Björk - Volta (2007)

Al eerder schreef ik over Björk dat ik een haat-liefde verhouding met haar heb.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet verwachtte dat dit album daar verandering in zou brengen, maar de single Earth Intruders deed mij enorm opveren en liet een sprankje hoop over om daar nu eens verandering in te brengen. De meter zou wel eens dik in de afdeling liefde kunnen belanden.
En dan hoor je het album en weet je het weer: haat-liefde was het en haat-liefde zal het blijven.
Aan de ene kant bewonder ik haar als zijnde één van de meest vernieuwende en spannende artiesten van de laatste jaren. Ze durft en ze komt met boeiende dingen en lijkt lak te hebben aan alle wetten in de muziekwereld. Ik hou daar van. Ik vind dat geweldig.
Maar dan die 'haat'. Björk komt bij mij vaak over als zo'n verwend nest in de supermarkt. Zo'n nest dat een snoepje wil van mama. Maar dan weigert mama en gaat het kind drammen en dreinen. En dan is het zo'n monster dat op de grond gaat liggen en boos om zich heen trappen om toch haar zin te krijgen. Het is een associatie die me niet los laat en helaas ook niet op dit album. Dat naast die bewondering. Ik kan het gekoer, gekir en gehijg van mejuffrouw vaak niet velen. Dan denk ik 'doe nu maar weer normaal'. En dan tovert ze de prachtigste dingen uit haar hoge hoed en kan ik alleen maar 'wow' zeggen.
Het zal wel nooit veranderen denk ik (met de hulp van Antony of niet).
Het blijft natuurlijk opmerkelijk dat ik het gezeur van Rufus Wainwright geweldig vind, dat ik het gebibber van Antony waardeer, dat ik de cirkelzaag van Billy Corgan kan waarderen en dat ik de aanstelleritus van Björk regelmatig niet kan velen. Ik ben getraind genoeg als het gaat om lastige stemmen. Helaas blijft het bij deze dame behelpen voor mij.............
Ondanks dat kom ik wel uit op 3,5 en daarmee is het het derde album dat deze score weet te behalen: hoger zit er echt niet in voor welk album dan ook van de dame die mij uitermate weet te boeien en tegelijkertijd ontzettend weet te irriteren.

Het wil nog niet echt klikken tussen deze plaat en mij. Ik weet nog niet of dat aan mij ligt en ik met Debut t/m Vespertine mijn portie Bjork wel gehad heb voor de rest van mijn leven of dat Volta gewoon een - voor mij - ongrijpbare plaat is die nog wat meer luisterbeurten nodig heeft...

Weinigen komen in de buurt van de eigen stijl van Björk. Dat zegt mij eigenlijk al genoeg. Hoe ingenieus moet je zijn om een stijl te ontwikkelen die significant afwijkt van de veelheid aan stijlen die vaak ook nog eens erg op elkaar lijken! Björk heeft al die jaren niets anders gedaan dan haar eigen weg te volgen en - hoewel niet altijd innovatief - vormde haar eigen melting pot van minimalisme, pop, disco, expressieve zang en modernisme (haar muziek ligt dichter bij die van bijvoorbeeld Olivier Messiaen dan je zou denken). Daar gaat de hoed voor af. Dit album ligt voor mij eerder in het verlengde van Medulla dan dat het raakvlakken heeft met voorgaand werk. Experiment wordt wederom niet geschuwd. En dat klinkt niet meteen 'lekker'. Goddank, dan valt er nog iets te leren & te ontdekken. Ook na 20 keer draaien.

Vreselijke cover maar goed, het gaat om de muziek.
Het album begint ge-ni-aal met Earth Intruders, gaat lekker verder met Wanderlust, maar tijdens Dull Flame of Desire slaat de eentonigheid toe.
Innocence is dan weer briljant: precies passende synths en een lekkere minimale beat eronder. Topnummer.
I See Who You Are zou een welkome rustige afwisseling zijn, ware het niet dat Björks stem hier klinkt alsof je een blackmetalzanger electrocuteert. Her en der is het echter nog wel een goed nummer.
Vertebrae by Vertebrae lijdt aan hetzelfde mankement, helaas, want ook hier is de productie/beat zeker niet slecht, maar ja die zang.
Pneumonia leek op het eerste gehoor erg saai, maar verdorie, bij tweede beluistering viel de ellende erg mee en hier past de zang zelfs weer enigszins bij de rest van de muziek. Redelijk goede track.
Het korte Hope is ook wel leuk, geen hoogvlieger maar verder niets verkeerds.
Het verder geniale (die opbouw ) Declare Independence lijdt helaas weer onder slechte vocals, die samen met de onbenullige lyrics het nummer professioneel in de soep laten lopen. Jammer.
My Juvenile is dan wel weer een erg mooi nummer, hoewel ik van mening ben dat in het ideale scenario Antony Hegarty daar eens flink zou moeten ophoepelen omdat zijn stem het dromerige karakter van het nummer (warempel, Björk zingt hier zelfs best heel aardig) grondig om zeep helpt. Maar er zullen vast mensen zijn die dolblij met hem zijn.
Matige schijf. Toch een 2.5* vanwege o.a. Earth Intruders