Porcupine Tree - Voyage 34 (1992)

Mijn enthousiasme over FOABP heeft geleid tot aanschaf van een concertkaartje en een stapel cd's om me daarop voor te bereiden. Dit is de eerste die ik daarvan beluisterd heb en inmiddels is me duidelijk, ook door de stukjes die ik gelezen heb bij andere titels, dat bij Porcupine Tree enige voorzichtigheid geboden is. Kennelijk bestaat de neiging alles uit te brengen wat men ooit aan de opnameapparatuur heeft toevertrouwd, mogelijk in de wetenschap dat de trouwe fans het toch wel kopen?

Met FOABP als enige referentie beginnen aan deze, is sort of een koude douche. Dat het 4 lange stukken zijn is boven wel te lezen maar als je dit schijfje opzet, zoals ik dus, met de gedachte dat dat dan 4 x een episch rocknummer is, dan valt het wel wat tegen zeg maar.

Is t dan slecht? Nee vind ik ook weer niet. Het is eigenlijk best fraai gedaan al slaat de balans zo nu en dan door naar atmospherisch geneuzel. Hier en daar hoor ik zelfs Orb achtige dingen.Maar goed, met een koptelefoon op luistert het best lekker weg en je hoeft niet eens dodelijk vermoeid te zijn om pakweg halverwege het derde nummer heerlijk ontspannen in slaap te vallen. In die zin heeft dit plaatje wel zijn meerwaarde maar hier was ik dus niet naar op zoek toen ik mijn speurtocht door het ouvre van PT begon.

Al met al niet onaardig maar ik ben blij dat ik nog even verder kan met de rest van de backcalatogue. Ik hou het voor nu even op 3,5*.

Héél leuk album. Dat ik zelf niet op het idee gekomen ben om een plaat te maken over een LSD-trip! Flashen en zweven. Ik pakte er mijn tijd voor en luisterde naar de stem zoals je naar een verhaaltje luistert. De muziek veranderd gradueel naargelang 'Brians' trip evolueert.

Echt goed. Je hoort duidelijk dat Pink Floyd Steven Wilsons groot voorbeeld is.Het album is psychedelisch, rustig, soms heftig en langdradig. Lekker! Dit album lag al veel sneller goed in het gehoor dan de eerste van Steven Wilson.
Alleen zijn de twee extra's hierop toch wel minder.

4*

Een bijzonder album, of tussendoortje, van Steven Wilson. Aanvankelijk kon ik helemaal niets met dit album vol soundscapes, maar gaandeweg ben ik het album toch beter gaan waarderen, en dan vooral Phase 1 en 2. Bij deel 3 en 4 is de koek toch wel een beetje op en mijn aandacht weg.

Duidelijk het minste album in de discografie van Porcupine Tree, maar desondanks kent het z'n charme.

60/100