Magnum - Princess Alice and the Broken Arrow (2007)

Er zitten hier wel paar coole tracks bij zoals
out of the shadows
You'll Never Sleep klinkt wel hèel mooi

De Britse hardrockband Magnum werd 35 jaar geleden opgericht. Ze maakten enkele prachtige elpees, maar ook enkele softe popalbums die enkel op chartsucces waren gericht. Sinds hun reünie in 2002 hebben ze echter gekozen om gewoon weer tijdloze en fantasierijke symfonische hardrock te spelen met als laatste worp het nieuwe Princess Alice And The Broken Arrow. Hoewel de band nooit echt stabiel is geweest, waren gitarist/songwriter Tony Clarkin en zanger Bob Catley altijd de kern van Magnum.


Magnum predikt met dit nieuwe album dus ook weer gewoon voor zijn eigen (en tegenwoordig ook bescheiden) kerk, maar zolang de songs van Clarkin geïnspireerd blijven en ze albums zo goed uitwerken als dit nieuwe product valt er weinig te klagen. Integendeel, het verdient respect dat ze nog steeds met uitstekende songs komen aanzetten. Ik heb alvast genoten en zal de komende maanden blijven genieten van Princess Alice And The Broken Arrow ondanks dat het objectief bekeken uiteraard gewoon een overbodige en oubollige release is van een band die vijftien jaar geleden al ouderwets klonk.

Persoonlijk vind ik Brand New Morning net een tikkeltje sterker, maar dat is puur een gevoelskwestie. Laat je er als liefhebber niet van weerhouden dit pareltje aan je collectie toe te voegen, want Princess Alice And The Broken Arrow is gewoon een heerlijk album voor de melodieuze rocker op leeftijd.

De comeback van Magnum werd opgesierd met de prima dvd. Livin'the dream. De eerste cd. Breath of life was teleurstellend, de vorige cd. Brand new morning al een stuk meer in de goede richting. Met Princess Alice and the Broken Arrow herleven de oude tijden, de tijden van On a storytellers night. Tippen aan dit meesterwerk kan het niet, maar deze nieuweling is in het redelijk omvangrijke oeuvre van de band een voltreffer. Vooral het slotnummer vind ik erg goed. Slecht is geen enkele song al vind ik Out in the shadows wat minder aansprekend, maar dat is persoonlijke smaak. Iedere Magnumfan kan dit schijfje zonder aarzelen aanschaffen.
Waarom stond Magnum nog nooit op Arrow Rock overigens???

De jongens van Magnum hebben het nog steeds in zich. Ze bestaan nu zo´n beetje alweer 35 jaar, en hebben hoogtepunten, maar ook wat diepere dalen gekend, hoewel ze nog nooit een echt slecht album hebben afgeleverd. Maar op dit album is het allemaal weer zoals vanouds. Hier komt (zij het in wat mindere mate) de magie van "On a storyteller´s night" weer naar boven. Allemaal sterke nummers, warm geproduceerd, neergepend door Tony, met teksten zo uit het leven gegrepen, en weer zo herkenbaar ingezongen door Bob. Magnum klinkt als herboren op dit album. Samen met de uiteraard weer prachtige cover-art van Rodney Matthews, maakt dit weer een klasse plaat. "Classic" rock met een simfonisch randje.

Ik wil deze plaat graag goed vinden, toch valt het kwartje (ook na meerdere luisterbeurten) niet. Ik heb nergens een nummer zo sterk als How far Jerusalem gehoord om maar wat te noemen. Het geluid is beter dan Brand new morning maar er is iets raars mee, het knalt niet echt. Al met al weet ik nog niet zo goed wat ik er van vind. Ik heb veel symphatie voor Magnum en vind het tof dat ze nog bestaan.

Ik ken Magnum eigenlijk pas sinds dit album, en ik toen ik het voor het eerst hoorde werd ik helemaal omvergeblazen. Wat een heerlijke nummers, een klein melancholisch sfeertje en soms ontroerende teksten. Alle nummers vind ik even sterk, en ik kan op het hele album geen zwak moment bekennen. Ik moet zelfs zeggen dat ik hierna de klassieker On a Storyteller's Night heb geluisterd, en deze beter vind. Niet op de laatste plaats vanwege de productie, maar toch.
Een typische band die ik ook erg graag eens op een festival als Bospop zou willen zien

Een welverdiende 4,5*

Ik heb deze nu een paar keer geluisterd,
En het klinkt alsof Tony en Bob terugwillen naar de sound van On A Storyteller's Night.

hell, zelfs de hoes is zelfplagiaat. Alleen deze is dan wat meer gebaseerd op Lewis Caroll's Alice in Wonderland.

Ik moet er nog even aan wennen, het komt tot nog toe een beetje gekunsteld op me over.
Maar alles beter dan Vigilante.

Huh, wat is er mis met Vigilante ?

Dat vind ik de slechtste plaat.
Met name de productie.
Roger Taylor van Queen maakt er maar een gelikt zooitje van.
En vanaf die plaat staat er noodgedwongen op elke plaat minstens 2 verwaarloosbare aor-ballads. Die had Magnum voor 1985 niet.

Oke, ik respecteer je mening, maar ik vind het zelf een prima plaat. De drums zijn inderdaad wat eighties van sound maar dit irriteert mij niet zo. Ik prefereer de produktie van Vigilante boven die van Princess Alice trouwens, die ik maar beroerd vind klinken eigenlijk. Ik vind Wings of heaven trouwens hun beste plaat.

Vind ik ook. Ik vind de'vette' productie van deze plaat een beetje kinderachitg. Proberen mee te waaien met de huidige progmetal scene.

Wings of Heaven vind ik ook hun beste.

Ook ik wil dit album best mooi vinden alleen....dat is ie niet. Om te beginnen vind ik de produktie beneden alle peil. Erg rommelig en de drums klinken werkelijk nergens naar!
Dan de songs. Niet één nummer wat ook maar kan tippen aan het oudere werk. Nee, het spijt me maar opnieuw vind ik het artwork het mooist aan het hele album...

Prima melodieuze rock plaat, met als hoogtepunten When we where younger en inside your head, goede productie, en gevoelig gezongen.

Net nog ff een halfje erbij gedaan, de volle mep dus. Voor mij het beste Magnumalbum. Niet één zwak nummer, waarbij Catley nog maar eens laat horen hoe je moet zingen. Wat een gezeur zeg over de productie, meeliften, jaren 80 enz. Hij klinkt gewoon geweldig. HEERLIJK HEERLIJK!!!!!

Dit gaat alweer de goede kant op. Grappig om te lezen dat sommige mensen het vervelend vinden dat ze weer wat teruggaan naar hun oude geluid. Ik snak ernaar om eerlijk te zijn. Het is een verademing om Magnum weer wat symfonischer te horen spelen. Poprock past de band niet en het gezelschap klinkt langzaam maar zeker weer meer als zichzelf.

Toch is Magnum er op dit album nog lang niet. De hoes is eindelijk weer het aangluren waard en ditmaal zijn er maar weinig songs waar ik me aan stoor. Be Strong is me nog wat te modern, maar kan ermee door. Inside Your Head vind ik slaapverwekkend, maar Dragons Are Real heeft zeker goede momenten. Ik mis nog steeds de Magnum die platen nog voor een goed deel wist te vullen met puike liedjes. Die Magnum hoor ik hier nog steeds niet. Zeker niet naar het einde van de plaat toe, waar het toch weer afzwakt.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Princess Alice And The Broken Arrow
8. Sleepwalking
9. Rock Art
10. Goodnight LA
11. The Eleventh Hour
12. Brand New Day
13. Breath Of Life

Voor de review verder gaat: When We Were Younger is een van de beste tracks die Magnum ooit heeft geschreven. Op het verzamelalbum Evolution klinkt hij door de betere productie en elektrische gitaarsolo ipv akoestische gitaarsolo nog een tandje beter, maar de compositie en vooral de tekst grijpen me iedere keer aan.

De rest is overigens ook goed te genieten. Eyes Wide Open en Dragons Are Real zijn de voornaamste pluspunten, maar echt slechte songs zijn er sowieso niet te vinden. Wel neemt het album tegen het einde wat meer stoom af, maar alsnog zet ik Princess Alice altijd met plezier op.

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. On A Storyteller's Night
4. Wings Of Heaven
5. Magnum II
6. Princess Alice And The Broken Arrow
7. Kingdom Of Madness
8. Breath Of Life
9. Rock Art
10. Sleepwalking
11. Goodnight L.A.
12. Vigilante

Wat een geweldig album! Melodieus, Strak rockend! Komt kwalitatief eng dicht in de buurt van On A Storytellers night!

Voor mij ook het beste album van deze geweldige band. Out of the shadows is de topper van dit album, samen met het openingsnummer. Inside your head is ook een heerlijk nummer. Ach eigenlijk kent dit album geen enkel zwak nummer.