menu

T. Rex - Electric Warrior (1971)

mijn stem
3,95 (198)
198 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fly

  1. Mambo Sun (3:36)
  2. Cosmic Dancer (4:26)
  3. Jeepster (4:07)
  4. Monolith (3:45)
  5. Lean Woman Blues (2:59)
  6. Get It On (4:22)
  7. Planet Queen (3:10)
  8. Girl (2:29)
  9. The Motivator (3:56)
  10. Life's a Gas (2:23)
  11. Rip Off (3:49)
  12. There Was a Time / Raw Ramp * (5:14)
  13. Hot Love * (4:55)
  14. The King of the Mountain Cometh * (2:26)
  15. Woodland Rock * (3:53)
  16. Rip Off (Work in Progress) * (2:30)
  17. Mambo Sun (Work in Progress) * (3:57)
  18. Cosmic Dancer (Work in Progress) * (5:15)
  19. Monolith (Work in Progress) * (4:47)
  20. Get It On (Work in Progress) * (4:43)
  21. Planet Queen (Work in Progress) * (0:56)
  22. The Motivator (Work in Progress) * (4:19)
  23. Life's a Gas (Work in Progress) * (3:14)
  24. Electric Warrior Poem [US Radio Promo] * (0:21)
  25. Mambo Sun [Instrumental Edit] * (3:49)
  26. Cosmic Dancer [Single Vocal Mix] * (4:26)
  27. Jeepster [Single Vocal Mix] * (4:18)
  28. Monolith [Working Version] * (2:23)
  29. Lean Woman Blues [Working Version] * (3:05)
  30. Get It On [Full Length Version] * (5:48)
  31. Planet Queen [Working Version] * (2:56)
  32. Girl (Alternate Master) * (2:29)
  33. The Motivator [Working Version] * (3:57)
  34. Life's a Gas [Working Version] * (3:32)
  35. Rip Off [Instrumental] * (3:18)
  36. Raw Ramp [Working Version] * (2:21)
  37. Electric Boogie [Working Version] * (2:06)
  38. Untitled Instrumental Aka a Lot of Rubbish [Studio Out-Take] * (1:35)
  39. Honey Don't [Studio Out-Take] * (3:23)
  40. Planet Queen [Electric Home Demo] * (2:25)
  41. Girl [Acoustic Home Demo] * (0:38)
  42. Jeepster [Electric Home Demo] * (2:34)
  43. Get It On [Acoustic Home Demo] * (3:15)
  44. Electric Warrior Poem and Radio Advert [US Radio Promo] * (0:55)
  45. Planet Queen [Acoustic Version] * (3:00)
  46. The T. Rex Electric Warrior Interview * (19:35)
toon 35 bonustracks
totale tijdsduur: 39:02 (2:47:20)
zoeken in:
EVANSHEWSON
Get it On, Bang A Gong... wàt is dit tijdloos mooi, ik geniet daar elke keer weer van!

Empyrium
Het beste van T-Rex wat mij betreft. Mambo Sun, Cosmic Dancer, Jeepster, Get It On.

avatar van devel-hunt
4,0
Dit is zondermeer de klassieker van deze ooit zoveel belovende Marc Bolan en zijn T-rex, het was wat Engeland nodig had na de break van The Beatles, en zo werd hij in deze tijd ook gezien als de opvolger van, bevestiging uiteraard toen Ringo Starr de enige concertfilm van deze band regiseerde en filmde in de concertfilm Born to boogie, is nu cult geworden. Erg goede plaat die de bodem voor nichtenrock zetten. De vroege Bowie en Roxy music hebben de stijl misschien bekendgemaakt en deden het eigenlijk nog beter, maar de wortels liggen bij Marc Bolan. Ik vind het beste nummer van T rex Children of the revolution, deze staat er niet op, maar wel erg veel andere schitterende nummers!!

avatar van beaster1256
4,0
beste plaat van marc bolan , met vooral cosmic dancer en get it on als beste nummers , de speciale versie met een trits aan studio outtakes is zeer interessant voor de fan die terug in de tijd gekatapulteerd wordt

4,0
get it on vin ik juist een van hun minste liedjes. Maar verder..........in een woord fantasisch!!ze speelden al punk/new-wave toen niemand die stijl nog kende!in een woord fantastisch!

avatar van MarcBolan
5,0
Absolute klassieker en balen dat Bolan nog altijd ondergewaardeerd wordt. Dit is samen met The Slider en Tanx een klassieker die elke muziekliefhebber in huis moet halen.

avatar van Lee Malone
5,0
Mogelijks de beste cd die ik de laatste jaren in huis gehaald heb. Hij staat naar mijn gevoel alvast bijzonder dicht tegen mijn top-10.

Bij mijn eerste luisterbeurt vond ik hem al zeer goed en hij is sindsdien blijven groeien! Ik denk dat hij er heel binnenkort een halfje bij zal krijgen!

Jammer (en zeer eigenaardig) dat dit de commerciële tand des tijds blijkbaar niet goed doorstaan heeft en dus relatief onbekend is gebleven... Deze plaat verdient absoluut meer dan 81 stemmen!

avatar van BenZet
3,0
Get it on vind ik super, verder nogal mager. Not my cup of tea...

avatar van Leeds
3,5
glamrock van een hoog niveau. maar mijn voorkeur gaat nog iets meer uit naar The Slider.

avatar van Booyo
4,0
Grappig, had nog nooit van T. Rex gehoord maar blijk vrijwel elk nummer al te kennen Zou niet weten waarvan, misschien dat mijn pa het vroeger wel is op zette of zo. Nu een aantal luisterbeurten verder kan ik concluderen dat dit wel een heel gaaf album is. Enkele stevige rock nummers, afgewisseld met wat mooie rustigere nummers. Erg goed!

Voorlopig, 4*

avatar van Stijn_Slayer
3,5
De grote klassieker van de groep, maar wat mij betreft toch enigszins overschat. Anderen deden dit destijds ook, en dan toch een klasse beter. Doe mij dan toch maar een willekeurige plaat van Bowie uit deze periode.

avatar van Leeds
3,5
Stijn_Slayer schreef:
De grote klassieker van de groep, maar wat mij betreft toch enigszins overschat. Anderen deden dit destijds ook, en dan toch een klasse beter. Doe mij dan toch maar een willekeurige plaat van Bowie uit deze periode.


... of het vervolg van deze, The Slider. Nog net iets beter.

avatar van Ataloona
4,0
Overschat Dit is een klassieker eerste klas. Voor mij toch wel van het zelfde niveau als Ziggy Stardust hoor.

Electric Warrior klinkt misschien simpel maar het is een perfect album.

Evenals de opvolger die ik wel iets beter vind.

avatar van herman
4,0
Hoe beter je de liedjes leert kennen hoe beter deze wordt. Ik weet dat Bowie ook onder glam geschaard wordt (Ziggy-tijdperk dan met name), maar ik vind het toch niet helemaal vergelijkbaar.

avatar van Ataloona
4,0
Inderdaad en Bowie vind ik wat complexer dan T. Rex. Die is wat simpeler maar o zo mooi.

avatar van Chronos85
4,5
Juist in de simpelheid van deze plaat schuilt haar grote klasse. In eerste instantie deed het me vrij weinig juist door het simpele karakter. De rootsy benadering vereiste bij mij enig geduld maar, dat geduld werd beloond. Langzamerhand groeiden de nummers ze en nu ben ik absoluut een liefhebber. Zowel voor het glamrockgenre als voor het hedendaagse folk en indiesegment moet Electric Warrior enorme invloed hebben gehad. De klagerige zang van Bolan moet zowel op een Johnny Rotten als een Devendra Banhart flinke invloed hebben gehad, om maar lukraak een tweetal namen te noemen.

Ik ben het eens met Herman dat Bowie met deze muziek niet vergeleken dient te worden. Bowie borduurt in deze periode, ondanks zijn Velvet Underground adoratie, verder op de Britse Jaren Zestigpoptraditie (denk aan het wat meer georchestreerde werk van The Who, The Kinks en The Beatles, maar ook en voegt daar een randje van dramatiek, mysterie en weltschmerz aan toe. Bolans eigen achtergrond is meer folkgeorienteerd en vanuit die basis laat hij zich meer inspireren door de tragere rock 'n roll (boogie) uit de jaren vijftig en bijbehorende thema- en dramatiek (je herkent bij tijd en wijle de Be-Bop-a-Lula-snik). De teksten zijn minder intellectualistisch dan die van Bowie, de albums hebben minder een conceptueel karakter en het imago wat Bolan hierbij voor zichzelf heeft gecreëerd is overduidelijk masculinair in tegenstelling tot dat van Bowie dat op z'n minst neigde naar het androgyne. Daarbij wilde Marc Bolan, inmiddels uit zijn anarchistische folkschulp gekomen, ongebreideld opgaan in de aandacht en weelde die het ster zijn met zich mee bracht (de lifestyle waar hij zich het meeste thuis bleek te voelen), een belangrijk kenmerk van de glamrock. Bowie was natuurlijk nog een stuk populairder dan Bolan maar voor hem was dat baroque en dramatische een houding en rol van dat moment en hij zou, vergelijkbaar met Bob Dylan, steeds weer van imago wisselen. Glamrock was behalve een muziekstijl ook een ideale manier van leven, twee voorwaarden die beiden opgingen voor Bolan.

Electric Warrior is imo als geheel nog geen glamplaat. Nummers als Mambo Sun en Life's a Gas maar ook Lean Woman Blues hebben meer een respectievelijk folk(rock) en bluesachtig karakter, ondanks de enigszins dramatische inslag. Bij Get It On (Bang a Gong) en Rip Off is het glamelement weer veel meer aanwezig. Live schijnen de nummers allemaal overgoten te zijn met een glamlaagje, met de nodige strakke outfits en orgastische gitaarsolo's van dien. Vanaf de opvolger van EW, The Slider, kan T. Rex wat mij betreft volledig een glamband genoemd worden.

Voor de liefhebbers, in de Uncut van deze maand staat een artikel gewijd aan T. Rex en in het bijzonder aan Electric Warrior. Een klein verzamelplaatje van jaren vijftig boogie-nummers, die invloed zouden hebben gehad op het wordingsproces van EW, is aan het blad toegevoegd. Best interessant!

avatar van LucM
4,5
Van T. Rex heb ik buiten een compilatie dit album op de kop kunnen tikken. Destijds erg populair vooral in Groot-Brittannië en werd onder glamrock gecatalogeerd. Sommige nummers klinken wat meer blues en folk maar T. Rex heeft niettemin een eigen sound dankzij de zang van Marc Bolan en dit album heeft de tand des tijd goed doorstaan. Naast de hits Get It On en Jeepster vind ik Cosmic Dancer en Monolith ook klassesongs.

avatar van Supersid
5,0
Wat een plaat! Al jaren een van m'n absolute favorieten, met buiten het fenomenale openingsviertal nog een aantal toppers die niet ver moeten onderdoen (en natuurlijk ook die ene superhit). Eén van m'n meestgedraaide platen, naar ik vermoed.

avatar van deric raven
4,0
Ik vind deze best wel vergelijkbaar met Bowies Ziggy Stardust; zelfs beter.
Blijkbaar ben ik niet de enige hier die Bowie terug hoort.
Hoor er ook Jack White in terug; iets wat ik niet had verwacht.
De waarde van Marc Bolan nooit zo hoog ingeschat.

avatar van JJ&Joan
4,0
In de eerste plaats is 'Get it on' gewoon fantastisch, kort daarop gevolgd door 'Jeepster'.
Als jonge tiener gingen we hier destijds allemaal voor uit de bol.
Gek genoeg wordt ik hier ook als stevige vijftiger nog heel enthousiast van.

Bij de Bonusnummers zie ik nog 3 heel goeie songs van T Rex: Hot Love, Woodland Rock en Raw Ramp.

avatar van Vinck
5,0
Mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die hier toch ook wat meer aandacht verdient. Zoals eerder vermeld simpel aandoende (daarom zijn ze het nog niet) liedjes met een heerlijke relaxte uitstraling en prachtige, cryptische teksten. Glamrock op z'n best

avatar van orbit
Als alle T.Rex liefhebbers al hun platen vandaag nog inleveren tegen het oeuvre van D. Bowie wordt hun ziel misschien nog gereinigd.. come on

avatar van zalwelnikszijn!
4,5
Waarom zou iemand z'n platenkast moedwillig vervuilen met een derderangs aandachtstrekker als Bowie? :S

avatar van caravelle
David Bo WIE ?

avatar van heartofsoul
zalwelnikszijn! schreef:
Waarom zou iemand z'n platenkast moedwillig vervuilen met een derderangs aandachtstrekker als Bowie? :S


Ik verbaas me wel eens als ik bepaalde reacties lees op MuMe. Dat je David Bowie niets vindt is toch wel opmerkelijk. Slechts 1,5 * voor Hunky Dory, dat moet kunnen.
Verder heb je imo een leuke top 10 zalwelnikszijn!, dus ik vergeef het je.

avatar van zalwelnikszijn!
4,5
Niet zo serieus nemen, ik zeg maar wat Maar Hunky Slory een tijdje terug toevallig gedraaid en toen viel ie me vies tegen. Leek wel een musical. Vind z'n latere werken als Low en zo dan wel weer goed te pruimen.

Maar nu even over T. Rex. "Raw Ramp", wat een heerlijk nummer.

avatar van orbit
Ik denk ook dat al die muziekcritici en muzieksites, zoals deze, er lelijk naast zitten met hun enorm hoge noteringen voor Bowie en niet voor Gary Glitter en dit

avatar van bikkel2
Ik ben niet zo heel erg op de hoogte inzake het oevre van T-Rex.
Maar de nummers die ik ken zijn gewoon sterk.
Bolan, de grote bedenker, kon iets erotisch uitdragen in zijn nummers op een bepaalde manier.
Ik denk niet dat hij gelijkwaardig was aan Bowie. Die dacht in die periode 2 zetten vooruit en had meer visie.
Toen de glamrock in 1975 al op zijn retour was had Bolan nog geen passend antwoord. We zullen nooit weten hoe het verder had uitgepakt met Bolan.

Zal wel niks zijn, Hunky Dory een musical
Moest ik even om lachen hoor.
Is het singer/ songwriter album van Bowie ten voeten uit.
Maar ieder zijn ding.

avatar van zalwelnikszijn!
4,5
orbit schreef:
Ik denk ook dat al die muziekcritici en muzieksites, zoals deze, er lelijk naast zitten met hun enorm hoge noteringen voor Bowie en niet voor Gary Glitter en dit


Toevallig laatst de Glitter Band nog eens zitten luisteren. Zieke band man. Twee drummers, dik rock 'n roll geluid. Niks mis mee. Wel een aanrader.

avatar van LucM
4,5
Van T.Rex bezit ik (buiten een compilatie) enkel dit album. Marc Bolan zocht hier zijn inspiratie meer in de blues en folk en goot dat in zijn eigen stijl, David Bowie ging wat meer experimenteel te werk. Dat ze beiden glamrock genoemd werden komt door hun bizarre outfit en het dragen van plateauzolen, ook typisch in die tijd.
Gary Glitter die om die reden ook glamrock genoemd werd bracht pretentieloze rock'n roll zonder meer. Aanvankelijk pakte dat goed uit maar dan was de koek snel op.

avatar van Johnny Marr
4,5
Verborgen parel: "Life's A Gas". Wordt (bijna) niet genoemd hier?
Enkel het openingstrio vind ik nog beter op dit album, dat trouwens prachtig is. Enkel Rip Off hoefde niet zo nodig voor mij, "Life's A Gas" ging de ideale afsluiter geweest zijn.

avatar van Vinck
5,0
“I could have loved you girl
Like a planet
I could have chained your heart
To a star
But it really doesn’t matter at all
No it really doesn’t matter at all
Life’s a gas,
I hope it’s gonna last”


Jammer genoeg bleef het niet duren, want op 16 september 1977, twee weken voor zijn 30ste verjaardag, overleed Marc Bolan in een auto-ongeluk. Zelf reed hij niet, omdat hij daar te bang voor was. Hoe bitter.

Maar voor zijn dood schonk de god van de Glamrock ons nog enkele ijzersterke platen, waaronder deze mijlpaal uit de muziekgeschiedenis. ‘Electric Warrior’ wordt door velen als het eerste Glamrock album beschouwd en ik ben ook die mening toegedaan. De sound van de gitaar, het warme en sfeervolle geluid, de achtergrondkoortjes…alles aan deze plaat ademt de sfeer van Glamrock uit. David Bowie zou een jaar later zijn ‘Ziggy Stardust’-album op de wereld loslaten, maar als we het hem nog zouden kunnen vragen, zou ook hij zijn bewondering voor Marc Bolan niet onder stoelen of banken steken.

Typisch voor de liedjes van Bolan zijn de absurde, maar vrolijke en vaak ook grappige teksten. Vele nummers hebben een hoog ‘feestgehalte’, maar zijn allesbehalve oppervlakkig. Integendeel: dit album zit bomvol emotie.

“Beneath the bebop moon
I want to croon with you
Beneath the Mambo Sun
I got to be the one with you”

‘Mambo Sun’ opent het album met een heerlijk ritme en de kenmerkende zwoele zang van Bolan. Ik raad jullie aan om de teksten er toch eens bij te nemen tijdens jullie luistersessies. Op het eerste zicht lijken ze nergens op te slaan, maar de schoonheid ervan openbaart zich vrij snel. Ik ben dol op de gitaar in dit nummer, en tegen het einde is er ook nog plaats voor een coole solo. Kort samengevat is dit gewoon een sensueel, geil nummer om mee te beginnen.

‘Cosmic Dancer’ neemt meteen een beetje gas terug. Een akoestisch gitaartje en emotionele vocals zijn te horen.

“Is it wrong to understand
The fear that dwells inside a man”


Tekstfragmenten zoals deze geven reeds subtiele hints dat Marc Bolan geen onbezorgde ziel was, ook al zou men dat uit de feestelijk klinkende muziek niet meteen besluiten. Drugproblematiek en andere persoonlijke problemen doorspekten zijn korte leven, en op Pitchfork schreef een recensent het volgende, wat voor mij de essentie van zijn muziek samenvat: ‘This is not simply a man who plays party songs because he wants to: This is a man who plays party songs to fend off darkness.’ Hiervoor dient ‘Electric Warrior’ dus, en wat mij betreft kan dit doorgetrokken worden naar alle muziek: we gebruiken het om de duisternis af te weren.

‘Jeepster’ was een single en je begrijpt meteen waarom: wat is dit een aanstekelijk, catchy nummer. Meeslepend ritme en wederom erg coole lyrics. Mijn mening is dat Bolan op geen enkel nummer een overbodige zin neerpent. Elk woord is van belang hier.

“Just like a car
You’re pleasing to behold
I’ll call you Jaguar
If I may be so bold”


Autometaforen gebruiken om over vrouwen te spreken is iets wat Bolan geregeld deed, en ook dat is best wel geinig.

Bij ‘Monolith’ gaan we weer de rustigere toer op, wat zeker niet slecht is. Op het juiste toestel en met goede boxen zal dit nummer, net als het hele album, erg goed klinken. De productie van Tony Visconti is wat mij betreft dan ook zeer goed geslaagd. Zonder hem had ‘Electric Warrior’ nooit zo ‘glammy’ geklonken. ‘Monolith’ klinkt voor mij als het nemen van een warm bad. De tekst is mysterieus en gewoon erg goed. Je zal merken dat de liedjes van T. Rex ook erg ‘quotable’ zijn, simpelweg door de genialiteit ervan.

‘Lean Woman Blues’ klinkt exact zoals de titel aangeeft: bluesy, en een beetje klagerig. Toch zeker geen valse noot op het album, het hoort er allemaal bij. Opmerkelijk vind ik het enthousiasme en de passie die op elk nummer te horen zijn.

Wat daarna volgt is een wereldhit van formaat. Normaal moet iedereen het nummer ‘Get It On (Bang A Gong)’ ooit al eens gehoord hebben. Weeral een ideaal feestnummer en niet zonder reden een #1 single in vele landen. De gitaarriff…daar kan ik weinig meer over zeggen dan dat het machtig is. Zulke riffs zijn tegenwoordig dun gezaaid.

“You’re built like a car
You got a hubcap
Diamond star halo
You’re built like a car
Oh yeah”


‘Planet Queen’: groovy, cool en uiterst meezingbaar. Ook verbazingwekkend hoe Bolan de vreemde (maar goed klinkende) woordcombinaties uit zijn goochelaarshoed blijft toveren.

‘Girl’ klinkt vrij simpel maar is voor mij weer erg betoverend, dit is de kunst van songwriting volgens mij. Uiteraard zijn er genres die zich hier niet toe lenen, maar in de Glamrock kan dit dus absoluut wel. Geen gecompliceerde arrangementen, gewoon liedjes die met wat improvisatie aan het kampvuur kunnen gezongen worden, of waarmee je een feestzaal plat kan doen gaan.

‘The Motivator’ volgt hetzelfde patroon, en wat ik over de vorige nummers schreef is dus ook perfect van toepassing op dit nummer. Deze muziek is ook niet gemaakt om urenlang geanalyseerd te worden: zet je oren goed open en probeer gewoon de emotie die uit de muziek en de tekst spreekt op te vangen, dan heb je meer dan genoeg gedaan.

Het citaat waarmee ik deze tekst ingeleid heb komt uit het nummer ‘Life’s A Gas’. Geweldige, volle sound en een tekst die me altijd raakt. Ik kan niet verklaren waarom.

Een heel klein puntje van kritiek is dat ik misschien voor een andere afsluiter had gekozen dan het abrupte ‘Rip-Off’. Maar dit is niet zo erg, en wellicht zal er wel een bedoeling achter gezeten hebben. Ik wens jullie enorm veel plezier met deze klassieker en ben benieuwd naar jullie luisterervaringen.


Deze recensie, een tijdje geleden neergeschreven en niet bijzonder diepgaand, is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri

avatar van johan de witt
4,5
Erg leuk om te lezen! Dank.
Veel te laag stemgemiddelde deze.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:36 uur

geplaatst: vandaag om 14:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.