Manic Street Preachers - Send Away the Tigers (2007)

Ik neem aan dat je de single Your Love Alone Is Not Enough met Nina Persson bedoeld? Die vind ik juist helemaal te gek - omdat die zo in mijn kop blijft hangen. De geweldig mooie stem van Nina en het rockachtige fanatisme van Manic Street Preachers wisten mij vanaf de eerste keer dat ik de clip op MTV zag te overtuigen. Ik ben dus ook op zoek gegaan naar deze Send Away the Tigers, maar die viel me erg tegen. De single vertegenwoordigt helemaal niet dit album. De sound ligt gewoon heel anders, veel fijner. De rock wat ik op Send Away the Tigers lijkt nergens heen te gaan en het gaat alle kanten op naar mijn mening. Ik heb nog geen abstract punt gevonden. Volgens mij is er nu ook weer een nieuwe single, maar ook die kan me niet aanspreken. De combinatie Send Away the Tigers en Nina Persson had ik om eerlijk te zijn veel meer willen zien. Nergens vind ik deze sound terug - niet op Send Away the Tigers, niet op A Camp (het soloproject van Nina Persson) en ook niet echt het werk van The Cardians. Erg jammer. Als het aan mij had gelegen had Nina Persson definitief mogen intrekken bij Manic Street Preachers, dan hadden we pas een mooi album gehad. Maar zo had het helaas niet mogen zijn. Dit album kan ik gewoon niet echt waarderen en ik ben om de tuin geleid door de single. Toch jammer maar meer dan een 2* krijg ik hier geloof ik niet uit. Wel mijn respect voor de single natuurlijk.

Vrij irritante standaard rockplaat vind ik dit. Niks nieuws onder de zon, te toegankelijk, te veel lege gitaarrock, te weinig diepgang. Deze band heeft altijd veel indruk op me gemaakt, maar nu zijn ze opeens voor een ander publiek gaan spelen, en dat doet zeer. Dit kan ik echt niet vaker aanhoren dan de twee keer tot nu toe. Laatste platen waren stukken beter (vooral Lifeblood blijft een grote favoriet), en ook het enigszins vergelijkbare solo-album van Bradfield van vorig jaar is fijner. 2,0*

Vandaag deze CD voor vaderdag gekregen (en een schroeverdraaierset & gaatjestang) m'n dag kan al niet meer kapot.

Het idee van een 'vlug klaar' ceedeetje maakt zich van mij meester bij het beluisteren van de nieuwe manics. Ik ben zelf een verstokt fan, en waar 'vroegah' (naja, vroegah..zelfs lifeblood had dat..) aandacht werd besteed aan prachtige songs lijkt dat op deze ceedee soms wat ver te zoeken.

Zoals altijd wel weer een hoogtepuntje; "The second great depression". Zéér A Design For Life - achtig maar een prachtig refrein waar ik mij helden weer in herken.

3,5 sterren.

The Second great depression - Het pareltje

Im Just a patsy - De heerlijke meezinger

De rest weet me niet genoeg te overtuigen

En toch geef je 5*

WAT EEN VRESELIJKE RUK PLAAT

Lifeblood (de vorige) was de beste van de manics
maar het rare is dat ze een prachtige single hadden genaamd
The Love Of Richard Nixon, niet commercieel was en nu opeens omdat Nina Person erbij komt en omdat ze een irritante commerciele nummer hebben gemaakt verkoopt het wel opeens goed
Nederland is op dat gebied heel raar
Lifeblood had beter in het openbaar mogen komen
dus weg met Send Away The Tigers
ik zeg altijd maar
Send To The Container

Och help, gaan we de aloude discussie weer van stal halen dat bands geloofwaardigheid en kwaliteit inboeten als ze eens een leuk hitje hebben..?? Een leuk lied is een leuk lied, of het nou in de top 10 staat of onuitgebracht blijft! Lifelines vond ik dan weer matig, geef mij This is my truth maar...

Nu ben ik ook wat partijdig, want ik vind "your love alone..." werkelijk fan!tas!tisch! De vette aanzet, de wisselwerking met Nina Persson, de vette knipoog... Heerlijk!! Doet me denken aan de geweldige manier waarop de samenwerking tussen Iggy Pop en Kate Pierson uitwerkte op Candy! Sommige combinaties zijn gewoon briljant gevonden; al of niet ingegeven door commercieel belang! Hulde!

Ja sommige houden van die nieuwe manics maar als ze echte smaak hebben dan luisteren ze naar oude werk zoals LIFEBLOOD en geen Lifelines

De glorie van de Manics is natuurlijk al jaren voorbij. De teloorgang begon eigenlijk al bij 'This is My Truth', hoewel er een paar aardige songs op staan. Ik heb de indruk dat met deze plaat het vuur is verworden tot een matig waakvlammetje. Het kabbelt allemaal erg plichtmatig voort. Echt slecht wordt het nergens, maar met de albums The Holy Bible en Everything Must Go in het achterhoofd is dit een bijzonder matig album. 2,5*

Jammer, want ik was echt een fan - vroeger.

Sorry... Te veel naar a-ha geluisterd de laatste dagen denk ik...

Mijn eerste plaat van MSP, en moet zeggen dat het me wel bevalt Vooral I'm Just a Patsy blijft goed hangen.

zeker geen slecht album maar ook geen grootse vernieuwingen. En dat heet dan toch al snel in herhaling vallen en dat leidt bij critici dan tot opmerkingen als: "vroeger waren ze toch beter..." . Een voordeel: de plaat is nu eens niet 65 minuten lang met zes nummers die andere bands B-kantjes hadden genoemd. En ook staan er geen songs op waarvan de titel niet op de achterkant van het cd-hoesje past.

Kortom, wmb is dit een keurige voldoende, maar ook niet meer. Drie sterren derhalve.

Vind dit wel een lekkere plaat.. Ik ben geen groot kenner van de MSP, maar dit is toch wel lekker toegankelijk, en bij tijd en wijle ook best heftig. The "hidden track" na "Winterlovers" is ook leuk gevonden.

En , zoals hier beneden rreds gesteld, gewoon een plaat met een normale lengte, niet opgerekt met fillers enzo.

Heerlijk album 4*.

Aardig album, de openingstrack en de single vind ik wel lekkere nummers, voorderest is deze plaat niet erg bijsterend interresant. 3*

Leuk album, maar de Manics kunnen beter dan dit. Artistiek gezien is het weinig vernieuwend, maar met 'Send Away The Tigers', 'Your Love Alone', 'Indian Summer' , 'The Second Great Depression' en 'Imperial Bodybags' staan er toch goeie nummers op. 'Underdogs' en 'Rendition' vind ik verschrikkelijk daarentegen.

Lifeblood het "oude werk"? Haha, dan denk ik toch eerder aan de eerste drie albums. Alles daarna had net zo goed door een volledig andere band gemaakt kunnen worden.

Stem nog wat verlaagd. Na de ontdekkingstijd van 'een nieuw Manics album' nog een aantal keer herbeluisterd en er blijft eigenlijk weinig van over. Allemaal heel gemiddelde songs, en da's jammer. Af en toe komt er wel een leuke flits voorbij, maar nooit een volwaardige song die overeind blijft. 1 van de zwakste Manics albums...

Nou de nummers van deze plaat zijn ook makkelijk in 't gehoor liggend en ze lijken in de verste verte niet op de nummers op de 1ste 3 platen

Voor 3 euro meegepikt bij de Free Record Shop... was eigenlijk wel klaar met de Manics na This Is My Truth (geef mij maar The Holy Bible en Gold Against the Soul), maar ik ga het toch nog maar 's proberen...

Ben een liefhebber van de Manics, maar had veel moeite met de vorige 2 platen. Deze rockt eindelijk weer. Heerlijke plaat !

Berichten verplaatst naar Manic Street Preachers

Wat een teleurstelling bij de eerste beluistering van Send Away The Tigers (waarvan alleen de eerste single bleef hangen) Gelukkig kwam het later allemaal toch nog goed tussen mij en het album. Sommige platen hebben nu eenmaal wat meer tijd nodig om te doorgronden. Fijne cd!

Gewoon heel lekker.... ligt direct in het verlengde van This is my truth.

Prima album van The Manics, Indian Summer en Autumn song zijn mijn favorieten.
Dit klinkt zoals The manics altijd zouden moeten klinken.
Rockt lekker weg.

Send away the tigers, Your love alone, Autumnsong en Vooral Imperial bodybags (heerlijke rock n roll beat en dan die solo!) zijn klappers. Verder allemaal mooie nummers, maar als geheel hadden ze wat mij betreft iets meer moeten brengen. Lijkt allemaal wat teveel op elkaar. Desalniettemin een lekkere rock cd voor tussendoor.

”Send Away the Tigers” is een opvallend toegankelijk en meezingbaar album geworden. De liedjes zijn catchy en de refreinen gaan makkelijk in je hoofd zitten. Op zich is dat niet erg, want het luistert in ieder geval lekker weg. Aan de andere kant is het onderscheidende vermogen zeer beperkt. Toch heb ik er wel een zwak voor. Iedere keer denk ik: nee dit is te standaard, skippen die handel, maar dan word ik toch weer gegrepen door een aantal onweerstaanbare melodieën. Al met al is ”Send Away the Tigers” een lekker rockalbum zonder al teveel pretenties of bijbedoelingen.

Toen dit album net uitkwam, bleef deze toch een tijd in de CD-speler steken. Maar naar verloop van tijd heeft dit album voor mij kracht ingeboet, iets wat andere albums (Lifeblood, Postcards, Everything Must Go, om maar eens wat te noemen) voor mij niet hebben.
Nog altijd is dit een CD die goed wegluistert, maar ik vind dat er wat zwakke broeders bij staan, die de score 'reduceren' naar 3.5 ster. Nog altijd voldoende, want het blijft toch MSP, het blijft toch grotendeels overeind staan.
En die voldoende wordt vooral door nummers als 'Your Love Alone' en 'Autumnsong' uit de brand gesleept.

Ah The Manics . Mijn baken in onzekere tijden. Altijd kan ik terug grijpen op hun heerlijke bombast als ik mij weer eens "blue"voel . Gewoon recht toe , recht aan . Met altijd catchy melodieën en refreinen die hoog oplaaien. Het kamerbrede geluid en de over de top productie die anderen tot kippenvel drijft , komt bij mij juist binnen als welkom. Ook dit album weet alle ingrediënten weer in een blender te gooien en er een smakelijke mix van te draaien. Het is geen topper ,maar voor mij wel een plaat die me zeer dierbaar is en die ik ook vrij regelmatig draai. 4 sterren

Na het melancholische en wellicht meest melodieuze schijfje in de discografie van de band; Lifeblood, kwamen de heren met dit vehikel en het kon en kan wat mij betreft niet tippen aan zijn voorganger. Send Away the Tigers is gemaakt met het doel recht op zijn doel af te gaan en waar de mannen qua compositorisch opzicht wel wat veelzijdiger uit de hoek hadden mogen komen. De single van destijds; Your Love Alone is Not Enough is hier een voorbeeld van maar vormt voor mij wel de bekende uitzondering. De stemmen van Persons en Bradfield gedijen goed in deze setting. Echter nummers als Indian Summer, The Second Great Depression Autumn Song en Winterlovers klinken wat eenvoudig van aard, I'm Just a Patsy is van hetzelfde kaliber maar bevat weer een lekker ritme dat mij wel aanspreekt. Echt slecht wordt het niet, daarvoor bezitten de nummers net genoeg pakkende elementen die je bij de les houden. Een topper in de catalogus van de mannen is het echter niet.

Hmm ik vind dit toch wel weer een lekker album.
Vooral Autumn Song en the second great depression weten me te bekoren.