Iggy & The Stooges - Raw Power (1973)

Ha, buizen! Ja, Johnny Thunders ken ik (vooral zijn werk met de New York Dolls en The Heartbreakers): lekker smerige rock 'n' roll en ook protopunk. Ken jij The Dead Boys? Dat is een goede punkband van de eerste golf die me aan Johnny Thunders doet denken: in ieder geval ook hele rauwe, smerige rock. Qua imago lijken ze misschien weer wat meer op Iggy Pop:


The Dead Boys - Wikipedia - en.wikipedia.org

En de Dead Boys ken ik dan weer helemaal niet (goed) (wel eens van gehoord). Bedankt voor de tip, De Filosoof.
Een mooie aanwinst voor MuMe, zo'n punkrocker als nieuw lid.

Misschien dat jij Smack dan weer niet kent. In Scandinavië, met name Finland en Zweden is de kick ass rock 'n roll nog helemaal bloeiende. Zal er wel eens een topic over maken.
New York daar schijnt het niet zo goed mee te gaan. Iggy weert zich echter kranig in 2017.
Dit album is een must have. Liefst met een kras.

Het derde Stooges-album verscheen pas 3 jaar na hun tweede (waarom zo lang nadien?) en ligt in het verlengde van de vorige twee.
Het songmateriaal is globaal minder dan de vorige twee al zijn Search and Destroy en de titelsong wel sterk. Het grote minpunt is echter de slechte mix: de bas en drums zijn teveel op de achtergrond en de zang van Iggy is te schel en vaak overstuurd waardoor er dynamiek verloren gaat, erg belangrijk voor dit soort muziek. Ook de remaster brengt geen verbetering, jammer.

Heerlijk, puur album. De gitaar is fantastisch. De bas en drum helaas iets te ver weg in de mix.
Iggy zingt prettig en doet heel af en toe aan jim Morrisson denken.
Heerlijk plaatje.

Afgelopen weekend trad Iggy Pop op in Schijndel met Paaspop. Ik kreeg daarvan een stukje film te zien, van een zwemgenoot van me, op de groepsapp. Dit was voor mij reden om weer eens een paar albums van hem en The Stooges op te zetten.

Enkel het debuut The Stooges heb ik in mijn platenkast staan. Toch vind ik deze, Raw Power toch iets beter. Alle nummers op dit album zijn gewoon goed, met als mijn favoriete track Penetration. Dit is niet zozeer om de controversiële titelnaam of tekst erin, maar de belachtige slaginstrument in combinatie met de snerpende gitaarsolo's en de zang van Iggy erin, maken dat nummer fantastisch.

Verder zijn Your Pretty Face is Going to Hell en Raw Power stevige, puike rocknummers. Dit komt door het strakke ritme erin, wederom de goede gitaarsolo's en de schreeuwende zang van Iggy (Het lijkt wel alsof Axl Rose zijn stem 15 jaar later na probeerde te doen). Daarnaast een mooie ballad I Need Somebody, en ook heeft Shake Appael heeft een lekker strak ritme.

Mijn stem blijft 4,5*.

Wat een energie spat hiervan af! Lekker ruig. En wat een riffs!

Ja met name die riff in gimme danger, heerlijk. Sowieso zitten de betere nummers wel aan het begin hier.. Verder wel een geinige rag plaat voor in de dwaze buien.

Wat een energie, wat een variatie, geweldig, krijg er maar geen genoeg van!
Een parel, pure klasse.

Mee eens! Van de 3 Stooges albums is deze mijn favoriet. Deze klinkt ook het modernst, en in vergelijking met het debuut echt wel uit een andere periode, terwijl het maar een paar jaar scheelt.

Heerlijk energiek album zeg. Ik kende iggy pop eerst van zn solo carriere en toen van de stooges.
Bij de stooges klinkt hij iets meer punk wat hem in combinatie met zn character erg goed staat!
Search en destroy is mn fav hier
4*

Na Transformer van Lou Reed ben ik toe aan de volgende vader van punk / new wave: Iggy Pop.

Arbitrair is waar punk en wave begonnen. Je zou Amerikaanse garagebands uit midden jaren '60 kunnen aanwijzen, Velvet Underground, de twee albums van The Stooges uit 1969 en '70 (neem I Wanna Be Your Dog van het debuut) en ook de naam van MC5 (eveneens in '69 debuterend) wordt genoemd.
Toch vind ik die namen qua sfeer anders dan we hier bij Iggy & The Stooges horen, zoals ze zich met deze comebackplaat noemden. Het zit 'm in nieuwe gitarist James Williamson, waarbij zijn voorganger Ron Asheton naar basgitaar verhuisde. Ten opzichte van de eerdere Stooges verdwenen blues en psychedelica, werd de hakkende riff dominanter én veranderde het gitaargeluid. Daarmee hint de sfeer veel meer op wat in 1976 als punk werd gedoopt.

Ik hoorde de naam van Iggy Pop als prille tiener voor het eerst in 1977 met single en instant-favorietje Lust for Life, waarbij zijn naam vaak met die van maatje David Bowie werd genoemd.
De laatste was er persoonlijk voor verantwoordelijk dat The Stooges na hun einde in 1971 een doorstart maakten als Iggy & The Stooges en in Londen de studio indoken. Pop produceerde en Bowie deed de eindmix, waarmee The Stooges niet onverdeeld gelukkig waren. In 1997 verscheen een remix die rauwer klonk, zoals oorspronkelijk bedoeld. Die verschillen zijn duidelijk (meer basgitaar bovendien!), toch is het de 'Bowie mix' van Raw Power die sluipenderwijs heel invloedrijk bleek, doordat menig jonge gitarist ervoor viel.

Vergelijkbaar met het debuut van Montrose uit hetzelfde 1973, dat invloedrijk was op menig gitarist die later in de hardrock furore maakte. Beide platen leidden niet meteen tot grote verkoopcijfers, maar in de jaren erna verkochten ze goed. Omdat gaandeweg bekende gitaristen door de muziek waren gegrepen en vervolgens de namen van James Williamson/Iggy Pop en Ronnie Montrose als invloeden noemden.

De zangstijl van Pop is hier nog anders dan toen ik hem leerde kennen en bovendien zingt hij wat hoger. Maar de muziek loopt over van onstuimige energie, getuige nummers als Search and Destroy en Raw Power. De directheid van een tekst als Penetration spreekt andere boekdelen. Mijn favoriet is Gimme Danger, dat akoestisch begint en dan naar een climax opbouwt met lekker gitaarwerk.
Iggy Pop als godfather van punk en daarmee ook new wave? Terecht, maar laten we niet James Williamson vergeten.

Mijn reis door proto-punk en proto-wave vervolgt met het debuut van (Jonathan Richman and) The Modern Lovers, verschenen in 1976 maar opgenomen in '72.