Isaac Gracie - Isaac Gracie (2018)

Zo, die kan zo mee met de teletijdmachine van Professor Barabas en bij het Pink Floyd van de jaren '70 op gitaar meespelen
Ben hier toch wel benieuwd naar want Terrified en vooral The Death of You and I smaken absoluut naar meer!!!

De singles Terrified en Silhouettes Of You hebben een hoog Saai Radio gehalte. Hopen dat de hype snel over is.

Eindelijk, zijn debuutalbum komt eraan! Weinig nieuwe liedjes helaas (de meeste zijn al op een van zijn EP's of als losse single verschenen), maar toch kijk ik ontzettend uit naar deze release.

Op zijn eigen website staat overigens Running On Empty als numero 4 op de tracklist i.p.v. Darkness of the Day. Ik mag toch hopen dat het die eerste wordt.

Staat al online ?

Deze ga ik zeker aanschaffen. Toen ik hem bij de 3voor12 sessie in de Arminiuskerk tijdens Motel Mozaïek zag was ik meteen verkocht. Toen ik hem, bijna een jaar later weer zag ln Rotown vond ik het jammer dat hij een band bij zich had. De zeer persoonlijke liedjes komen volgens mij een stuk beter tot zijn recht wanner hij ze alleen ten gehore brengt. Mede hierom was voor mij het hoogtepunt van het concert Love (ain't always so good). Heel jammer dat die niet op deze LP staat.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isaac Gracie - Isaac Gracie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het debuut van Isaac Gracie roept momenteel zeer uiteenlopende reacties op. De een beweert dat de jonge Brit een nieuwe dimensie toevoegt aan het begrip saaiheid, terwijl de ander de jonge Brit vergelijkt met een aantal onbetwiste grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek.

Ik heb het titelloze debuut van Isaac Gracie inmiddels een aantal keren beluisterd en wordt nog steeds wat heen en weer geslingerd.

Natuurlijk is de vergelijking met grootheden als Jeff Buckley en zelfs Leonard Cohen totaal uit de lucht gegrepen en veel teveel eer, maar een slechte plaat is het debuut van Isaac Gracie zeker niet.

Het is een debuut dat verrassend veel invloeden laat horen. Isaac Gracie grijpt hier en daar terug op de grote singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en laat ook invloeden horen uit de psychedelica uit deze periode. Aan de andere kant kan de Brit ook uit de voeten met net wat stevigere en intensere songs, kan hij aansluiten bij de Britpop van de afgelopen decennia en is hij soms ook niet ver verwijderd van al die jonge Britse singer-songwriters die het momenteel zo goed doen bij met name tienermeisjes.

Het levert een aantal songs op die zeer in de smaak zullen vallen bij de radiostations die Ed Sheeran hebben uitgroepen tot held, maar ook een aantal songs die liefhebbers van tijdloze en in artistiek opzicht interessantere popmuziek zal boeien.

Het debuut van Isaac Gracie is voorzien van een veelzijdig geluid dat kris kras door een aantal decennia popmuziek springt. Het is een bijzonder aangenaam geluid dat uitstekend past bij de prima stem van de Brit, die met deze stem alle kanten op kan. Isaac Gracie kan loom en dromerig klinken, kan stevig rocken, kan uit de voeten als typische singer-songwriter, maar heeft ook genoeg in huis om de jonge liefhebber van radiovriendelijke popmuziek te verleiden.

Ik word zoals gezegd wat heen en weer geslingerd. Hier en daar vind ik het wat te gladjes en te braaf, maar zeker wanneer Isaac Gracie wat psychedelica toevoegt aan zijn muziek of kiest voor songs met wat meer gevoel, valt er veel te genieten en maakt de muzikant uit Londen wat mij betreft indruk, zeker in vocaal opzicht.

Op de momenten dat Isaac Gracie nog niet zoveel indruk maakt klinkt zijn debuut vooral erg lekker en ook dat is wat waard. Ik blijf het daarom nog maar even proberen met het debuut van de jonge Brit en hoor steeds meer dat een plekje op deze BLOG rechtvaardigt. Voorlopig ga ik dus maar even mee in de hype rond deze jonge Brit. Erwin Zijleman

Wow wat een stem!

Fijne plaat idd en zeer fijne en krachtige stem!

Ik hoor soms ook wel wat Saybia er doorheen en dat is voor mij een compliment

Ik hou over het algemeen niet van de muziek op de radio, maar Terrified mag van mij best langskomen. Wellicht niet heel erg baanbrekend, maar wel ontzettend lekker. Je moet hier voor de lol de Top 40 eens naast leggen, dan mag ik toch hopen dat men Isaac Gracie draait

Kijk, dat bedoel ik dus ook! De liedjes van deze meneer zijn vanuit historisch perspectief zeker niet briljant of baanbrekend, maar in het huidige muzieklandschap zijn ze oases van schoonheid. Gewoon erg lekkere muziek met hoorbaar goede bedoelingen!

Helemaal mee eens ! Wat een stem en wat een talent ! Daar gaan we zeker meer van horen

Ik vind het nummer 'Since the Death of You and I' geniaal, maar de rest is wat minder. Prima voor op de radio, maar dat zorgt er al snel voor dat ik het wel gehoord heb.

“Darling, I’m just not okay”. Het zijn de afsluitende woorden van het debuutalbum van Isaac Gracie, een jonge en schuchtere Engelse singer-songwriter. Nee, een vrolijke jongen is hij niet, maar wat leveren zijn sores prachtige muziek op. Het titelloze album staat vol met gedragen ballades waarin Gracie zijn angsten en (liefdes)verdriet van zich afzingt.

In 2016 was hij ineens daar op Soundcloud, met de single Last Words. Het gevoelige liedje werd massaal opgepikt en grote platenmaatschappijen struikelden over elkaar heen om de singer-songwriter te tekenen. Waren zijn liedjes tot dan toe vooral binnen de muren van zijn slaapkamer gebleven, nu waren opeens alle ogen op Isaac Gracie gericht. Hij beschrijft deze periode later als een van de donkerste jaren in zijn leven, want het had niet veel gescheeld of hij was onder de druk van alle hoge verwachtingen bezweken. “Maybe I wasn’t cut out for this”, zingt hij in de prachtige opener Terrified. Gelukkig is hij dat wel, want na twee jaar schrijven en opnemen ligt het album eindelijk in de (digitale) schappen. Last Words volgt als tweede track en je weet al snel: dit wordt een plaat om van te genieten.

Isaac Gracie maakte vooral naam met wat rustiger werk - en daar staat dit album dan ook vol mee - maar met het derde nummer, The Death of You & I, laat Gracie zien ook een potje stevig te kunnen rocken. Het couplet begint nog onderkoeld met een Muse-achtig basloopje dat een onderhuidse spanning opwekt, om in het refrein volledig te exploderen. Gracie schreeuwt de longen en frustraties uit zijn lijf. Alhoewel de track behoorlijk detoneert met de rest van het album geeft het wel de nodige spanning en contrast en laat hij zien meer dan ballads te kunnen schrijven. Tegelijkertijd is het een mooie opmaat naar Running on Empty (geen Jackson Brown cover), een lekkere uptempo pop-rock song die het op de radio en festivals ongetwijfeld prima doet.

Hierna daalt het tempo met Telescope weer en blijft de sfeer de rest van het album grotendeels ingetogen van aard. Naast de kwaliteit van de composities valt ook de goede productie en mix op, daar is hoorbaar niet op bezuinigd. Hoofdverantwoordelijke daarvoor is producer Markus Dravs die zijn sporen al verdiende met Bjork, Arcade Fire, Mumford & Sons en Florence + The Machine, om er een paar te noemen uit zijn indrukwekkende CV. Ook de stem van Gracie - die wonderlijk genoeg ergens tussen Jeff Buckley en de zanger van Saybia zit - is een zeer sterke troef. Met exact de juiste dosering drama en emotie vertolkt hij zijn autobiografische teksten zeer geloofwaardig en zonder dat het te pathetisch wordt. Ook muzikaal komen Saybia en Jeff Buckley regelmatig om de hoek kijken, maar ook een band als The Veils of singer-songwriter Hozier zijn nooit ver weg.

Het blijft bijzonder: 23 jaar jong en dan een album van dit niveau uitbrengen. Het is weinigen gegeven en de platenmaatschappijen hadden het goed gezien: Last Words was geen toevalstreffer. Isaac Gracie staat vol met kwalitatieve en emotionele songs. Deze maand tourt de Brit daarmee onder andere door Nederland en de shows zijn zo goed als overal uitverkocht. Het is goed om te constateren dat nieuwe talent nog steeds zijn weg naar het publiek vindt. Hopelijk voor de muziekliefhebber behoudt Gracie zijn schuchterheid en introverte karakter onder al dit succes en lukt het hem dicht bij zichzelf te blijven. Een mooie muziekcarrière ligt dan in het verschiet.

Lees een super positieve concert resentie van stoepkrijt over Isaac in Doornroosje, op niveau van 'Daar had ik wel bij willen zijn'. Maar Isaac vanuit de studio beluisterend hoor ik weinig terug van dat lekkere verhaal.
Is dus de conclusie dat hij ook iemand is die zich weet te bewijzen in een live setting en dat de studio variant daarvan slechts een aardige afgeleide is.

Laat ik voorop stellen dat ik zijn liedjes wonderschoon vind, dat is al een belangrijke randvoorwaarde. Voor mij is het album daarom ook al prima te genieten, maar live wordt het nog wel een stukje mooier. Sowieso denk ik dat verstilde singer-songwriterliedjes live al snel indrukwekkender zijn in zo'n doodstille zaal. Bovendien vind ik zijn uithalen en de wat hardere stukken live veel meer impact hebben. En het klinkt in zijn geheel wat ongepolijster, op een goede manier. De studioversies zijn soms wat gelikt, vooral in Terrified valt me dat op.

Dus nee, de studioversies zou ik geen slappe afgeleide van de liveversies noemen. De livevariant is eerder een upgrade van het toch al goede album.

Ben zeer onder de indruk van The Death of You & I. Vooral hoe er eigenlijk 3 volledig verschillende song-stylen samen gekneed zijn tot een dynamisch geheel.

Ik zou bijna het vergelijk met onderstaande willen maken, maar dat is niet fair. Maar qua emotie, woede, agressie, subtiliteit, liefde, haat etc. komt het wel in de buurt....
Jeff Buckley - Mojo Pin (from Live in Chicago) - YouTube

Isaac staat hier de hele dag op de repeat. kwartje is dus gevallen.
Heb 2 songs die net niet de ultieme top halen ( Running on Empty & Reverie ) maar dat doet niets af aan de verbasingwekkende kwaliteit van dit album. Hoorde dat de oudste songs al gemaakt zijn toen hij 16 was. Natuurtalent dus dat zich alleen maar verder kan ontwikkelen. Want met kop en schouders beste song is de recente worp: The Death of You & I .
In interview verteld ie dat inspiratiebron Bob Dylon is, veelvuldig gedraaid door zn moeder. Gelukkig hoor ik daar dan niets van terug en heeft ie zn eigen draai er aangegeven met vleug Folk en Soul (de koortjes).
En ja hoor daar begint track 1 weer, laat m gewoon aanstaan.

The Death of You & I is idd geniaal zeg! Dat ik hier nu pas achter kom. Luister al een tijdje de single Terrified, ook een heerlijk nummer. Maar ik blijf dit album maar in de rotatielijst zien, dus toch maar verder gaan luisteren.

Weer halve ster erbij vandaag ... ...
Waar stopt dat?

Ik ben ook om, erg goed debuutalbum. Het zit ergens tussen Jeff Buckley en de door coldwarkids genoemde (Sky)radio sound in. Maar de balans slaat de goede kant uit wat mij betreft, die van Jeff Buckley wel te verstaan. Een aantal tracks erger ik mij echt aan, All in My Mind en Hollow Crown. Maar verder vind ik het album echt top, een soort poppy Jeff Buckley. Hij mag nog niet zijn veters strikken, maar het belooft veel moois voor de toekomst.

Zelfs de Kings of Leon lopen er hoelang al niet meer zo bij.

Toch wel raar. Toen hij voor het eerst op Pinguin Radio kwam met z'n eerste single, leek het er niet op dat dit een softe pop album zou worden maar een wildere mix van pop/folk. Zo zie je maar dat dat nummer totaal niet representatief is voor z'n debuut. Inderdaad had ik niet verwacht dat het een soort van SkyRadio sfeer zou gaan worden.

Wel heel soft inderdaad. Terrified is een power ballad volgens het boekje, maar heeft wel kwaliteit. Verder spingt voor mij The Death of You & I er uit als aardig nummer. De rest is echt middelmaat troef. Soms op het lachwekkende af, zoals Reverie.

Even een plug voor mensen die kwalitatief goed willen janken: Dan Mangan - More or Less (2018)

Normaalgesproken heb ik een uitgesproken grafhekel aan kwelende singer-songwriters die hun zielenroerselen in tormenterend zelfbeklag op je afvuren. In mijn platenkast dus geen vervuiling met dit soort huil-types. Maar in dit genre staat al sinds het uitkomen één plaat eenzaam tussen mijn bombastische hitgevoelige pop/rockcollectie. En ik merk dat ik hem verdraaid vaak opleg. Sterker nog; ik ga na al die jaren zelfs de volle mep aan sterren uitdelen. Niks soft, of sky radio, maar gewoon uitermate kundig songsschrijverschap en een plaat die van begin tot eind weet te boeien. Dat we hierna nooit meer wat relevants van de beste man hebben gehoord draagt wellicht bij aan de magie. Geweldig.