Chvrches - Love Is Dead (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chvrches - Love Is Dead - dekrentenuitdepop.blogspot.com


De Schotse band Chvrches maakte de afgelopen jaren twee platen vol met aanstekelijke maar ook avontuurlijke synthpop.

Synthpop is normaal gesproken geen genre waar ik heel warm voor loop, maar de elektronische popliedjes van Chvrches kon ik op een of andere manier zeer waarderen.

De geweldige vocalen van Lauren Mayberry speelden hierbij een grote rol en deze vocalen tillen ook de derde plaat van Chvrches boven het maaiveld uit.

Vergeleken met de vorige twee platen lijkt de band uit Glasgow op Love Is Dead wat opgeschoven richting pop en electropop, maar wanneer je wat beter luistert hoor je ook dit keer flink wat invloeden uit de synthpop en bovendien meer avontuur dan bij eerste of vluchtige beluistering opvalt.

Sterkste wapen van de band is ook dit keer zangeres Lauren Mayberry, die de concurrentie met menig popprinses makkelijk aan kan en ook dit keer indruk maakt met haar vocalen. Ook met de songs van Chvrches is dit keer helemaal niets mis. Love Is Dead staat vol met buitengewoon aanstekelijke popliedjes, die je na één keer horen voorgoed hebt opgeslagen in het geheugen. Een zwak voor pure pop is dit keer wel een voorwaarde om te kunnen genieten van de muziek van Chvrches, maar daar beschik ik absoluut over.

Nadat ik eenmaal was verleid door de goede popsongs en door de heerlijke stem van Lauren Mayberry, ben ik wat beter naar de muziek gaan luisteren en die steekt wederom knap in elkaar. Chvrches kiest op Love Is Dead voor een groots en meeslepend geluid, maar het is een geluid dat niet alleen makkelijk verleidt, maar dat ook opvalt door uitstapjes buiten de gebaande paden. Het zijn deze uitstapjes die de muziek van Chvrches interessant maken en er voor zorgen dat de Schotten veel interessanter klinken dan de meeste van hun soortgenoten.

De band uit Glasgow produceerde haar eerste twee albums zelf, maar liet zich dit keer adviseren door synthpop pionier Dave Stewart (Eurythmics) en huurde de gerenommeerde Greg Kurstin, die op zijn zeer imponerende cv moeiteloos schakelt tussen hitgevoelige pop en indie-rock, in als producer.

In eerste instantie vond ik de productie van Greg Kurstin wel erg vol en overweldigend, maar zeker wanneer je Love Is Dead van Chvrches met de koptelefoon beluistert, hoor je uit hoeveel lagen het geluid van Chvrches bestaat en hoeveel diepte er in zit. Dat hoor je vooral in de zich net wat langzamer voortslepende songs vol dynamiek, maar ook de electropop stampers op de plaat hebben meer te bieden dan bij vluchtige beluistering het geval blijkt.

Je moet zoals gezegd vatbaar zijn voor de toegankelijke pop op de nieuwe plaat van Chvrches, maar als je dit bent wordt Love Is Dead steeds aanstekelijker en verslavender. De route richting pop was op voorhand misschien niet de gewenste route die ik voor me zag voor Chvrches, maar na een paar keer horen ben ik om en geniet ik steeds meer van het bijzondere feestje dat de Schotten op hun nieuwe plaat bouwen. Erwin Zijleman

Chvches vind ik leuk sinds de eerste single Lies, welke op 3 voor 12 werd gedraaid in het najaar van 2012. Alle albums, waaronder deze, zijn mierzoet, hate it or love it. Het eerste album Chvrches - The Bones of What You Believe (2013) behoort tot het beste wat je van synthpop in de 21e eeuw mag verwachten. Dat niveau wordt met Love is Dead helaas niet gehaald. Daarvoor was de songwriting te goed en het palet aan sferen te divers. Grootste kritiekpunt op deze schijf is het gebrek aan spannende zanglijnen. De melancholiek in de songs bevalt me wel, maar toch klinkt veel het zelfde om die reden. Opener Graffiti klinkt qua sfeer en zang identiek aan Get Out.

Opvallend goed vind ik My Enemy, omdat het wat minder vol en zwoel klinkt. Mijn favoriet is Wonderland. Dit lied is uit duidelijk onderscheidende secties opgebouwd. Hier hoor ook je voor het eerst een verrassende wending van chorus naar post-chorus, met daarin een heel lekker basgitaartje (drumcomputer). De basgitaar doet vervolgens vanaf het tweede couplet ook dáár intreden.

Leuk synthpop album.

7/10

O, ik had nog geen mening over dit album gegeven. Komt-ie:

Love Is Dead is het meest poppy album dat CHVRCHES tot nu toe gemaakt heeft en daardoor stiekem misschien wel hun beste. Op Every Open Eye waren ze die weg al ingeslagen, maar was de kwaliteit van de liedjes nog wat minder. Wisselvalliger vooral. Inmiddels hebben ze het schrijven van popliedjes nóg beter onder de knie gekregen, waardoor de muziek nog aanstekelijker en aantrekkelijker is geworden. Hier en daar klinkt het wel wat makkelijk (neem Get Out maar als voorbeeld, met die vele herhaling in het refrein), maar uiteindelijk is dit wel het album dat ik momenteel het liefst draai.

Het enige liedje dat voor mij het niveau naar beneden haalde was God's Plan, maar nu ik dat nummer gisteren live heb gehoord ben ik bijgedraaid. Love Is Dead haalt een constant niveau met af en toe een heerlijke positieve uitschieter. Graffiti en Miracle zijn ronduit briljante popsongs en Really Gone is een prachtig uithangbord voor Laurens stem.

4,5 sterren lijken me dan ook meer dan op hun plaats.

Ik had nog nooit van Chvrches gehoord, totdat ik ze voor het eerst leerde kennen toen ze live optraden tijdens nota bene een aflevering van The Graham Norton Show. Daar voerden ze toen "Leave a Trace" van het album Every Open Eye op. Ik was meteen verkocht door de mix van pakkende elektro-pop en de opvallende vocalen van Lauren Mayberry. Als liefhebber van elektronische muziek en synthi-pop was Chvrches me blijkbaar helemaal ontgaan de afgelopen jaren. Waar dus terecht een eind aan kwam na het beluisteren en bewonderen van "Leave a Trace".

Vorig jaar heb ik de drie studio-albums die de band tot nu toe gemaakt hebben, zo'n beetje helemaal grijs gedraaid. En ben ik, in tegenstelling tot de meeste berichten hier bij deze derde langspeler, erachter gekomen dat Love Is Dead met afstand wat mij betreft het beste album is wat ze tot nu toe hebben uitgebracht.

Dit album bevat alles waar Chvrches voor staat: ongelooflijk pakkende synthi-pop verpakt in stuk voor stuk ijzersterke nummers die wellicht nog meer poppy klinken dan de twee vorige albums, maar wel staan als een huis. De knallende, misschien iets té harde productie in combinatie met telkens weer ontzettend verslavende nummers, zorgen ervoor dat ik toch continue teruggrijp op grotendeels dit album. Daar waar de vorige twee albums her en der wat zwakke plekken vertonen, heeft Love Is Dead op één nummer na, alleen maar toppers te verbergen. Tevens staat hier de beste Chvrches-song op, teweten "Wonderland", wat één van de beste synthi-pop-nummers is uitgebracht de afgelopen jaren.

De enige zwakke schakel vertegenwoordigd op Love Is Dead, is in mijn optiek "The Enemy" wat grotendeels komt door de vocalen van gast-vocalist Matt Berninger die me totaal niet liggen. Was het nummer volledig gezongen door Lauren, dan was het nog wel goed gekomen met dit nummer. Maar ook muzikaal heeft dit nummer het minst te bieden.
Over de mannelijke vocalen gesproken, vind ik overigens in het algemeen ook, dat deze behoren tot het mindere wat Chvrches te bieden heeft. Martin Doherty heeft gewoon niet zo'n bijzondere stem, hoe goed bedoeld ook. Gelukkig wordt hij op dit album bijgestaan op het nummer "God's Plan" door Lauren, wat dit nummer weer naar een wat hoger plan tilt, gezamenlijk met het feit dat "God's Plan" ook wat aparter klinkt dan de rest van het album. Maar alleen weet hij in het algemeen de aantal spaarzame nummers die hij zingt niet te redden. Iets wat dus beter aan Lauren overgelaten kan worden, aangezien zij gewoon een fijne, warme en bevlogen stem heeft.

En Lauren is door haar stem de drijvende kracht gezamenlijk met de ijzersterke composities die Love Is Dead tot een verslavend album maken. En ja, misschien is dit album wat gladder en minder excentriek dan de twee vorige albums. En ja, misschien zijn de thema's en de uitvoering in zijn algemeenheid wat meer voor de hand liggender dan wat te horen valt op de twee vorige albums. En ja, misschien mikt Chvrches ook vooral naar een breder publiek. Hoe kan het dan dat ik toch altijd maar weer teruggrijp op Love Is Dead? Gewoon omdat dit album zo ongelooflijk knalt! De nummers kennen een soort van 'punch-in-your-face' die ik niet overal aantref op de twee vorige albums.
Het debuut kent bijvoorbeeld een ongelooflijk sterke eerste helft, maar zakt toch enorm weg tijdens de tweede helft. Ook Every Open Eye kent her en der een vuller die ik, op "The Enemy" na, niet bespeur op Love Is Dead. Wat overigens niet wil zeggen dat de eerste twee albums van Chvrches niet goed zijn. Integendeel zelfs!
Misschien komt het ook doordat dit album wat donkerder en minder positief gestemd klinkt, mede uiteraard door de teksten. Maar laat ik dat nou net de kracht achter dit album vinden.

En tja, als je dan met knallers aan komt zetten als "Get Out", "Forever", "Never Say Die, "Miracle", "Graves", "Heaven / Hell", "God's Plan" en "Wonderland", dan heb je me binnen! Stuk voor stuk toppers! De rest van de nummers doen er niet tot nauwelijks voor onder, maar toch ook nog een speciale vermelding voor het met bezieling gezongen "Really Gone" en het aparte instrumentaaltje "II" wat eigenlijk als intro dient op "Wonderland".

Tevens wil ik ook nog even stilstaan bij het nummer "Death Stranding" wat de band een jaar na Love Is Dead speciaal componeerde voor de gelijknamige game, die ik zie als een soort van bonustrack voor dit album. Ook al staat ie er niet op, is het in ieder geval een prachtig en episch nummer die misschien ook wel een voorbode is van wat Chvrches voor ons in petto heeft als, hopelijk dit voorjaar, hun nieuwe album zal verschijnen.

Conclusie is in ieder geval dat Love Is Dead van begin tot eind een knallerplaat is die nog met zeer veel regelmaat voorbij zal komen bij mij. Topper!!