Frank Turner - Be More Kind (2018)

Laat ik beginnen met het artwork, wat een énorme verbetering is na de afschuwelijke cover van Positive Songs for Negative People. Daarnaast heeft het album een mooie (misschien wat afgezaagd) thema, maar laten we inderdaad met z'n allen wat vriendelijker zijn voor elkaar. Duidelijk is dat het in Frank z'n privé leven allemaal wel prima gaat, anders kom je volgens mij niet zo snel op zo'n onderwerp. Fijn voor hem, maar stiekem vind ik hem op z'n best als ie doodongelukkig is.

Net als bij z'n vorige album zit het hoogtepunt al meteen aan het begin. 1933 en vooral Don't Worry zijn in korte tijd 2 van mijn favoriete Turner songs geworden. Maar helaas kan ie ook bij dit album dat niveau niet vast houden, al vind ik dat er in tegenstelling tot PSFNP geen écht slechte songs tussen zitten. De composities zitten inderdaad beter in elkaar en hij heeft duidelijk plezier met de nieuwe invloeden. Daarnaast is hij een stuk beter bij stem.

Maar naar mijn mening helaas wel veel middelmaat. Nummers als Make America Great Again, Brave Face, 21st Century Survival Blues en Common Ground doen mij zeer weinig. Daar staan mooie songs als Be More Kind en There She Is tegenover, maar echte klappers zoals we in het verleden van hem gewend zijn staan er niet tussen.

Al met al een stap vooruit maar het komt niet in de buurt van z'n beste werk.

Be More Kind zet Frank Turner weer op de kaart.

Na het teleurstellende Positive Songs for Negative People, waarvan alleen Get Better een fantastische single was, komt Turner in mei van dit jaar met de opvolger Be More Kind. Een album waar hij even de tijd voor genomen heeft.

De opening van dit album kent hetzelfde tweeluiksysteem als England Keep My Bones en Positive Songs for Negative People; starten met een rustig nummer, gevolgd door een uptempo punknummer. Ook op deze plaat pakt dat weer goed uit. Met Don't Worry wordt de luisteraar gelijk een hart onder de riem gestoken. Voor iedereen die de zonnige kant even niet meer ziet zitten, zingt Turner begeleid door een minimaal arrangement, dat het allemaal wel goedkomt; hij is er immers ook weer uitgekomen.

Misschien dat Turner bedoelt dat hij het overzicht weer heeft teruggewonnen, want rooskleurig is zijn wereldbeeld niet. In 1933 licht hij zijn kijk op de wereld toe met de lines But I don't know what's going on anymore / The world outside is burning with a brand new light / But it isn't one that makes me feel warm. Dit zal onder andere te maken hebben met de verkiezing van Trump, waarover het eerder uitgebrachte nummer Sand in the Gears gaat en waar het nummer Make America Great Again een verlengstuk van is. Het haalt een politiek activisme in Turner naar boven, zoals we dat van hem kennen uit de tijd van zijn eerste single, Thatcher Fucked the Kids.

Tot aan het einde van het album blijft de hoop/wanhoop terugkeren als thema. Hoop met Going Nowhere en Brave Face, de nieuwe liefde die wordt bezongen in There She Is, het noodplan voor wanneer de pleuris uitbreekt in 21st Century Survival Blues, het funky Blackout als verlengstuk van de apocalyps uit de vorige track, de dialoog zoeken in plaats van roeptoeteren in Common Ground en de uiteindelijke redding voor als het echt te laat is in The Lifeboat.

De conclusie in Get it Right vat het samen Last night I had a vision / Of people asking questions / Instead of talking without listening / And admitting that the news was new / Sweet Lord, I’ve had some visions / Of people having conversations / Instead of staring at their tiny screens / And pretending that they knew what to do.

Al met al is Frank Turner erin geslaagd om weer een knap congruent album te maken. Turner wil met deze plaat duidelijk een boodschap uitdragen: de wereld is best wel shit, maar er zijn nog lichtplekken op deze aarde. Dit vormt de rode draad door het album. Blijf met elkaar in gesprek en zoek de leuke kanten van het leven op. Een boodschap waar misschien wel meer behoefte aan is dan door sommige mensen wordt gedacht.

4,5*