Nick Drake - Pink Moon (1972)

Ik sta er altijd van versteld hoe zelfs een (kleine) anderhalve minuut durend gitaarintermezzo als Horn me bij het nekvel kan grijpen. 't Is werkelijk wonderbaarlijk wat Drake hier verricht met enkel gitaar en zijn stem. Pink Moon is dan ook niet alleen de geprefereerde keuze uit zijn repertoire maar gewoon tout court 28:21 minuten essentiële muziek.

Ik vind het hoesje in combinatie met de nummers echt prachtig..
Maar als het gaat om kopen is 8 euro nogal duur voor 28 minuten.

Oh ik heb hem voor €10 gekocht en nog geen seconde spijt van gehad.

Ik kon deze beste man niet omdat ik niet helemaal in dit genre zit , maar na wat luisteren kan ik nu wel zeggen dat van de drie albums di hij gemaakt heeft ik in ieder geval deze (Pink Moon) de mooiste vind; ik houd wat meer van de benadering op dit album, i.t.t. zijn eerste 2.

Ook hier geld weer:
Weet niet of het al gezegd is.
Maar dit is toch echt heerlijke muziek.
Of het nu winter, lente herfst of zomer muziek is.
en ja misschien ben ik een oude muziekliefhebber....
Dit is zelfs na 40 jaar echt heerlijk.

Mag ik voor alle drie zijn "echte albums" en het nakomertje uit 1986 5 echte sterren geven?

Het is wel zo jammer dat het zoveeljaren heeft moeten duren dat Nick Drake zijn erkenning heeft moeten krijgen!

Ja, tragisch, hè? Melancholieke muziek wordt blijkbaar pas aanvaardbaar als de maker ervan zichzelf heeft omgebracht.

Prachtig album, af en toe een nummertje waar alleen met de gitaar gespeeld word en niet gezongen, dat geeft echt een unieke sfeer aan, alsof het een kleine pauze is.

4.5*

Deze plaat ooit opgepikt omdat ik nog een derde cd nodig had om van een aanbieding gebruik te kunnen maken. Dat gaf deze 'Pink Moon' nogal een valse start, wat resulteerde in een allesbehalve bevredigende eerste draaibeurt. Vervolgens heeft hij erg lang met de stof op mijn cd rek mogen converseren, totdat ik hem vandaag door een verhuizing weer tegenkwam.

Terwijl ik mijzelf een weg door de bakken prullaria vocht, werden mijn oren gezalfd door het ontzettend breekbare geluid van Nick Drake. Eindelijk begreep ik waarom deze plaat zo hoog aangeschreven staat. Waarschijnlijk verkeerde ik tijdens de eerste luisterbeurt compleet in de verkeerde stemming, aangezien nu bijna alle nummers direct raak waren. Het klopt gewoon.

Vooral opener Pink Moon zoog me helemaal op. Ik stel me een vijver voor, een gitaar, een namiddagzon, de lucht die tussen oranje en blauw balanceert, en het getokkel van een jongeman die dit alles rustig beschouwend beschrijft. Het is een plaat waar ik rustig van word, mij een moment van overpeinzing verschaft. Pink Moon met een cijfer waarderen kan ik nog niet, aangezien hij slechts 1 keer goed mijn oren heeft bereikt. Ik ben in ieder geval een erg mooie plaat rijker.

Ook dit is een erg goed album. Wat minder melancholisch dan Fives Leaves Left die ik al kende, maar ook dit bevalt prima. Ik moet alleen wel opmerken dat ik de eerste kant van het album sterker vind dan de tweede kant. De tweede kant is me wat te eentonig, al komt dit de sfeer op zich ook wel weer ten goede. Voorlopig 4*

Wat is deze plaat zo gevoelig en diepgaand, je merkt gewoon welke problemen deze jongen heeft doorgemaakt tijdens het opnemen van deze plaat.

Zo triets, eigenlijk best goede achtergrond muziek bij de recente moorden in de kindercreche.

Echt een top cd, Nick Drake heeft een rustige stem, en zijn teksten zijn echt geniaal gewoon, de melodieen zijn ook goed, en sluiten goed bij nick zijn stem aan.

Muziek is inderdaad gevoelig, maar nergens komt het echt super zwaar over waardoor het heerlijk weg luisterd

een 4,5

wat een muzikant

5*

Ben helemaal weg van Nick Drake. Zijn... breekbare stem, zijn dromerige teksten en het simpele, minimalistische van zijn muziek zorgen voor het gevoel dat sommige ervaren wanneer ze het woord "rust" gebruiken.

Ik wil hier meer van, of nee, ik heb hier meer van nodig. Ken zijn andere albums al, maar iemand die daarbuiten wat vergelijkbare artiesten kan noemen?

Trouwens..
Belachelijk dat Know zo weinig stemmen heeft! Samen met Pink Moon en Road het beste nummer.

Ik denk niet dat er nog iemand zoals Nick Drake is/was, een unieke artiest die helaas veel te vroeg gestorven is.

Maar misschien kun je iets met Townes van Zandt en Jackson Browne, ook twee klasse singer/songwriters.

Het gaat mij meer om de sound van Nick Drake. Maar bedankt voor de tips!

Probeer Sleeping on Roads van Neil Halstead eens, die komt wel aardig in de buurt.

Deze sound zit ook een beetje in Time Without Consequence van Alexi Murdoch. Duidelijk Drake-geinspireerde muziek, ik kan het aanraden.

Wat is Things Behind The Sun toch een meesterwerkje.. Het is duidelijk dat Anathema zich hierdoor heeft laten inspireren op Release:

YouTube - Anathema - Release

Vergeet Jackson C. Frank en John Martyn niet...

John Martyn ken ik een klein beetje, Jackson C. Frank niet. Ik zal er eens naar zoeken.

Naar mijn idee komt dit erg in de buurt Bruce Cockburn - High Winds White Sky

Prachtig album!
Gisteren voor het eerst geluisterd. Nu 3 draaibeurten verder

Toen ik de 2e keer het album beluisterde zei ik bij Place To Be, hardop tegen mezelf: GOd, hoe kan je zoiets moois maken?
Dat is dan ook mijn favoriet!

From The Morning vind ik ook een van de mooiere. De zin 'And it was Beautiful!' komt er zooo lekker uit

Meen je dat nou ?
Ik zou 'm meteen kopen.

8 Euro is echt een koopje voor deze prachtige muziek, als ik zie niet al had zou ik geen moment twijfelen.

Ach, zie het als een voordeel: deze kan je gewoon lekker vaak achter elkaar draaien.

Omdat clichés nu eenmaal niet vermeden kunnen worden: prachtige plaat van Nick Drake. Zeer fraai gitaarspel en de teksten niet te vergeten. Hoogtepunt blijft toch wel Things Behind The Sun. Zo'n ontzettend mooi liedje.

Moeilijk te zeggen welke zijn beste werk is

Zijn debuut of deze. Misschien net iets meer deze. In ieder geval zalige muziek en niet te vergeten, deze verbluffende mooie hoes

Kunst erop en erin

Geweldig... Geen enkel minder nummer, enkel pareltjes. Het duurt slechts 28 minuten, maar meer is er niet nodig om deze onvergetelijk te maken. Hoewel ik hem natuurlijk nooit gekend heb, kan ik met Pink Moon en zijn biografie erbij besluiten dat deze het meest zijn innerlijke toestand over de laatste 5 jaar weergeeft. Prachtig, dat triestige, kale geluid met enkel Nick's stem en gitaar waaruit de elf nummers bestaan (op wat achtergrond-piano in het titelnummer na).

Hoewel het zijn minst toegankelijke album is, vind ik dat hier de mooiste opstaan. Evenals veel andere MuMe-gebruikers vind ik ook dat Place to Be, het titelnummer en Parasite eruit springen. Echter wil ik toch ook even de aandacht vestigen op hier minder gewaardeerde nummers. Neem nu Horn, een kort stukje genialiteit dat zijn schoonheid niet enkel uit de snaren, maar ook uit de sereniteit van de stilte haalt. Of Know, waarvan de eerste noten al een ongemakkelijk gevoel oproepen en Nick's stem klinkt alsof er iets aan hem knaagt; de pijn van zijn depressie die hij altijd met zich meedraagt, die zijn zang zo kermend maakt. Een waar kippenvel-nummertje, dat, maar dat gaat op voor het merendeel van Pink Moon.

Ongelooflijk dan toch dat Nick de tapes van dit album op de balie van het gebouw van Island Records in Londen kwam leggen voor het weekend en dat deze daar haast een week gelegen hebben zonder dat er ook maar iemand naar omkeek. Een goed voorbeeld om de onwetendheid van het grote publiek te illustreren, evenals Nick's eenzaamheid... Met Pink Moon kijken we pas echt in de geest van een persoon die te intelligent was voor zijn eigen goed en door het onbegrip van zijn omgeving in een neerwaartse spiraal terecht kwam. Jammer genoeg geraakte Nick er niet uit en eindigde zijn strijd met het ongeluk op de nacht van 24/25 november 1974.

Ik begin met een 4,5* maar een verhoging is zelfs niet uitgesloten. Ik heb slechts 3 albums al de volle mep gegeven, maar deze komt akelig dicht. Het spreekwoordelijke petje meer dan af voor Nick Drake.

Lijkt me eigenlijk voor geen van beide een goed voorbeeld.

Hoe dat zo dan? Nick nam Pink Moon alleen op met enkel Joe Boyd als producer, en vervolgens verkocht deze nog slechter dan de vorige twee, waardoor het grote succes voor de derde keer uitbleef. Lijkt me toch reden genoeg om dat als voorbeeld te nemen?

(En met onwetendheid bedoelde ik dat er zeer weinig echt beseften wat voor prachtmuziek hij maakte - anders zou er iemand op enig moment wel naar gevraagd hebben of Nick aan iets bezig was.)