Bernie Tormé - Electric Gypsies (1983)

Indertijd kocht ik deze elpee voor een tientje in de uitverkoopbakken, slechts drie jaar na release. Bernie Tormé liet in Nederland nauwelijks harten sneller kloppen. Het kikkerlandje miste wel iets...

Terug vanuit de VS nam Tormé met een gelegenheidsgroep zijn debuutelpee Turn Out the Lights op. Vervolgens tourt hij intensief, nadat hij met bassist Everton Williams en iets later drummer Frank Noon het powertrio The Electric Gypsies heeft gevormd. Met hen brengt hij in september 1982 de EP Shoorah Shoorah uit.
De vier nummers daarvan staan als bonus op de cd-versie van Electric Gypsies. Daarbij twee covers: het titelnummer is oorspronkelijk van r&b-zanger en -pianist Allan Toussaint, bekend gemaakt door de Schot Frankie Miller op diens High Life (1974); de tweede cover is Search and Destroy van Iggy Pop & The Stooges van hun Raw Power (1973).
Dankzij talloze optredens groeien zowel de reputatie van de groep als de verkoop van de EP. Vervolgens nemen ze een langspeler op, maar als platenmaatschappij Kamaflage hen desondanks laat vallen, duurt het door juridische problemen een jaar voordat de elpee alsnog kan worden uitgebracht. Dit door Zebra Records.

Electric Gypsies verschijnt najaar 1983 met dezelfde bezetting als op de EP. Ik beluister deze als cd 2 van de box Lightning Strikes 1982 - 1983, die nog eens drie extra bonussen bevat.
Hij klinkt dankzij de productie van Tormé met Stephen Stewart aanmerkelijk voller en luider dan de EP en is ten opzichte van het debuut een forse stap voorwaarts. Wat wel werd bewaard is een geluid alsof het live in de studio werd opgenomen met zo min mogelijk overdubs. Waarschijnlijk speelde de band de muziek in, waarna Tormé zijn zangpartijen toevoegde.

Wild West begint met de klassieke klanken "Rollin' Rollin' Rollin'" van westernserie Rawhide, waarna een heerlijk snel en hardrockend nummer begint en Tormé in de solo zijn kwaliteiten etaleert, meteen méér dan op het debuut.
Andere favoriet van de eerste plaatkant is Lightning Strikes, dat ook tot een livefavoriet uitgroeide. En terecht, want ook hier is zijn gitaarwerk heerlijk zingend danwel racend.
Op de tweede plaatkant viel ik voor het midtempo Call of the Wild met zijn lekkere tremolosolo en het snelle D.I.S.E., waarop hij laat horen waarom Ozzy Osbourne hem als eerste vervanger inhuurde van de noodlottig omgekomen Randy Rhoads.
Mysterieus zijn de akoestische klanken van Presences, alsof we terugkeren naar Orchid op Master of Reality (1971) van Black Sabbath, mede door de fluit en viool van gastmusici. Pareltje!

Bij de nieuwe bonustracks van de boxset zit het stevige en vlotte New World met een lekkere solo á la Thin Lizzy plus goedklinkende liveversies van Search and Destroy en Star. Duidelijk is dat Tormés grootste kracht in liveoptredens lag, zoals hij op mijn instapplaat Live bewees. Laat dat nou de derde cd in dit doosje zijn!