The Cinematic Orchestra - Ma Fleur (2007)

Oe, een nieuwe

Ik kijk hier stiekem toch wel een beetje naar uit. Heb al To Build a Home met Patrick Watson en Breathe met Fontella Bass alvast mogen horen en ik moet zeggen dat het alvast best wel lekker klinkt! Lekker jazzy weer en met geweldige samenwerkingen tussen onder andere Patrick Watson en natuurlijk Fontella Bass. 7 mei is nog even wachten, maar dat is zeker wel uit te houden. Dit is gewoon een 'extraatje' tussendoor.

jeej, 7 mei. Ik ga hem zo luisteren.

waarom?

1x geluisterd. Mmm het klinkt allemaal wel anders. Valt een beetje tegen. Meer akoestisch en meer zang. En minder electronica en jazz.

Tegenwoordig bestel ik meer cd's per internet dan dat ik daadwerkelijk winkels binnenloop. Waar ik vroeger klant aan huis was, daar kom ik nu zo af en toe nog eens. Je mist een hoop charme op die manier, dat moet gezegd worden. Je wint een hoop gemak.
Onlangs liep ik weer eens een cd-zaak binnen en begaf me naar de luisterpaal aldaar.
Daar zag ik dit album van The Cinematic Orchestra staan en de omschrijving beviel me wel.
Opener To Build a Home opgezet en ik viel stijl achterover: dit was wel heel erg mooi zeg. Het deed me een beetje aan de cd's van Antony denken. Mooi, ontroerend en kippenvel bezorgend.
Familiar Ground doet dat iets minder, maar krijgt mij wel in haar greep. Lekkere triphop-achtige electronica met jazzy invloeden is wel aan mij besteed. Niet te moeilijk ook waardoor het zeer aangenaam luisteren is.
Child Song heeft een mooie bas, maar neigt me iets te veel naar lekkere hippe muziek voor in uw betere strandtent of zoiets. Dat vind ik beslist niet erg, maar het kippenvel blijft daardoor wel achterwege.
Music Box is chillen met akoestische gitaar. De zon onder zien gaan na een mooie warme zomerdag.
Op Prelude verzorgen strijkers de hoofdrol. Ondanks dat strijkers altijd wel een warm geluid geven heeft het hier iets afstandelijks en dat werkt wel bevreemdend moet ik zeggen.
Op As The Stars Fall keert het strijkersthema van Prelude terug onder begeleiding van beats. Zacht, soft en lazy. Beslist niet wereldschokkend maar het gaat er prima in.
Into You is behoorlijk akoestisch getint. Ook hier moet ik toch een beetje terugdenken aan alle hippe plaatjes die zo rond de eeuwwisseling verschenen. Erg verantwoord, erg hip. Lekker, maar mist net het extra duwtje dat voor echte ontroering zorgt.
Ma Fleur klinkt alleraardigst. De nadruk ligt wederom op het akoestische. Alsof een jazzbar al helemaal leeg is gelopen en de band nog wat speelt zo vlak voor sluitingstijd.
Breathe ademt het broeierige wat triphop bandjes ook wel hadden. Een Portishead is het niet, maar ik vind dit nummer zeker de moeite waard.
That Home is een kort nummer waar de piano de hoofdrol speelt. Patrick Watson zorgt toch weer voor (bijna-) kippenvel. Dit had langer mogen duren.
Time And Space vormt de sfeervolle afsluiter van deze cd.
Al met al een uitstekende cd met fantastisch baswerk. Door wat kleine minpuntjes hier en daar blijft het steken op 3,5* en dat is een mooie score dacht ik zo.

Muziek waar je op een zondagochtend mee wakker wil worden. Helaas is de zondagmorgen al voorbij, maar dat neemt niet weg dat ik je kennis wil laten maken met deze geweldige muziek. Muziek in haar reinste vorm - dat als je je ogen sluit de mooiste dingen ziet. Zelfs in de cover van dit geweldige album kun je eindeloos verdwalen! The Cinematic Orchestra is zeker niet vies is van mooie muziek maken. Alle aandacht is gevestigd op het nieuwste plaatje van The Cinematic Orchestra, Ma Fleur. Het album is alweer het vierde van de groep en is nog steeds uitgegeven onder de onafhankelijke platenmaatschappij Ninja Tune. Nog steeds geen Major dus voor de heren, wat de nodige positieve effecten tot gevolg heeft. Geen grote druk bij het schrijven van het album en de sfeer is hetzelfde gebleven. Zo schotelt het album elf nummers voor, de een nog prachtiger dan de andere. Het begint al bij de opener To Build A Home, die overigens al een tijdje rondzwierf over het internet. Samen met de wonderschone stem van Patrick Watson doet het nummer vermoeden alsof je naar een nieuwe plaat van Antony & the Jonhsons luistert. Meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen. Ook het titelnummer Ma Fleur weet mij iedere luisterbeurt te verwonderen. De jazzy-feel wordt versterkt door niet alleen een piano meer, want The Cinematic Orchestra heeft ook een groep blazers weten te strikken. Een mooi geheel tot gevolg. De muziek is over het algemeen erg melancholische en in een zeker opzicht gewoon droevig te noemen. De prachtige strijkers in de prelude versterkt dit gevoel alleen maar. Nee, duidelijk geen muziek als je vrolijk bent. Gelukkig dat de heren van The Cinematic Orchestra op zijn tijd ook maar wat al te graag mogen experimenteren met triphop en electronic. Dit zorgt voor onder andere As The Stars Fall, waarschijnlijk het eerste ''up-tempo'' en daarmee het vrolijkste nummer van de plaat. De strijkers middenin As The Stars Fall geven het nummer dan weer een ander perspectief mee.

De veelal downtempo nummers op Ma Fleur zorgen dus voor een melancholisch geheel, waar je soms best droevig van kan worden - als je in zo'n bui bent. Want Ma Fleur is zo mooi geworden dat iedereen wel even moet slikken. Ik ga het album nu 3,5* geven, maar tijd zal waarschijnlijk laten zien dat dit bloempje zal uitgroeien tot een schone der natuur.

Soms komt er zo een band in mijn ipod waar eigenlijk niks mis mee is. Het tempo van de songs, de vocalen, de gebruikte instrumentatie en vooral de sfeer die de muziek uitstraalt. Alles lijkt te kloppen. Een eerste luisterbeurt geeft een uistekend gevoel en de score die volgt is even optmistisch. Maar dan gaat het fout, de volgende luisterbeurt, met hoge verwachtigen, laat plots iets anders horen dan in herinnering is bijgebleven. De liedjes hebben plots heel wat minder kleur en komen bijwijlen zelfs saai over. De hele CD uitzitten is plots geen puur plezier meer, en sommige nummers worden zelfs geskipt. Wat s er gebeurd? Waren de omstandigheden tijdens de eerste luisterbeurt optimaal? Of heeft mijn geheugen de tijd na de eerste luisterbeurt genomen om de verwachtingen zo hoog te schroeven dat het er nooit aan kan voldoen? Wat ook immer, dit is een geval van mooi van ver maar op den duur ver van mooi geworden. Er blijven voorlopig 3.5 sterren over, maar voor hoe lang?

valt me zwaar tegen, en ik had er zo naar uit gekeken. geef mij hun oudere werk maar. ik houd niet zo van drama-zang.

2,5* met een traantje

ok. the child song, en as the stars fall komen weer bij het oude niveau in de buurt. drummer luke flowers hadden ze vaker op moeten roepen. vooruit, een 3-*

ook ik vind dat die magistrale drummer wat vaker had mogen tikken. Vooral in combinatie met het geweldige baswerk van Phil France. Deze plaat is stukken rustiger dan eerder werk en deed me eerlijk gezegd bitter weinig toen ik het in het voorjaar voor het eerst hoorde. Ik vond het beduidend minder dan Everyday.
Nu we op de drempel van oktober staan, het vroeger donker wordt en de blaadjes kleuren, begint het ineens allemaal veel beter op zijn plaats te vallen. Voor alles is een tijd en voor deze plaat is dat de herfst. En dan is het als een warme deken om je heen. Niet zo geweldig als Everyday, maar nog altijd uitermate genietbaar.

Sfeervol album, mist echter de kwaliteiten om blijvend te boeien.

3,25*

heerlijke herfstplaat zeg! vond er eerst maar niks aan, maar hij valt nu beter en klinkt ineens WEL als the cinematic orchestra. 4*

De twee voorgangers heb ik grijs gedraaid, dus besloot ik deze gewoon domweg aan te schaffen. Dat heeft voor mij het afgelopen jaar een aantal maal verkeerd uitgepakt en ook hier enigzins niet volledig tevreden met me aankoop. Bij nader inzien had ik dan misschien liever het debuut of diens opvolger in bestelling gegooid aangezien dit plaatje toch een iets andere richting inslaat, vooral de saaie vocalen kunnen mij niet echt bij de les houden. Ik ga hem zeker nog eens wat vaker beluisteren voor ik mijn stem uitbreng.

Een van de mooiere platen van 2007 wat mij betreft. Ik heb deze plaat op vakantie echt heel vaak gedraaid op de mooie warme avonden. Misschien dat herinneringen mijn oordeel wat vertroebelen, maar dat kan mij lekker niks schelen. =)

Nougoed, toch maar 4* van gemaakt, met het voordeel van de twijvel. 3,5* zou net iets te weinig zijn voor zo'n mooie sfeervolle plaat. De vocalen staan mij hier en daar een beetje tegen maar gelukkig biedt deze plaat persoonlijk nog voldoende spanning om het interessant te houden.

Bij de MuMeAwards 2007 uitgeroepen tot beste jazzplaat van 2007. En ik moet daar toch enige waarheid in erkennen. Het is een erg mooie plaat. Zoals eerder gezegd: perfect voor bij het mooie weer.

4 sterren.

Na het ontdekken van Patrick Watson kwam ik erachter dat hij op deze plaat gastartiest is. Terwijl ik deze plaat al kende.

Ja, ik dacht ook dat Patrick Watson de frontman van deze band was.....totdat ik een artikel over hem las in het NRC....de dag erna meteen naar de plaatselijke CD-zaak gesneld om 'Close To Paradise' aan te schaffen...wat een plaat zeg.

Maar dit is ook een prachtige schijf. Mooi rustiek. Ik was door de CD-bakken aan het snuffelen en toen viel mijn oog op het mooie artwork. Die foto roept toch bepaalde associaties op. Vervolgens meteen geluisterd en gekocht...zo ontdek je nog eens wat.

Ben het er mee eens. De meeslepende composities hebben plaats geruimd voor een braver, meer pop-achtig geluid. Nog steeds hartverscheurend bij momenten, maar erg conventioneel - precies wat 'The Cinematic Orchestra' niet mag worden.

To Build a Home is van ongekende schoonheid..

Dit kan ik alleen maar beamen. Tenenkrommend goed! De laatste tijd geen dag zonder Patrick Watson. Kom je vervolgens deze plaat tegen en wordt je met het eerste nummer direct weggeblazen. Wat een verrassing. Er staat van dit nummer op youtube een prachtige live versie @ the Barbican in Londen.
Vindt de score voor deze plaat overigens wat aan de lage kant...

inderdaad zeg bizar mooi nummer

live versie is ook niet verkeerd: klik!

Live zijn ze zeker goed. Hier nog wat kippenvel.

Ongelooflijk mooi album. Weinig origineels op vlak van pianospel, maar het gaat allemaal zo diep. Elk nummer staat er, hoe naakt het ook mag klinken. Eigenlijk is deze muziek het best te omschrijven als "bezield". Aan u om daar uw eigen invulling aan te geven.

Schitterende duetten, kan bijna niet beter. Ik hoorde ze voor het eerst bij Jan Douwe op Kink.

Ja, verdomme, ik hoor het nummer vandaag voor het eerst. Betoverend mooi, zeg.

Ik denk dat ik Breathe misschien nog wel mooier vind. Schitterend! Fontella Bass doet mij wel denken aan Nina Simone. Verder is dit gewoon een uitstekende plaat. Heerlijk om naar te luisteren als je ergens onder de zon op een bankje zit. Genieten noem je dat. Heerlijk genieten.

Sterk ondergewaardeerd album; niet zo spectaculair als de eerder albums, meer eenheid en rust. Geduld is hierin een schone zaak. En check die nieuwe soundtrack van ze: The Crimson Wing: Mystery of the Flamingos Soundtrack (The Cinematic Orchestra) - Recensie door Tom H. - filmmuziek.be
Hoopvol, warm en beeldend.

Bezield, daar kan ik me wel in vinden. Gewoonweg een prachtig album dit..

Het eerste nummer en de drie laatste nummers vind ik echt prachtig, geweldig mooi. De rest is wel aardig, maar doet me nog niet heel veel. Toch vier sterren, omdat de eerder genoemde nummers zo'n bizar hoog niveau hebben. Echt fantastisch.