menu

Ben Howard - Noonday Dream (2018)

mijn stem
3,87 (301)
301 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk / Pop
Label: Island

  1. Nica Libres at Dusk (6:34)
  2. Towing the Line (3:55)
  3. A Boat to an Island on the Wall (7:10)
  4. What the Moon Does (5:20)
  5. Someone in the Doorway (4:56)
  6. All Down the Mines [Interlude] (0:46)
  7. The Defeat (5:53)
  8. A Boat to an Island, Pt. 2 / Agatha's Song (4:53)
  9. There's Your Man (4:38)
  10. Murmurations (6:15)
totale tijdsduur: 50:20
zoeken in:
avatar van Screenager
3,0
Lijkt me wel komkommertijd qua 'grote namen plaatjes', als deze nog steeds op 1 staat in de rotatielijst

avatar van the crook
4,5
Screenager schreef:
Lijkt me wel komkommertijd qua 'grote namen plaatjes', als deze nog steeds op 1 staat in de rotatielijst


Of gewoon een erg goede plaat

AC1
Screenager schreef:
Lijkt me wel komkommertijd qua 'grote namen plaatjes', als deze nog steeds op 1 staat in de rotatielijst


Muzikaal gezien is het al heel lang komkommertijd. Ben Howard was één van een paar kleine lichtpuntjes.

avatar van MarkV
Niet aan mij besteed. Vijf nummers volgehouden met moeite.

avatar van dix
dix
Screenager schreef:
Lijkt me wel komkommertijd qua 'grote namen plaatjes', als deze nog steeds op 1 staat in de rotatielijst

Dat kan snel. Als slechts twee users een plaat bovenaan in hun rotatielijst plaatsen, dan staat ie al onderin de lijst van 50.

avatar van -SprayIt-
4,5
-SprayIt- (moderator)
Na zeker 30-40 luisterbeurten durf ik te zeggen dat ik dit één van de beste albums van de afgelopen jaren vind. Had ik nooit verwacht bij een naam als Ben Howard, kan niet echt iets mijn zijn eerdere werk. Vanaf de eerste tonen is het al raak. Een indrukwekkend, mysterieus en ontzettend fijnzinnig in elkaar gezet album met een unieke gelaagdheid en nagenoeg perfecte productie. Je blijft nieuwe geluidjes, effecten en details ontdekken.
Vooral de eerste drie tracks zijn van ongekende schoonheid, als je het mij vraagt. De opener is favoriet, prachtig hoe alle geluiden samen een broeierige en warme sfeer weten te creëren. Het stukje:

Now I'm older
I don't look over my shoulder
I know what is there in front of me

is wat mij betreft adembenemend en kan ik de hele dag wel horen. Ook het daarop volgende Towing the Line is geweldig. Die gitaar, zijn stem, de tekst, volle mep. De opbouw en de instrumentatie in A Boat to an Island on the Wall is voor mij uniek. In ruim 7 minuten van volledige rust en stilte naar dat prachtige bombastische einde. Ik moet bij het beluisteren van deze 3 tracks regelmatig denken aan Radiohead, The War on Drugs, Patrick Watsen of een Sufjan Stevens, niet de minste namen! Bij track 4 raakt Ben me een beetje kwijt door het ietwat irritante herhalen van: Feed the dog, walk a mile. Minste track voor mij, daarom ook (nog) geen 5*. Someone in the Doorway, wederom indrukwekkend in pracht. Die echo's, zo goed. En dan dat stukje: Into the light of a bad dream, Into the laughter of a war... Kippenvel. The Defeat dan, wat daar nou allemaal gebeurt? Volledig anders dan alle voorgaande tracks, maar de drums, de tekst, de tempowisselingen, het zit zo ontzettend geraffineerd in elkaar, echt één voor hard op de koptelefoon. Ideaal voor tijdens dit druilerige weer, A Boat to an Island, Pt. 2 / Agatha's Song is hartverwarmend en troostend. Doet me denken aan bijv. Suffering van The War on Drugs, maar misschien vind ik dit nog beter. Die rustige opbouw en het plotselinge invallen van Ben, zoek de lyrics op en zing de eerste drie zinnen mee, ongelofelijk mooi qua toon en ritme. There's Your Man is een track waar ik nog niet helemaal over uit ben. Het lijkt minder emotie en diepgang te hebben dan voorgaande nummers. Ik skip 'm niet, maar ben er niet heel enthousiast over. Met Murmurations een ietwat ijlige afsluiting van het album, het lijkt wat voort te komen uit het één na laatste nummer. Prachtig geluid in deze track, zijn stem Thom Yorkeish.

Al met al een dikke 4,5* en een lintje voor Ben Howard. Met een leeftijd van 31 jaar een grote belofte voor de toekomst, want als je nu al met zo'n gevarieerd en sterk uitgedacht album kunt komen heb ik vertrouwen in meer moois. Ik gok dat dit album van het jaar wordt in veel lijstjes, bij mij staat deze in ieder geval met stip op nummer 1 dit jaar.

avatar van -SprayIt-
4,5
-SprayIt- (moderator)
Drie mooie tracks uitgekomen: ANOTHER FRIDAY NIGHT / HOT HEAVY SUMMER / SISTER.

avatar van the crook
4,5
-SprayIt- schreef:
Drie mooie tracks uitgekomen: ANOTHER FRIDAY NIGHT / HOT HEAVY SUMMER / SISTER.


Vooral Another Friday Night is érg de moeite waard!

4,5
-SprayIt- schreef:
Na zeker 30-40 luisterbeurten durf ik te zeggen dat ik dit één van de beste albums van de afgelopen jaren vind. - Ik gok dat dit album van het jaar wordt in veel lijstjes, bij mij staat deze in ieder geval met stip op nummer 1 dit jaar.


AMEN!

avatar van stoepkrijt
3,0
Ook al wist ik dat muziek van Ben Howard niet 1-2-3- te doorgronden is, toch viel het me tegen hoeveel tijd dit album nodig had om een beetje bij me te gaan dagen. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt.

Noonday Dream vind ik wisselvallig. Het bevat voor mij namelijk iets teveel saaie liedjes en passages. Towing the Line en What the Moon Does doen me niets, A Boat to an Island Part 2 nog minder. En eerlijk is eerlijk: op dat heerlijke gitaarwerk in de laatste minuten na is Part 1 ook niet erg enerverend.

Liedjes die me wél weten in te pakken zijn Nica Libres at Dusk, The Defeat (en dat zonder refrein, knap hoor!) en Someone in the Doorway als prijsnummer. Zulke ontspannen en positieve klanken ben ik eigenlijk niet van Ben gewend.

Al met al is Noonday Dream een album waar de kwaliteit (wederom) van afspat, maar met iets teveel saaie passages en iets teveel gemompel in plaats van gezang. Die smetjes weerhouden me ervan om dit album snel nog eens in zijn geheel op te zetten.

avatar van -SprayIt-
4,5
-SprayIt- (moderator)
Lange quote ingekort.

4,0
Ik kan niets met z'n manier van zingen / tekst voordragen. Ik ervaar het als aanstellerig, net als de quasi diepzinnige teksten.

En dan toch het album 4 sterren geven.

Muzikaal is het geweldig. Het is duidelijk dat er lang aan geschaafd is. Meestal leidt schaven tot je doel voorbij schieten, maar op dit album klopt het allemaal.

Je moet wel het album draaien op een moment dat je er ontvankelijk voor bent. Als je het opzet op het verkeerde moment irriteert het album, maar op het juiste moment ontvouwen de landschappen die in de muziek opgesloten zit voor je. Het is erg visuele muziek, het roept (althans bij mij) beelden op.

Ik heb regelmatig dat er een fragment van het album in me opkomt, of dat ik de dringende behoefte krijg om een nummer van het album op te zoeken en te beluisteren. Er zijn weinig albums waar ik dat bij heb. En dat ondanks de voordrachtsmethode van mijnheer Howard

avatar van Johnny Marr
4,5
Prachtplaat. Wat een ontwikkeling heeft deze artiest meegemaakt zeg. Dit is wel heel andere koek dan 'The Fear' bijvoorbeeld, wat ik een verschrikkelijk nummer vind. Ik ga vlug maar eens zijn vorige werp checken.

avatar van Broem
3,5
Mmmhhhh, aangezien dit album door mijn zeer gewaardeerde mume collega’s op 1 is gezet in het jaar 2018 toch maar eens geluisterd. Heb wel wat vaker naar albums van Ben geluisterd maar dit album had ik ff gemist. Met 3,5* waardering een ruime voldoende en dat zal Ben met al zijn komende albums ook wel blijven doen. Kan ze alleen niet goed uit elkaar houden en dat typeert ook wel mijn gevoel bij zijn albums. Lekker om weg te luisteren maar moeilijk te geloven dat dit de beste plaat van 2018 is. Die van mijn in ieder geval niet Dat blijft uiteraard het mooie van deze site. Keep them coming

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Ben Howard - Noonday Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ben Howard maakt volgens de bezoekers van MusicMeter de beste plaat van het jaar en ik begrijp inmiddels waarom

Ook vorig jaar heb ik de muziek van Ben Howard weer terzijde geschoven zonder er goed naar te luisteren en dat was niet erg slim. De Britse muzikant heeft met Noonday Dream immers een meesterwerk afgeleverd. Het is een meesterwerk dat een stuk experimenteler klinkt dan zijn vorige platen, wat vooral de verdienste is van de buitengewoon fascinerende instrumentatie op de plaat. De gitaarlijnen zijn ook dit keer prachtig, terwijl donkere elektronische wolken je voortdurend benevelen. Het levert een plaat op die je een paar keer moet horen, maar vervolgens is de liefde voor deze prachtplaat van Ben Howard waarschijnlijk onvoorwaardelijk.

Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ergens in mijn brein is kennelijk opgeslagen dat de muziek van Ben Howard niet zo interessant is en dat ik zijn platen dus best mag negeren.

Het is een feit dat de Britse muzikant zelfs inmiddels al een aantal malen heeft gefalsificeerd. Ben Howard’s debuut Every Kingdom uit 2011 liet flarden Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn horen en sloot hiernaast aan bij singer-songwriters als José Gonzalez, Damien Rice en Elliott Smith.

Het in 2014 verschenen I Forget Where We Were was nog een stuk beter dan het debuut en in 2017 was er natuurlijk ook het titelloze debuut van de gelegenheidsband A Blaze of Feather, waarin Ben Howard een voorname rol speelde.

Het zijn stuk voor stuk platen die ik veel beter vond dan ik had verwacht (of het stemmetje in mijn hoofd me deed geloven) en die ik uitvoerig heb geprezen op deze BLOG, maar desondanks heb ik ook de vorig jaar verschenen derde soloplaat van Ben Howard weer laten liggen. Ik heb Noonday Dream pas beluisterd toen de plaat vorige week, tot mijn grote verrassing, opdook op de eerste plek van de door de bezoekers van de uitstekende website MusicMeter samengestelde jaarlijst en ik er voor mijn gevoel niet meer omheen kon.

Ik heb de derde plaat van de Britse singer-songwriter inmiddels talloze keren beluisterd en kan inmiddels alleen maar bevestigen dat Noonday Dream een buitengewoon fascinerende en bovendien wonderschone plaat is.

Ben Howard maakte zijn derde plaat samen met zijn vaste kompaan Mickey Smith, die in A Blaze Of Feather het voortouw nam, in het zuiden van Frankrijk en het zuiden van Engeland. Het is nog altijd muziek die zich heeft laten inspireren door de bovengenoemde folkies uit het verleden, maar Ben Howard heeft de afgelopen jaren ook gesleuteld aan een uniek eigen geluid, waardoor zijn muziek uiteindelijk maar ten dele is te vergelijken met de muziek van grootheden als Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn.

Ben Howard begint vaak bij de ingetogen akoestische folksong, maar tuigt deze vervolgens op met bijzondere klanken. Het zijn vaak bijna ambient achtige elektronische klanken, die de muziek van Ben Howard een bijna hypnotiserend karakter geven, maar de Brit versiert zijn songs net zo makkelijk met overstuurde gitaren of met vervormde elektronica. Invloeden uit de ambient spelen een belangrijke rol op Noonday Dream, maar ook invloeden uit de psychedelica hebben hun weg gevonden naar de nieuwe plaat van de Britse muzikant.

Heel makkelijk maakt Ben Howard het de luisteraar niet op Noonday Dream. De vocalen lijken vaak in dienst te staan van de instrumentatie, die alle kanten op kan schieten en ook hoge muren met nevel optrekt. Zeker vergeleken met zijn debuut is de muziek van Ben Howard een stuk experimenteler geworden. Bij beluistering van Noonday Dream duiken een deel van de hierboven genoemde namen nog zeker op, maar de derde plaat van de Brit roept bij mij ook associaties op met de muziek van Radiohead.

Het is muziek waar je wel even de tijd voor moet nemen. Noonday Dream is een plaat die bij beluistering met onvoldoende aandacht traag voort kan kabbelen, maar het is ook een plaat vol bijzondere muziek. De bedwelmende elektronica geeft de muziek van Ben Howard een unieke sfeer, maar het is ook de perfecte voedingsbodem voor de wederom prachtige gitaarlijnen van de Britse muzikant, die keer op keer zorgen voor kippenvel.

Strijkers zorgen hier en daar voor nog wat extra melancholie, waarna Ben Howard het met ingetogen vocalen af mag maken. Noonday Dream staat vol wonderschone instrumentale en vocale passages, maar het is ook een plaat die bol staat van de onderhuidse spanning. Ik heb de plaat inmiddels een keer of tien beluisterd en ben er inmiddels van overtuigd dat Ben Howard met Noonday Dream een meesterwerk heeft afgeleverd. Jammer dat ik daar ook deze keer weer veel te laat achter kom, maar de volgende keer ben ik zeker direct nieuwsgierig naar het werk van de Britse muzikant; viermaal is immers scheepsrecht. Erwin Zijleman

avatar van ohmusica
De nr. 1 positie van Ben Howard is een resultaat van een berekening. Zoveel lijstjes, zoveel winnaars of goede platen en er was niet veel overlapping of overeenstemming, een uitgesproken plaat van het jaar en het was toch Ben die hier kwam bovendrijven. Toch knap.

avatar van Johnny Marr
4,5
Inderdaad een zeer knappe prestatie van Ben. En een prachtige recensie heb je geschreven, erwinz, chapeau!

avatar van Sake
3,0
Ik was erg te spreken over het vorige album, maar ik vrees dat Ben me hier wel kwijtraakt. Hoewel ik het een dappere stap vind om hier het experiment verder op te zoeken dan veel mensen van hem zouden verwachten, kan ik er zelf niet meer echt van genieten. Ik mis de flow die de vorige plaat zo fijn maakte en de vocalen verdwijnen naar mijn mening te veel op de achtergrond. De eerste twee nummers zijn eigenlijk de enige liedjes die bij mij goed binnenkomen. De komende tijd zal ik zeker proberen dit album beter te doorgronden, maar zoals het nu lijkt gaat Noonday Dream niet in mijn toplijsten eindigen. Wie weet moet het kwartje nog vallen.

avatar van Frenz
Ben gestopt met lijstjes, met scoren van albums sowieso. Ben tot de slotsom gekomen dat kille punten nooit een goede reflectie zijn van een artistieke prestatie. Ook omdat het in de tijd het varieert, groeit, daalt.

Als graadmeter heeft het ook maar een beperkte waarde, hoewel ik het wel leuk vind dat Noonday Dream zo hoog gescoord heeft. Simpelweg omdat meer users dit album gaan horen en hopelijk waarderen.

Ikzelf was verkocht toen ik End Of The Affair hoorde bij Jules Holland, voorheen vond ik Ben Howard een niet onverdienstelijk singer songwriter, maar niet meer dan dat

Met dit album komen er meer dimensies bij, de spanning van The Defeat, waar een stuwende ondertoon en flarden geluid als achtergrond dienen voor zijn fagriele stemgeluid, kippenvel

Of de openers idd, hier vaker genoemd, vervreemdend, bijna mystiek. Hij raakt me.

avatar van esteban
2,5
Het wil voorlopig maar niet klikken tussen mij en de nieuwe plaat van Ben Howard, terwijl ik de man toch altijd zeer gewaardeerd heb. Dat het inhoud heeft, is één ding. Maar of het daarom goed klinkende nummers heeft voortgebracht? Een woord dat ik normaal nooit in de mond neem als het over muziek gaat, maar toch overheerst bij mij het gevoel dat dit vooral eindeloos 'gezaag' is. 't Zit in de playlist. Wie weet zal ik het mettertijd alsnog waarderen. De tijd zal het uitwijzen.

avatar van Niek
4,5
geplaatst:
A Boat to an Island on the Wall

Moffel
geplaatst:
Eerste drie nummers sterk, daarna kabbelt het muzikaal voort. Hoe rustgevend het ook moge zijn, het kabbelt iets te veel en de elektronische foefjes beginnen soms irritant te worden. Jammer, helaas zakken naar 3.5.

Joint6
geplaatst:
Moffel schreef:
Eerste drie nummers sterk, daarna kabbelt het muzikaal voort. Hoe rustgevend het ook moge zijn, het kabbelt iets te veel en de elektronische foefjes beginnen soms irritant te worden


Klopt, dat gevoel heb ik ook.

Eerst gaf het me rust bij een persoonlijke, verdrietige zaak, maar de muziek werd verweven met die muziek. Nu ik er wat losser in sta, vind ik het toch te zweverig worden.

5,0
geplaatst:
Leg ''A Boat To An Island On the Wall'' naast ''Keep Your Head Up'', en je wordt voor gek verklaard als je zegt dat het dezelfde artiest is. Ben Howard is niet de kant opgegaan van makkelijke top-40 hitjes, maar is zijn eigen weg gevolgd. Daaruit is dus Noonday Dream voortgevloeid, voor mij al wel het beste album waar ik ooit naar heb geluisterd.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:18 uur

geplaatst: vandaag om 15:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.