Nick Drake - Pink Moon (1972)

Goed tot zeer goed album 4 en een halve ster, nou voorruit 5. Check ook eens Bruce Cockburn - High Winds White Sky. Enigzins vergelijkbaar met Nick Drake(naar mijn mening dan).

Zo kort maar zo mooi beging met een 4

en je zult eindigen met een 5

voor mij de allerbeste singer-songwriter geweest

blijft 5

een 4,5 is ook goed ? Wat een plaat

Een ronduit prachtige plaat. Dit is wel een van de meest indrukwekkende akoestische albums ooit, al hadden sommige nummers wat strijkers kunnen gebruiken, zoals op Five Leaves Left. Hoewel, de kracht van Pink Moon is natuurlijk ook wel dat je alleen Nick en zijn gitaar hoort. Schandelijk trouwens dat 'From The Morning' nu gebruikt is voor een reclame voor een of ander homeopatisch middel!

Deze plaat bevalt me wel maar ik zie er nu niet meteen de parel in die velen dit blijkbaar vinden. Ten eerste vind ik dit niet zo melancholiek en triest als wel beweerd wordt, en daarnaast vind ik de nummers vrij veel op elkaar lijken. Ik denk ook dat het de plaat goed had gedaan wanneer de piano iets vaker gebruikt werd dan nu het geval is. Verder weinig aan te merken, de plaat heeft wel duidelijk een ingetogen sfeertje waar ik altijd wel voor te vinden ben. Ik kan hier dan ook wel 3,5* aan kwijt, ik hoop alleen dat het kwartje binnenkort een keer echt valt.

Nick Drake, hoe vaak ik die naam al had gehoord. Blablablabla briljant blablablabla Five Leaves Left. Hij wordt ook vaak als een invloed voor Elliott Smith genoemd, eigenlijk voor iedere sing and song writer. Ergens op een zomerse dag in september, vaag genoeg, ben ik maar gaan luisteren naar die Drake.

Pink moon was de plaat die me al vanaf de eerste keer luisteren 2000 keer meer aan sprak dan Five Leaves Left. Zijn liedjes die allemaal onder de 4 minuten zitten en compleet kaal geluid raakte het me veel meer dan de violen van Five Leaves. Maar wat maakt Drake nou zo geweldig? De simpelheid en vooral het simpel gitaargepluk en een schele stem, eigenlijk hetzelfde als bij Smith. Ook hun levens lijken ontzettend veel op elkaar, alle twee depressies en alle twee vroeg tijdig gestorven door zelfmoord.

Toch is het vooral de mooiheid van de simpelheid die op dit album overwint. De akkoorden zijn simpel, de teksten redelijk diep maar Drake's zijn stem maakt het geheel compleet. Alles klopt gewoon. Er worden wel foute akkoorden aangeslagen en zijn stem slaat regelmatig over maar dat helpt de plaat alleen verder.

Van een up tempo liedje als Things Behind The Sun dat me altijd laat huilen of om het charmante lieflijke opening nummers het is muziek die nooit zal sterven. Ik zit nu in de 3 gerinatie die Drake ontdekt/lief hebt en ik twijfel er niet over dat er ooit een 6de gaat komen. Als de CD en LP al helemaal uitgestorven zijn ontdekken mensen de klanken van een man die meer dan 60 jaar daarvoor is gestorven. Het is gewoon standaard werk voor mensen die van rauw sing and song writers houden als Elliott Smith, Devendra Banhart en velen meer.

Ik mis vaak bij de sing en song writers van nu het rauwe geluid. Dit is gewoon de basis voor dit geluid. Noem het maar muziek voor tere zielen, dan ben ik gewoon een ontzettend tere ziel want dit album heb ik in de laatste maanden minstens 4 keer afgespeeld. Nu ik dit schrijf is het de 6 keer sinds September. De plaat is gewoon samen met Spiderland en Loveless mij grootse ondekening van vorig jaar. Het zal me niet verbazen dat deze ooit Spiderland zal verdringen van de tweede plek in mij top tien, maar de eerste nooit. Daarvoor laat ik de man die zich sterk door deze plaat liet beïnvloeden staan.

*5(al sinds een tijdje) en een zesde plaat in mij top tien.

uiteindelijk besteld, nu heb ik ze allemaal whoohoo

Wederom een fantastisch plaatje van nick drake, alleen spijtig dat het zo kort is, daarom dat five leaves left voorlopig mijn favoriet blijft. Ook de hoes vind ik echt geniaal

Wouw! Dit klink voor mij als pure schoonheid. Wat een ontzettend mooie stem heeft hij. Ook zijn gitaarspel mag er zeker wezen.


Erg simpel vind ik het niet. Deze man was zeker een goede gitarist, die dat ook op dit album liet horen. Maargoed, dat blijft natuurlijk subjectief.

Grappig, bij mij precies andersom. Vind Pink Moon maar matigjes i.v.m. Five Leaves Left (ook aan mijn waardering te zien). Maarre, schele stem? Wat moet ik me daar bij voorstellen?

En Five Leaves Left staat al tijdje in mijn top 10, wat een album!

Heb dat ook, naar mijn mening is zijn songschrijverstalent pas echt tot bloei gekomen op dit album

@ Benjammin: Zeker, maar het is ook niet bijzonder moeilijk en de melodien klopen allemaal.

@ musicfriek: Ik vindt de cellos best storend op het album, ben veel meer fan van de rauwe akoetische Drake. Schelle, rauw.

@ Gajarigon: Nou op five leaves ook best wel maar daar zijn de eerder genoemde cellos de boosdoeners voor me. Jammer genoeg werdt dit zijn laaste album.

Hij is ook mijn top 10 binnengeslopen, ik ben echt gek van deze cd.
Zo'n eenvoudige en kale maar zo'n mooi sound...

dit lijkt een ware hype teworden , 30 jaar na zijn dood vind iedereen hem toch zo goed , awel ik niet , ik vond hem vroeger een zaag en nu nog

Een hype is het niet echt....

Een zaag :S OMG je mag elke artiest afkraken maar nick drake is gewoon heilig !!!

wie denkt dat het 'gitaargepluk' (citaat) van deze songwriter simpel is, moet voor de aardigheid is een paar zettinkjes zien gaan. Menig gitarist gaat daar zijn vingers op kneuzen. Die akkoorden worden tegenswoordig zelden meer gehoord... Wat als deze man nog een paar jaar ons van zijn juwelen had kunnen voorzien...

Inderdaad niet al te simpel, veel getokkel waarbij ik me perfect moet concentreren om mijn vingers juist te zetten. Ook de vele stemmingen kunnen serieus op de zenuwen werken. Ben nu met river man bezig en het is een beetje knoeien, eenmaal ik zijn stijl meer in de controle heb, zal het makkelijker zijn maar nu is het nog wat wennen aan zijn aparte tokkelstijl.

Goeie singer-/songwriters zijn er in overvloed maar deze nick drake behoort toch wel tot het rijtje der allergrootsten. De manier waarop hij gitaar speelt draagt daar ook in grote mate tot bij. Want in tegenstelling tot vele anderen beperkt hij zich niet tot de vaste akkoorden maar ging hij op zoek naar nieuwe klanken op zijn fretbord, met gebruik van capo en door zijn gitaar vaak op andere manieren te stemmen wist hij zijn eigen geluid te ontwikkelen. Bovendien zorgde zijn aparte tokkelstijl ervoor dat zijn muziek iets magisch kreeg, alsof je bij het horen van zijn werk een andere wereld binnenstapt.
Voor mij is dit dan ook zo'n plaat die me doet wegdromen. Bij het horen van zijn stem ga ik me beelden voorstellen, beelden van een hemels plekje waar de muziek van nick drake constant door de lucht galmt. Ik zie een kabbelend beekje, groen gras met overal bloemen,struiken, ronddwarrelende vlinders,...
En tegen een boom leunend zit hij daar dan, zachtjes op zijn gitaar tokkelend verblijd hij de omgeving met hemelse gitaarmelodieen die je in de ban nemen en doen ontspannen.
Dit is voor mij dan ook 5* waard want ik ken maar weing andere artiesten die met alleen maar een gitaar en een stem zoveel moois bij me losmaken.

inderdaad, totaal niet zelfs. Of ja je kan ook iedere gerespecteerde artiest een hype noemen, dan wel natuurlijk.

Pink Moon klinkt iets anders dan Five Leaves Left.. Ik weet niet hoe dat komt, misschien is dit net wat melodieuzer, maar ik vind dit album ook wat beter. Het klinkt zo verdomd mooi. Five Leaves is een album dat een beetje een melancholisch tintje heeft, hier is het wel hetzelfde, maar toch anders. Ik weet wat ik voel, maar ik weel wel dat ik het voel..

4,5*, erg mooi.

Ondanks zijn lengte mijn favoriet van Nick Drake. Dit document is zo beklemmend intiem dat ik deze niet eens altijd kan beluisteren. Laatst moest ik 'm gewoon afzetten bij 'Place to be'. De emotie ging zo diep door mijn aderen dat ik mijn gedachten gewoon positief moest gaan verdoven. Dat geeft wel de breekbare schoonheid en met name de impact van dit laatste werkje van Nick Drake aan.

Als ik de nieuwe berichten hier bij de albums van Drake lees moet ik steeds denken aan zijn matige populariteit tijdens zijn korte leven. En dat hij ooit tegen zijn moeder gezegd heeft dat als zijn muziek voor één enkel persoon iets zou betekenen en een steun zijn, dat alles het waard was.

Dan, dan...

Ook prachtig album, hoor. Het tweede beste van Drake naar mijn mening. Five Leaves Left staat torenhoog vanboven aan het lijstje, maar deze Pink Moon is ook prachtig en ongelooflijk.

Pink Moon, Things Behind the Sun en het ongelooflijk mooie kleine Horn zijn mijn lievelingsnummers.

Voor mij stonden Five Leaves Left en Pink Moon lange tijd in de schaduw van Bryter Layter, de eerste Nick Drake-plaat die ik leerde kennen. En ook een plaat waar ik verknocht aan raakte, want ik heb hem bij vlagen stukgedraaid.

Beetje bij beetje lijkt in ieder geval Pink Moon wel uit de schaduw van Bryter Layter te komen en dat voelt wel goed, want op dit album horen we Nick Drake zoals hij gehoord wilde horen. Ontevreden met de rijke arrangementen van de voorganger werd dit een sober geproduceerde plaat, waarop (afgezien van het titelnummer) enkel de stem van Drake en zijn kristalheldere gitaarspel te horen is.

Naast het onvermijdelijke Things Behind the Sun is Road mijn favoriet: wat een prachtige zang- en gitaarlijnen... Ook het kleine Horn en Know vind ik zéér, zéér mooi.

Ontzettend treurig dat dit zijn zwanenzang bleek te zijn; na dit album zonk hij verder weg in zijn depressie, met het bekende fatale gevolg.

Jammer dat Nick Drake destijds geen succes heeft gehad. Zijn sober begeleide en introverte songs stonden lijnrecht tegenover de glam-, hard- en progrock die de popmuziek anno 1972 beheerste.
Gewapend met enkel een akoestische gitaar en zang weet Nick Drake veel gevoel en sfeer in zijn songs te brengen vooral vanwege de pakkende melodieën en teksten.
Vooral de titelsong en "Things Behind the Sun" zijn parels op dit wel erg kort album.

Prachtige verzameling van (korte) kale en sobere folk nummers. Drake kan je met zijn melancholieke stem en simpele gitaarspel echt laten zweven en treuren tegelijk. Heb het album echter nog maar twee keer kunnen luisteren en begin voorlopig met-

4 sterren.

Mja, toch wel de beste Drake-plaat. En heerlijk om te beluisteren op een herfstige namiddag. Pink Moon, Parasite en Things Behind the Sun gaan met mijn drie sterren aan de haal. Prachtige plaat, misschien zet ik deze nog wel es in mijn top 10.