T. Rex - Electric Warrior (1971)

Verborgen parel: "Life's A Gas". Wordt (bijna) niet genoemd hier?
Enkel het openingstrio vind ik nog beter op dit album, dat trouwens prachtig is. Enkel Rip Off hoefde niet zo nodig voor mij, "Life's A Gas" ging de ideale afsluiter geweest zijn.

“I could have loved you girl
Like a planet
I could have chained your heart
To a star
But it really doesn’t matter at all
No it really doesn’t matter at all
Life’s a gas,
I hope it’s gonna last”

Jammer genoeg bleef het niet duren, want op 16 september 1977, twee weken voor zijn 30ste verjaardag, overleed Marc Bolan in een auto-ongeluk. Zelf reed hij niet, omdat hij daar te bang voor was. Hoe bitter.

Maar voor zijn dood schonk de god van de Glamrock ons nog enkele ijzersterke platen, waaronder deze mijlpaal uit de muziekgeschiedenis. ‘Electric Warrior’ wordt door velen als het eerste Glamrock album beschouwd en ik ben ook die mening toegedaan. De sound van de gitaar, het warme en sfeervolle geluid, de achtergrondkoortjes…alles aan deze plaat ademt de sfeer van Glamrock uit. David Bowie zou een jaar later zijn ‘Ziggy Stardust’-album op de wereld loslaten, maar als we het hem nog zouden kunnen vragen, zou ook hij zijn bewondering voor Marc Bolan niet onder stoelen of banken steken.

Typisch voor de liedjes van Bolan zijn de absurde, maar vrolijke en vaak ook grappige teksten. Vele nummers hebben een hoog ‘feestgehalte’, maar zijn allesbehalve oppervlakkig. Integendeel: dit album zit bomvol emotie.

“Beneath the bebop moon
I want to croon with you
Beneath the Mambo Sun
I got to be the one with you”

‘Mambo Sun’ opent het album met een heerlijk ritme en de kenmerkende zwoele zang van Bolan. Ik raad jullie aan om de teksten er toch eens bij te nemen tijdens jullie luistersessies. Op het eerste zicht lijken ze nergens op te slaan, maar de schoonheid ervan openbaart zich vrij snel. Ik ben dol op de gitaar in dit nummer, en tegen het einde is er ook nog plaats voor een coole solo. Kort samengevat is dit gewoon een sensueel, geil nummer om mee te beginnen.

‘Cosmic Dancer’ neemt meteen een beetje gas terug. Een akoestisch gitaartje en emotionele vocals zijn te horen.

“Is it wrong to understand
The fear that dwells inside a man”

Tekstfragmenten zoals deze geven reeds subtiele hints dat Marc Bolan geen onbezorgde ziel was, ook al zou men dat uit de feestelijk klinkende muziek niet meteen besluiten. Drugproblematiek en andere persoonlijke problemen doorspekten zijn korte leven, en op Pitchfork schreef een recensent het volgende, wat voor mij de essentie van zijn muziek samenvat: ‘This is not simply a man who plays party songs because he wants to: This is a man who plays party songs to fend off darkness.’ Hiervoor dient ‘Electric Warrior’ dus, en wat mij betreft kan dit doorgetrokken worden naar alle muziek: we gebruiken het om de duisternis af te weren.

‘Jeepster’ was een single en je begrijpt meteen waarom: wat is dit een aanstekelijk, catchy nummer. Meeslepend ritme en wederom erg coole lyrics. Mijn mening is dat Bolan op geen enkel nummer een overbodige zin neerpent. Elk woord is van belang hier.

“Just like a car
You’re pleasing to behold
I’ll call you Jaguar
If I may be so bold”

Autometaforen gebruiken om over vrouwen te spreken is iets wat Bolan geregeld deed, en ook dat is best wel geinig.

Bij ‘Monolith’ gaan we weer de rustigere toer op, wat zeker niet slecht is. Op het juiste toestel en met goede boxen zal dit nummer, net als het hele album, erg goed klinken. De productie van Tony Visconti is wat mij betreft dan ook zeer goed geslaagd. Zonder hem had ‘Electric Warrior’ nooit zo ‘glammy’ geklonken. ‘Monolith’ klinkt voor mij als het nemen van een warm bad. De tekst is mysterieus en gewoon erg goed. Je zal merken dat de liedjes van T. Rex ook erg ‘quotable’ zijn, simpelweg door de genialiteit ervan.

‘Lean Woman Blues’ klinkt exact zoals de titel aangeeft: bluesy, en een beetje klagerig. Toch zeker geen valse noot op het album, het hoort er allemaal bij. Opmerkelijk vind ik het enthousiasme en de passie die op elk nummer te horen zijn.

Wat daarna volgt is een wereldhit van formaat. Normaal moet iedereen het nummer ‘Get It On (Bang A Gong)’ ooit al eens gehoord hebben. Weeral een ideaal feestnummer en niet zonder reden een #1 single in vele landen. De gitaarriff…daar kan ik weinig meer over zeggen dan dat het machtig is. Zulke riffs zijn tegenwoordig dun gezaaid.

“You’re built like a car
You got a hubcap
Diamond star halo
You’re built like a car
Oh yeah”

‘Planet Queen’: groovy, cool en uiterst meezingbaar. Ook verbazingwekkend hoe Bolan de vreemde (maar goed klinkende) woordcombinaties uit zijn goochelaarshoed blijft toveren.

‘Girl’ klinkt vrij simpel maar is voor mij weer erg betoverend, dit is de kunst van songwriting volgens mij. Uiteraard zijn er genres die zich hier niet toe lenen, maar in de Glamrock kan dit dus absoluut wel. Geen gecompliceerde arrangementen, gewoon liedjes die met wat improvisatie aan het kampvuur kunnen gezongen worden, of waarmee je een feestzaal plat kan doen gaan.

‘The Motivator’ volgt hetzelfde patroon, en wat ik over de vorige nummers schreef is dus ook perfect van toepassing op dit nummer. Deze muziek is ook niet gemaakt om urenlang geanalyseerd te worden: zet je oren goed open en probeer gewoon de emotie die uit de muziek en de tekst spreekt op te vangen, dan heb je meer dan genoeg gedaan.

Het citaat waarmee ik deze tekst ingeleid heb komt uit het nummer ‘Life’s A Gas’. Geweldige, volle sound en een tekst die me altijd raakt. Ik kan niet verklaren waarom.

Een heel klein puntje van kritiek is dat ik misschien voor een andere afsluiter had gekozen dan het abrupte ‘Rip-Off’. Maar dit is niet zo erg, en wellicht zal er wel een bedoeling achter gezeten hebben. Ik wens jullie enorm veel plezier met deze klassieker en ben benieuwd naar jullie luisterervaringen.


Deze recensie, een tijdje geleden neergeschreven en niet bijzonder diepgaand, is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri

Erg leuk om te lezen! Dank.
Veel te laag stemgemiddelde deze.

Eindelijk ook terug volledig beschikbaar op Spotify!

Nick Cave noemde gisteren, in zijn Conversations with Nick Cave in de Tonhalle in Düsseldorf, dit album als zijnde een heel belangrijk album voor hem persoonlijk, dat ie overal en altijd bij zich had. Hij speelde ook een pianoversie van Cosmic Dancer. Ik ga dit album derhalve maar eens aan een luisterbeurt onderwerpen, want Nick is koning!

Daar ga je van genieten

Cosmic Dancer, ook door Morrissey gecoverd.

Als je Moz' stageperformance ziet dan is hij die womb wel uitgedanced ja bij zijn geboorte

Jongens, wat is dit toch een heerlijk album. In Nederland nooit zo gewaardeerd als bij onze westerburen in de Noordzee. De waardering kwam zelfs van de Stones ( die altijd al de tijdgeest scherp in de gaten hielden) in de slotseconden van It’s Only Rock & Roll ( but I like it). Get It On!

Dankzij Nick Cave leren kennen; prachtig album!

Cosmic Dancer, Bring It On, Mambo Sun & Hot Love momenteel favoriet

Eat this, Spoon!

Best bizar dat Marc Bolan 24 was tijdens Electric Warrior, 25 tijdens The Slider. Twee klassiekers en zo jong.

Vandaag nog weer gedraaid. Klassieker, absoluut. De tand des tijds meer dan oki doorstaan. De ultieme T.Rex sound m.i. Prachtig gitaarwerk, zeer fraaie composities, teksten zoals enkel Bolan ze kan verzinnen, ofschoon soms stukken donkerder dan men op het eerste gehoor zou vermoeden. Het was mn eerste plaat überhaupt en die staat er nog altijd. Vinyl ja, en nog goed te beluisteren na de vele vele luisterbeurten. Opener Mambo Sun zo'n typische Bolan boogie beat. Cosmic Dancer dan werkelijk zo ontzettend mooi. Ook tekstueel ja. Jeepster de grote hit, met natuurlijk de classic Get it on, prachtig gitaarwerk en stuwende bas. Was dan ook een geoliëde machine destijds. Andere parels, yes, parels zijn de blues van Lean Woman Blues, Motivator, Life's a gas, Girl, Planet Queen, ja, kortom de hele lp wel. Nogmaals, monumentale plaat toen, nu, 4ever. Opvolger Slider deed het nog eens dunnetjes over. Daarna werd het snel minder, enkel Dandy in the Underworld, die was weer top. En beloofde veel. Bolan had zijn looks en hooks back. Edoch, September '77, damned that tree. Bang zijn zelf te rijden, geen rijbewijs, reed de toenmalige vriendin/vrouw Gloria Jones die ochtend en zat hij juist aan de wrong side of the car. Hoe triest ja. Een talent te vroeg weg gerukt. Wat zou kunnen komen zullen we never weten. Succes zoals in de topjaren denkelijk niet, andere tijden ook maar zoals de Engelsen schreven, he gathered momentum. En zo was het. I love to boogie zeer herkenbaar en top 20 ruim weer.

Hoewel geen echte T. Rex liefhebber vind ik dit eigenlijk wel een aardig album. Prima composities met natuurlijk het fraaie Get it On in de hoofdrol. Het album is al 50 jaar oud, maar daar merk je weinig van.
Life's a Gas vind ik ook erg prettig. Het laat even een wat ander geluid horen. Alleen afsluiter Rip Off valt in mijn beleving uit de toon.
3,5* voor deze #14 in de 100 Greatest Albums of 1971. Op plaats 16 in de huidige chart over 1971 van Best Ever Albums.

Cosmic Dancer is wat mij betreft het absolute prijsnummer van deze prettige plaat, met helaas een flinke dissonante toon op het einde in de vorm van Rip Off. Zonder dat nummer had ik best vier sterren kunnen geven. 3,5 is ook niet slecht.