Grouper - Grid of Points (2018)

Parking Lot staat al op bandcamp.

Grid Of Points | Grouper - grouper.bandcamp.com

Woest veel zin in!! ❤️

De hoes doet me vaag ergens aan denken.

Deze wellicht?

Steve Reich - Music for 18 Musicians (1978)

Kwartslag draaien

Aan unknown pleasures van Joy Division misschien?

Erg benieuwd naar deze, Ruins vond ik ook erg goed dus dat kan bijna niet mis gaan.

Voor de geïnteresseerden, a.s. dinsdag 1 mei treedt ze op in de Arminius kerk in Rotterdam. Volgens mij zijn er nog kaartjes, dus sla je slag, het wordt vast prachtig.

Haha, juist. Ik dacht dat iedereen dit wel zo zien. Niet dus.

Wanneer de nacht valt en je naar buiten staart, met alleen het zachte getik van regen op de ruiten, kan men zomaar in een lucide droom vallen. Lange, uitgerekte gedachteflarden overheersen. Ieder subtiel verschil is hoorbaar. Je mompelt wat op een hese toon, nauwelijks met enige substantie. Er is niemand, er is niks. Slechts jij en je gedachten. Dat is Grouper. Dat is Grid of Points.

Met een lengte van slechts 21 minuten is de onderdompeling in dit melancholische bad maar van korte duur. Het is als een scène in een droevige arthouse film. Grouper - die in het dagelijks leven de naam Liz Harris draagt - neemt je voor even bij de hand, geeft een kijkje in een andere werkelijkheid, en laat je dan weer wegnemen. De laatste 30 seconden van deze plaat symboliseren die terugkeer, wanneer de piano wegsterft en er plots het geluid van een stoomtrein te horen is. Die trein brengt je weg naar het nu, terug naar je plaats voor het raam en het zicht op de donkere nacht.

De rest van mijn recensie op Nieuweplaat:
[http://www.nieuweplaat.nl/album/grouper-grid-of-points/]

Naar aanleiding van haar mooie concert onlangs in de Arminiuskerk in Rotterdam regelmatig dit album opgeluisterd. Het mist voor mij een beetje de magie van veel van haar eerder werk. Moeilijk om daar precies de vinger op te leggen, maar het gaat toch wat meer langs me heen. Neemt niet weg dat er weer mooie melodieën op dit album te vinden zijn en de melancholische, dromerige sfeer weer aangenaam is. 3,5*

Het kost me heel veel moeite om te bekennen dat de nieuwe Grouper mij (nog) niet kan pakken.. Was een van de platen waar ik dit jaar het meest naar uitkeek. De single vond ik prachtig, maar het album lijkt weinig extra's te bieden. Leg deze nu even weg om hem in de herfst weer een kans te geven.

deze dan: Nils Frahm - Solo (2015)

22 minuten hetzelfde, krappe voldoende voor mij. Op zich mooi hoor, piano en fluisterzacht hees gezang, maar dit is geen memorabele plaat, helaas. Voelt een beetje alsof ze dit in 1 avond hebben opgenomen.

Dat maakt toch niets uit. Of het nu 1, 10 of 100 avonden zijn, het resultaat is wat telt.

Over een "krappe voldoende" kunnen we eens zijn.