend, en een leuke manier om het album te beëindigen.

Wat moet ik hier nu van vinden? Ik weet het nog niet. Is het geniaal? Of juist het omgekeerde? Er valt geen touw aan vast te knopen, maar dat is natuurlijk precies de bedoeling. Ik laat het nog even bezinken...

Pitchfork is geen fan, dus da's ook een goed teken. Opvallend hoeveel schommelingen je ziet qua score. Waar de ene (HUMO, NME, Clash, Q) dit album de hemel in prijst, daar lopen anderen (Pitchfork dus, Mojo) er niet te warm van.

Vaak een goed teken. Hoeft ook niet iedereen te pleasen, kan best.

Begin nu ook Why Walk A Dog? enorm te waarderen.

Het is iig een spannende caleidoscoop aan stijlen, vooral de 'groovy' kant ervan spreekt me het meest aan.

Of 't beklijft? Kweenie, ga het zeker vaker luisteren, maar er zullen ook genoeg skipmomentjes in zitten.

Vind het sowieso leuker dan een volgend 'more of the same' Jack White album, zouden meer artiesten moeten doen (m.u.v. Arcade Fire dan )

Nee, hoe vaker ik het draai hoe vervelender ik het vind. Het enige positieve vind ik het feit dat hij echt wat anders doet hier en dat valt enorm te prijzen.


Mocht je op mij doelen dan ken je me niet best hier. Ik ben eigenlijk bijna alleen maar positief op deze site (ook waar de meerderheid dan negatief is), dus tja..... het kan wel eens anders zijn.

De muzikale teentjes van voorstanders zijn soms ook wat lang en dan komen dit soort opmerkingen naar voren. Jij vindt het mooi, prima. Anderen vinden het niet mooi, ook prima.

Vreemde kritiek ook: jij stemt op de dag van release (de winkels waren nog maar net open). Ehm??? Hoe rijm ik dit met jouw opmerking hierover? Dat is geen probleem blijkbaar (want voldoende)? Je spreekt jezelf hier behoorlijk tegen. Ik zou als ik jou was maar even wachten met stemmen, en dat niet op de dag van release al doen, dat snelle voorzien van een ster moet namelijk maar eens over zijn, ik zou er wat meer de tijd voor nemen
Was deze kritiek er ook gekomen als het 'hallelujah' was geweest? Neen, dan lees ik meestal: oeh wat ben ik nu nieuwsgierig en wat verlang ik nog meer naar de release.

Over pretentieus gesproken: anderen de maat nemen over hun stemgedrag en dan met name stemgedrag dat niet bevalt.


Nope, maar jij bent anders ook wel vlot met je stem, blijkbaar heb je ook niet zo veel tijd nodig voor een oordeel

Heb de plaat een keer of 5 beluisterd. Heb vakantie dus tijd zat?

Ik weet niet of 5 nu wel voldoende is voor een goed oordeel hoor