Chvrches - Love Is Dead (2018)

Na het repetitieve Get Out is er nu een tweede single uit My Enemy met een belangrijke vocale bijdrage van Matt Berninger (van EL VY).

Op elk van hun albums zit er wel één of twee nummers waarop bandlid Martin Doherty de lead vocal doet en meestal vind ik dat de mindere. Maar deze tweede single vind ik iets interessanter dan de eerste.

Hun vorige album Every Open Eye (2015) stond lang in mijn album Top 10 van dat jaar, en nu er net buiten op plek 11. Dus ben wel benieuwd naar dit maar vermoed dat er dit keer geen Top 10 plek in zit, of de singles moeten de minst interessante nummers op het album zijn...

Ik denk dat de beste man toch net iets bekender is van zijn werk met The National

Beide singles zijn veelbelovend, behoren imo tot de beste nummers die CHVRCHES heeft gemaakt! Blijft prachtig om te horen dat ze zo'n uniek, eigen geluid hebben, die met geen andere synthpopgroep te vergelijken is.

Van het album verwacht ik net als de vorige twee een hoop

Ik draai voor beide nummers nog niet echt warm. Heb het gevoel dat ik aan het afhaken ben bij chvrches.

Ik ook!

Ik ook!

Ondertussen is ook de derde single uit: Never Say Die (Audio) YouTube - meer Electro / Synthpop in een mid tot slow tempo. Op zich wel mooi het contrast tussen de bombastische synth passages en de wat ingetogen zangen.

Bevalt veel beter dan de eerste single, op het gevoel na de eerste beluistering zeg ik dat de twee single My Enemy nog steeds de meest interessante is van de drie.

Tot nu toe ben ik best tevreden over het al uitgebrachte materiaal. Ik ben nog niet van mijn sokken geblazen, maar dat hoeft ook niet per se. Never Say Die heeft wat uitbundigere synths dan Get Out, maar Get Out is wat aanstekelijker. Allebei een puntje. My Enemy vind ik helaas een beetje saai.

Deze akoestische versie van Never Say Die (geen synths! ) blies me net wél van mijn sokken. Wauw, wat mooi! Lauren gaat steeds beter zingen.

Klinkt allemaal best fijn!

Chvrches – “Miracle” - Stereogum

Miracle is er ook, nu bezig aan eerste luisterbeurt. Weet nog niet wat ik ervan vind

Miracle is een erg sterk nummer, zou zomaar hit kunnen worden

Hm, vind de singles maar matig. Erg generieke pop als je het mij vraagt. Alleen Get Out bevalt mij wel. Die synth in het couplet doet mij erg denken aan Jamie xx, volgens mij zit er een soortgelijke synth in Gosh.

Klinkt allemaal erg 538/3fm. Vocaal dik in orde. Zal het goed doen op de festivals. Maar mij iets te weinig variatie en creativiteit.

Dat terwijl Chvrches in de 7 jaar dat ze bestaan nog nooit op 538 zijn gedraaid En op 3FM krijgen ze ook maar heel mondjesmaat airplay buiten de 3voor12 uren.

Die zenders zitten er dan ook bovenop, als je wat nieuws zoekt....

Het torenhoge niveau van de vorige lijken ze niet te halen, maar er staan weer de nodige heerlijke instant meezingers op. Wel is het voor 95% Lauren die de kar trekt met dat verslavende stemmetje waar ik als een blok voor blijf vallen; muzikaal hebben ze hun zegje nu wel gedaan.

Oh, en hebben ze nu nog niet door dat die gast niet kan zingen?

Haha nooit geweten. Ik luister namelijk nooit naar deze zender

De eerste twee beluisteringen vallen niet verkeerd, had wel op meer gehoopt. Het voelt als tekstueel minder pakkend aan tov het vorige album. Die kwam in mijn Top 10 van dat jaar terecht, dat verwacht ik niet met deze.

Na de eerste luisterbeurt overheerst bij mij de mening dat ze het beste voor het laatst bewaard hebben. Of beter gezegd voor de tweede helft, want vanaf track 8 begint het echt interessant te worden.

Dit wordt genieten geblazen op Best Kept Secret. In tegenstelling tot het nieuwe album van Arctic Monkeys, die vlak ervoor spelen, zie ik dit helemaal goedkomen in festivalsferen! Ach, AM zullen wel de oude klassiekers ten beste geven, maar Chvrches hebben met dit plaatje weer wat knalwerk verzameld voor de komende zomer

Deliverance is voor mij het hoogtepunt. CHVRCHES blijft toch boeien, sterke opvolger van Every Open Eye.

Ondanks een hele rits luisterbeurten is het nog niet gelukt. De eerste twee nummers zijn heerlijk en verder luistert het ook allemaal lekker weg, maar het blijft wel veruit hun zwakste van de drie. Maar bovenal voegt het eigenlijk helemaal niets toe aan hun oeuvre. Lijken wel de b-kantjes van die geweldige tweede worp.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chvrches - Love Is Dead - dekrentenuitdepop.blogspot.com


De Schotse band Chvrches maakte de afgelopen jaren twee platen vol met aanstekelijke maar ook avontuurlijke synthpop.

Synthpop is normaal gesproken geen genre waar ik heel warm voor loop, maar de elektronische popliedjes van Chvrches kon ik op een of andere manier zeer waarderen.

De geweldige vocalen van Lauren Mayberry speelden hierbij een grote rol en deze vocalen tillen ook de derde plaat van Chvrches boven het maaiveld uit.

Vergeleken met de vorige twee platen lijkt de band uit Glasgow op Love Is Dead wat opgeschoven richting pop en electropop, maar wanneer je wat beter luistert hoor je ook dit keer flink wat invloeden uit de synthpop en bovendien meer avontuur dan bij eerste of vluchtige beluistering opvalt.

Sterkste wapen van de band is ook dit keer zangeres Lauren Mayberry, die de concurrentie met menig popprinses makkelijk aan kan en ook dit keer indruk maakt met haar vocalen. Ook met de songs van Chvrches is dit keer helemaal niets mis. Love Is Dead staat vol met buitengewoon aanstekelijke popliedjes, die je na één keer horen voorgoed hebt opgeslagen in het geheugen. Een zwak voor pure pop is dit keer wel een voorwaarde om te kunnen genieten van de muziek van Chvrches, maar daar beschik ik absoluut over.

Nadat ik eenmaal was verleid door de goede popsongs en door de heerlijke stem van Lauren Mayberry, ben ik wat beter naar de muziek gaan luisteren en die steekt wederom knap in elkaar. Chvrches kiest op Love Is Dead voor een groots en meeslepend geluid, maar het is een geluid dat niet alleen makkelijk verleidt, maar dat ook opvalt door uitstapjes buiten de gebaande paden. Het zijn deze uitstapjes die de muziek van Chvrches interessant maken en er voor zorgen dat de Schotten veel interessanter klinken dan de meeste van hun soortgenoten.

De band uit Glasgow produceerde haar eerste twee albums zelf, maar liet zich dit keer adviseren door synthpop pionier Dave Stewart (Eurythmics) en huurde de gerenommeerde Greg Kurstin, die op zijn zeer imponerende cv moeiteloos schakelt tussen hitgevoelige pop en indie-rock, in als producer.

In eerste instantie vond ik de productie van Greg Kurstin wel erg vol en overweldigend, maar zeker wanneer je Love Is Dead van Chvrches met de koptelefoon beluistert, hoor je uit hoeveel lagen het geluid van Chvrches bestaat en hoeveel diepte er in zit. Dat hoor je vooral in de zich net wat langzamer voortslepende songs vol dynamiek, maar ook de electropop stampers op de plaat hebben meer te bieden dan bij vluchtige beluistering het geval blijkt.

Je moet zoals gezegd vatbaar zijn voor de toegankelijke pop op de nieuwe plaat van Chvrches, maar als je dit bent wordt Love Is Dead steeds aanstekelijker en verslavender. De route richting pop was op voorhand misschien niet de gewenste route die ik voor me zag voor Chvrches, maar na een paar keer horen ben ik om en geniet ik steeds meer van het bijzondere feestje dat de Schotten op hun nieuwe plaat bouwen. Erwin Zijleman

Hebben we te maken met een Drake-cover op track 10?

Sowieso beter dan Every Open Eye! Het enige zwakke nummer vind ik My Enemy. Beter te kinderachtig gezongen. "he Coldwarkids maar zo zingt ze altijd" ja klopt maar op My Enemy is het de zanglijn die me een tikkeltje irriteert.

Oneensch, My Enemy is het enige nummer dat ik tot nu toe heb beluisterd van dit album en ik vind het mooi tot prachtig. De stemmen van Matt en Lauren passen echt samen, hij past er perfect bij .

Ah, is dat een gastartiest. Op (o.a., zoals nu blijkt) hem doelde ik met 'die gast die niet kan zingen'. Dacht dat het een van die twee toetsenisten is die elk album verplicht een deuntje mee moet zingen, maar dat niet echt kan.

Ouch. Very ouch.

Absoluut mee oneens. De twee hoogtepunten zijn voor mij My Enemy en Never Say Die. Verder vind ik dit album weer wat leuker dan de voorganger, dat wel heel erg een herhalingsoefening van het nog steeds schitterende debuut was.

En daar ben ik het dan weer absoluut mee oneens. Die tweede is zoveel malen beter dan het (ook sterke) debuut. Lijkt wel een best of: knaller na knaller.

In mijn ogen is deze derde juist de herhalingsoefening. Voegt niets toe.